18 Mart 1915 zaferi bir deniz (Boğaz) savaşında elde edilmiştir.

Kemal Paşa denizci değildir ki o savaşta yer alsın!...

(O sırada daha paşa da değildi- Miralay- Albay idi ve karacı olarak maydost yani Eceabat ta bulunuyordu)

Miralay Mustafa Kemal’in Çanakkale diye bilinen başarıları kara savaşlarında yani Conk Bayırı ve Anafartalar’dadır.

O kara savaşlarının da genel baş kumandan vekili Enver Paşa Çanakkale cephe kumandanı da Liman Von Sanders’tir…

Mustafa Kemal Paşa yaşadığı müddetçe hiç Çanakkale diye bir savaş zaferi kutlamamıştır. (Kutlamalar 1950 Menderes ve 1983 Özal sonrasında yoğunluk kazanmıştır. Sayın Erdoğan sonrası da zirveye çıkmıştır…)

Çünkü Miralay Mustafa Kemal bu savaşlarda çok alt rütbede idi.

Conkbayırı ve Anafartalar da ise başarılı bir Miralay’lık yapmış ve savaştan hemen sonra Mirliva (Tuğgeneral) rütbesine terfi etmiştir.

18 Mart Zaferi Cevat Çobanlı ve Selahaddin Adil Paşalara ve onların amirleri olan Liman Von Sanders’e yazılan bir deniz zaferidir…

Gazi ile uzaktan yakından bir ilgisi yoktur…

İngiliz Devlet ve Hariciye adamı Whinston Churchill’ in “Çanakkale Geçilmez” sözü de bu deniz savaşlarında ki mağlubiyetlerinden sonradır…

Bu vesile ile Çanakkale zaferimizin 111. Yıl dönümünde tüm şehit ve gazilerimizi rahmet ve saygı ile anıyorum…

Hidayet lütfeden, doğru yola ulaştıran Allah, tüm insanlara hem dünyada iyilik, adalet, refah ve huzur dolu bir hayat, hem de ahirette insanın aklının dahi alamayacağı nimetler içinde ebedî bir hayat vadeder. Bu davet, Allah'ın uyarıcı ve müjdeci olarak gönderdiği elçileri, peygamberleri ve insanlara yol gösterici olarak indirdiği kutsal kitapları aracılığı ile bütün insanlara yapılmıştır. Allah iman edenlerin, Kur’an'ı gereği gibi okuyanlar olduğunu bildirir;

Kendilerine verdiğimiz Kitabı gereği gibi okuyanlar, işte ona iman edenler bunlardır. Kim de onu inkâr ederse, artık onlar hüsrana uğrayanların ta kendileridir.(Bakara Suresi,121)

Kur’an okumak, bir Müslüman için yalnızca bir ibadet değil; aynı zamanda kalbi, zihni ve hayatı inşa eden bir yolculuktur. Bu yolculukta insanın aklı ve samimiyeti artar.

Kur’an, Allah’ın insana hitabıdır. Onu okumak, yaratıcıyla kurulan en saf iletişim biçimlerinden biridir. Her ayet, insana yön, ölçü ve anlam sunar.

Kur’an, insanın iç dünyasında bir temizlik ve denge sağlar. Kaygıyı azaltır, huzur verir, kalbi yumuşatır. Bu yüzden Kur’an, “şifa” olarak nitelendirilir.

Hayata manâ ve pusula kazandırır Kur’an. İnsanın varoluşuna bir amaç yükler. Ne için yaşadığını, nereye yönelmesi gerektiğini hatırlatır. Ahlâkı, adaleti, merhameti ve sorumluluğu öğretir.

Kur’an, insanı dönüştüren bir yol arkadaşıdır adeta. Sadece okunmak için değil, yaşanmak için indirilmiştir. Okuyan kişiyi düşünmeye, kendini sorgulamaya ve daha iyi bir insan olmaya çağırır.

Yanlışla doğruyu ayırt etmeye yardımcı olur. Nefse, kötü alışkanlıklara ve anlam boşluğuna karşı koruyucu bir kalkandır.

Kur’an, bir insanın hayatı boyunca alabileceği en önemli mesajdır. Bir yakınından gelen mesajı, merak ederek hemen okuyan insanın, kendisini yaratan Rabbinden gelen mesajın ne denli önemli olabileceğini düşünememesi şiddetli bir gaflet halidir. Çünkü Kur’an, insanların, “Ayetlerini, iyiden iyiye düşünsünler ve temiz akıl sahipleri öğüt alsınlar diye “ (Sad Suresi, 29) indirilmiş olan Kitaptır.

Kur’an'ı samimi olarak okuyan her insan, yaratılış amacını ve sırlarını, güzel ahlâkı, Allah'ın hoşnutluğunu ve cennetini kazanmanın yolunu, ahiretteki hayatı ve daha pek çok bilgiyi en doğru şekliyle öğrenir. Hayata Kur’an penceresinden bakan insanın karşılaştığı olaylara ve sorunlara getirdiği çözümler Kur’an'a göredir. Bu sebeple de her zaman doğrudur ve akıllıcadır.

Kesin bilgiyle iman eden insan, çevresindeki bazı kişilerin nefislerini rahatsız etmemek ya da onlara hoş görünmek adına asla Allah'tan, Kur’an’dan uzaklaşmaz. Ahirette Rabbinin huzurunda, dünyada yapıp ettiklerinden tek başına sorgulanacağının bilincindedir. Toplumdaki insanların, onun hayat tarzından hoşnut olup olmalarının, kişiye hiçbir şey kazandırmayacağı açıktır.

Kur’an, samimi insanlar için büyük bir rahmet ve her konuda yol göstericidir. Ve dünyada iken Kur’an'daki gerçek doğrulara göre hareket ederek yaşamak çok önemlidir. Kur’an okumak, insanın hem dünyasını hem de ahiretini aydınlatan bir ışıktır.

…Bu bir Kitap'tır ki, Rabbinin izniyle insanları karanlıklardan nura, O güçlü ve övgüye layık olanın yoluna çıkarman için sana indirdik. (İbrahim Suresi, 1)

Arablara has miskinlik ve burnu havada görüntü Suriyelilerde yok. Birlikte tek devlet olabiliriz kanısı oluştu bende..

Birde, bilmeniz gereken Arabça konuşan veya Arab harfi kullanan her ülke Arab değil Arablar, adından da belli Arab yarımadasında yaşayan halk...

Hiçbir kuzey afrika müslüman ülkeleri halkları Arab değildir. Batısı, Berberi ve Hannibalın Kartaca'sıdır...

Mısır, Arab değildir...

Yahudilerin öz be öz ana vatanı Mısır'dır...

Mısır'dan Filistine göç-sürgün edilmişlerdir..

Birçok Mısır firavunu, kendi dini tarih kitapları Tora'ya göre birer Yahudi peygamberdir... 

Mesela, peygamberleri Abraham onlara göre Aman-Ra isimli firavundur ve daha birçok peygamberleri birer firavundur...

Yahudinin asıl hedefi mistik Mısır'dır... 

Şu an, Dünya'yı yöneten 12 Yahudi ailede kendilerini birer firavun kanından gelen firavun ailesi olarak görüyor...

Global Dünya, ataları firavunlardan onlara kalan bir mirasmış..

Arablar, Irak Kürt yaşam alanlarının altında kalan güneye kadar olan Arabistan bölgesindedir ve nufusları azdır... 

Arab harfi ile yazan İran ise; Pers ve Türk'tür..

Aslında İran, öncesi Pers ama sonrası ata Selçuklu ve öz be öz 2000 yıllık Türk toprağıdır.

Selçuklunun başkenti Rey, şimdi bildiğiniz Tahran'dır..

Kuzeydeki Türkler ve İrandaki Türkler bilerek, 1945'de Yalta'da.. Stalin, Churcil ve Abd başkanı Roosevelt tarafından bölünmüştür..

Bir Azeri profesörü; buradaki Gürcü ve Ermeni nufusu ve devletlerinin trenler ile Rusyadan Stalinin 1950'lerde toplaması olduğunu zaten şu anda 10-15 milyon nufuslarının olduğunu..

Kafkasların da İran gibi 2000 yıllık öz be öz, -ki buna Balkanları da eklemeliyiz- Türkün ata toprahları olduğunu, nufusun 2000 yıldır, Türk olduğunu söylemişti..

Bizde, maalesef CeHaPe' nin uydur uydur tarihçilerinin masalları ile 100 senedir, kıpkırmızı -bilerek kırmızı harita çünkü, beyne alğı yapılıyor..'kırmızı' aşılmaması gerekendir!

T.C. haritaları ile uyutuluyoruz..

Osmanlı, Roma İmparatorluğu'nun devamıdır... Roma İmparatorluğunu da, Atilla ile gelen Erstürk Türkler kurmuştu... Osmanlı, Bilecik Söğüt de, Roma İmparatorunun damadı ve Roma ordusu ile birlikte seferlere çıkan Roma askeri idi...Taki, Osmanlı Balkanlara geçerek bir Cihan devleti olana kadar...

Bir milletler topluluğu olan Osmanlı'nın bu büyük coğrafyada elliye yakın milleti 600 yıl beraber yaşatabilmesi bilimin siyasal bilimcilerin en ince ayrıntısına kadar araştırması gereken bir konu..

Şimdi, medyada anlatılan bir Osmanlı görüyoruz.

Zırhlı Sultanlar ve at sırtında seferler ve bol bol kılıç şakırtıları.

Oysa, 600 yıllık Osmanlı bu kadar basit olmamalı, bir düzen, bir ekip çalışması, bir devlet adamları kadrosu ve en önemlisi her teba millete; "adil bir yönetim"... Gerçek Devlet-i Ali Osmani budur..

Bu İran'ın aptal ve ahmak olması anlamına gelir ki İran'ın da bitişi demektir...

Peki, böyle bir ihtimalin olma ihtimalini devletimiz ima dahi etmiş olursa ne diyeceğiz?

Tabii ki devletimizin,Türkiye'mizin yanında yer alacağız ve ülkemizi sonuna kadar müdafa edeceğiz...

Lakin İran'ın böyle bir salaklığı yapacağına rüyamızda bile görsek inanmak istemeyiz.

İran Türkiye'nin hasımlığını değil hısımlığını yani dost ve akrabalığını kazanmalıdır.

1000 yıllık kardeşlik ve 1639 Kasr-ı Şirin antlaşmasından beri olan sulh içinde ki komşuluğumuz da bunu gerektirmektedir...

Tabii ki kadim devlet aklımız tüm ihtimalleri değerlendirir ve gereken tedbiri de almıştır.

Gerisi de İran'ın devlet aklına kalmıştır!

Biz Haçlı, Siyonist, Emperyalist saldırganlığına karşı İran'ın yanında olduğumuzu her fırsatta söyledik.

Söylemeye de devam edeceğiz...

Aynı kardeşlik ve komşuluk hassasiyetini de İran İslam Cumhuriyetinden beklemek hakkımızdır.

Türkiye'miz İran'a karşı hiç bir düşmanca uçuşa ya da silahlı müdahaleye geçiş izni vermemekte ve İran'ın aleyhine hiç bir fiiliyata ve faaliyete müsade etmemektedir.

Hiç bir bahanesi olamaz bu konuda İran'ın...

Sayın Erdoğan ve Sayın Pezeşkiyan telefon görüşmesinden de gelen haberlere göre zaten İran'ın da efkar-ı umumiyesinin bu yazdıklarımı teyid eder nitelikte olduğudur...

Bu sevindirici haberlerin devam etmesini diler bir an evvel bölgemize barış gelmesini Mevla'dan niyaz ederiz...

Velev ki o fikre hiç iştirak etmeseniz de...

Evet neden böyle bir başlık atmayı ya da bu hususta yazmayı düşündüm... 

Modern hayat hepimizi o kadar acımasız kuşatmış ki; Her şeyin menfaat gereği yapıldığı ya da mutlaka bir neticesi olması gerektiği gibi makyavelist bir düşünceye sahip olmuşuz...

Herkes böyledir demiyorum ama bu efkar ı umumiye yani genel kanaat ya da genel fikir veya uzlaşı olarak kabul edilmiş durumda...

İsterseniz deneyin...

Hangi mevzuda olursa olsun...

Şayet doğru bulduğunuz bir görüşü savunup onun yanında yer aldığınız da istisnalar hariç hemen "acaba ne menfaati var da bunu müdafaa ediyor?" yada; "Hımm ! Bunun şu tarafa ya da şu kesime yakın durması; onun, onlarla alakalı mutlaka bir ajandası vardır... Onlardan bir beklentisi vardır..."

Halbuki insanlar taraf olmaya çoğu zaman mecburdur...

Hele de az çok idealleriniz varsa veya iddia sahibi bir insansanız...

Bir ideolojiniz varsa !

Hele de Müslümansanız...!

Alın size Maide suresinin 8. ayeti...

Nasıl olacakta tarafsız kalacaksınız ?

'' Ey iman edenler! Allah için hakkı ayakta tutan ve adâletle şâhitlik eden kimseler olun. Bir topluluğa duyduğunuz öfke, sakın sizi adaletsiz davranmaya sevk etmesin! Adaletli olun; takvaya en uygunu, en yakışanı budur. Allah’a karşı gelmekten sakının. Şüphesiz Allah, bütün yaptıklarınızdan haberdardır. ''

Bir de Nisa Suresi 135. ayetini okuyalım bakalım nasıl taraf olmayacağız ?

'' Ey iman edenler! Kendiniz, ana babanız ve en yakınlarınızın aleyhine de olsa, Allah için şahitlik yaparak adaleti titizlikle ayakta tutan kimseler olun. (Şahitlik ettikleriniz) zengin veya fakir de olsalar (adaletten ayrılmayın). Çünkü Allah ikisine de daha yakındır. (Onları sizden çok kayırır.) Öyle ise adaleti yerine getirmede nefsinize uymayın. Eğer (şahitlik ederken gerçeği) çarpıtırsanız veya (şahitlikten) çekinirseniz (bilin ki) şüphesiz Allah, yaptıklarınızdan hakkıyla haberdardır.''

Evet bu ayetleri okuyan bir iman etmiş şahıs yani Müslüman ;

insanları ya da ailesini, ülkesini, dinini, diyanetini alakadar eden bir hususta nasıl bigane kalabilir...

Bana ne canım diyebilir ?

Vurdum duymaz olabilirsiniz.

Nemelazımcı da.

Ama herkes sizin gibi olmak mecburiyetinde mi ?

Herkes makyavelist veya materyalist olmak mecburiyetinde mi ?

Kaldı ki materyalist olmak dahi bir taraf olmaktır hattı zatında...

Çıkar peşinde koşmak zorunda mı ?

Hiç kimseden ders almıyorsanız bari futbol taraftarlarını izleyin...

Hangi futbol taraftarının maç seyredebilmek için

( yine istisnalar hariç tabii ki ) cebinden maç bilet parası vermek ve zaman tüketmekten başka bir menfaati vardır ...?

Peki bir ideoloji mensubu ya da sempatizanının bir futbol taraftarı kadar aidiyeti yok mudur ?

Ülkesini seven vatanseverin ya da inançlı bir insanın mensubu olduğu dini yaşamak ve yaşatmak istemesinin bir sporsever kadar hakkı yok mudur ?

Uhrevi ya da ulvi duygularla bir ideolojiyi ya da dini veya fikri savunmak için illaki menfaat gerekmez...

İnsanlar manevi tatmin ya da içindeki duygularla da taraf veya müdafi olabilir...

Bu açıdan baktığımız da vicdanlı her insanın içinde bulunduğu topluma ve coğrafya ya karşı borcu vardır...

Bununla alakalı durumdan vazife çıkarabilir...

Kendisini bir tarafta bulma isteğinde hissedebilir...

Bu yazının üzerinde durduğu husus budur...

Sayın Hakan Fidan'ın taa 2009 Oslo, 2012 İmralı ve bugün de Terörsüz Türkiye süreçlerinde barış için yaptığı çabalar her türlü takdirin fevkindedir... 

Buna bütün Türkiye ve Dünya siyaseti şahittir... Tarihte böyle yazacaktır Sayın Hakan Fidan'ı ...

Bölgeyi belki de Dünya da en iyi bilen üç kişiden biri olan Sayın Hakan Fidan'ın sanki Suriye Kürtlerinin düşmanıymış gibi gösterilmeye çalışılması büyük talihsizliktir.

Sayın Fidan bölgeye barış gelmesinin en önemli ayaklarından biri olan “Parçalanmamış ve Bölünmemiş" bir Suriye'yi sağlamak için YPG'ye yaptığı uyarıları farklı yerlere çekmeye çalışmalarını makul bulamayız.

Hakan Fidan'ın tüm çabası Türkiye Cumhuriyeti'nin politikası gereği sadece "Terörsüz Türkiye"  değil aynı zamanda "Terörsüz Suriye" dir...

Türkiye Cumhuriyeti 2014'ten beri Suriye'nin kuzeyinde bir terör koridoruna izin vermeyeceğini, İkinci bir İsrail kurdurmayacağını bizzat Sayın Cumhurbaşkanımızdan yani ilk ağızdan defalarca ilan etmiştir...

Acaba gerek Sayın Cengiz Çandar gerekse Sayın Galip Ensarioğlu Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'a demek isteyipte diyemediklerini Dışişleri Bakanımız sayın Hakan Fidan'a mı söylemektedirler?

Pekala yarın veya öbürsü gün sayın Cumhurbaşkanımız Sayın Hakan Fidan'ın söylediklerinden daha sertini YPG ve SDG için söylerse ( ki sayın Erdoğan çok daha sertlerini yıllardır defaatle söylemiştir ) o zaman Cengiz Çandar ve Ak Partili Galip Ensarioğlu ne diyecektir?

Hadi Cengiz Çandar farklı bir partide siyaset yapmaktadır ve bunu sürecin ruhuna ters görsekte bir ölçüde izah edebiliriz...

Ama Galip Ensarioğlu gibi tecrübeli bir Kürt siyasetçi bu kadar acemice bir söylemde nasıl bulunabilir...?

Sayın Hakan Fidan veya başka bir hükümet mensubu bakan ancak onları vazife başına getiren ve Türk Milletinin yegane iradesi olan Cumhurbaşkanı Erdoğan tarafından makamından alınabilir... 

Sayın Galip Ensarioğlu bunu nasıl bilmez veya idrak edemeyip böyle talihsiz konuşabilir anlamakta güçlük çekiyorum...
 

Bazıları haklı olarak şöyle düşünebilir; “Yani devlet emreder ve asgari ücret artar … Sayın Cumhurbaşkanımız ne demek istedi?” Lakin mesele o kadar kolay değil…

Hattı zatında asgari ücret devletin değil özel teşebbüsün mevzusudur.

Asgari ücretin yüksek olmasının kamuya değil özel sektöre maliyeti veya yükü söz konusudur.

Ama işverenin burada iki yıldır devlete bir baskısı oldu asgari ücretin yüksek olmaması için.

Devletimiz de burada fiyatların kontrol altında olması için bu isteğe sıcak yaklaşmıştı…

Enflasyonun artmaması, özel sektörün ürettiklerine yansımaması adına “Asgari Ücretin” yükseltilmemesi istendi.

Bu sebeple tıpkı emekli maaşları gibi asgari ücret te enflasyona ezilmiş oldu...

Geçtiğimiz iki yıl böyle geçti. Ama bu kez özellikle asgari ücretli enflasyona ezdirilmemesi adına 2025 enflasyonunun biraz da üstünde bir zam verilmesi elzemdir.

Sayın Cumhurbaşkanımızın da “Türkiye İşveren Sendikaları (TİSK) elini taşın altına koymalıdır”
sözünü bu çerçeve de değerlendirmek gerekir.

Lakin bunun emir ve talimatla hem de devletin en üst idari birimi tarafından emredilerek yaptırılmasıdır bu tartışmaları ortaya çıkaran.

Valimiz bir devlet yöneticisidir.
Israrla belirtildiği üzere Türkiye Cumhuriyeti Devleti laik bir devlettir ve en kısa ve yalın tarifiyle laiklik devletin dine dinin devlete müdahale etmemesi şeklinde ifade edilir!

Yani devletin hem de sadece bir valisi (Geri kalan 80 Valimizin bu konuda tasarrufu olduğunu daha duymadık ) bir ibadet şekli kabul edilen mevlid’ i talimatla okutmaya çalışması çok enteresandır.
(Hattı zatında mevlid ne kadar ibadettir veya değildir bu da ayrı bir fıkıh tartışması konusudur)
Şayet bu icranın yani valimize de yürütme organının bir talimatı ise (ki öyle gözükmemektedir)
Birinci cumhurbaşkanımızın ölüm yıl dönümlerinde mevlid okutulması geleneği mi başlatılıyor sorusu akla gelir.

Ama durum öyle de değil!
Bunu sadece bir valimizin kendi tercihi olarak görüp anlayışla karşılayanlar olduğu gibi “Yeni köye eski adet getirmeyin - Böyle bir geleneğimiz yok , Nereden çıktı şimdi bu ?” diyenlerde var.

Her şey bir yana Atatürk acaba vefatının ardından Mevlid okunmasını ister mi idi?
Kendisine yaşarken sorulsaydı; “Vefatınızdan 87 sene sonra ardından mevlid okunmasını ister misiniz?” diye...

Muhtemelen 1923 sonrasındaki tarihlerde ki şekliyle tanıdığımız birinci Cumhurbaşkanımız buna olumlu cevap vermezdi…

Ama 1923 öncesindeki bilhassa milli mücadele yıllarındaki yaşantısını ve sözlerini dikkate aldığımızda o zaman da olumlu cevap verebileceğini düşünebiliriz..

Çünkü Gazi Mustafa Kemal Paşa 23 Nisan 1920’de Türkiye Büyük Millet Meclisi’ nin açılışını Kur’an-ı Kerim okunuşu ve Buhari hatmi şerifler ile icra etmişti...

Yani 1922 sonlarına kadar olan üslubu, yaşantısı mevlitlere Kur’an-ı Kerim ve hadisi şerif hatimlerine müspet yaklaştığını biliyoruz.

Ama 1923-1938 arası uygulamalarında ise bunun tersine şahitlik ediyoruz...

Peki buna kim karar verecek?
Bilhassa 1930’ lu yıllarda dini red eden ve kutsal kitapların gökten (Allah Teala dan) geldiğini düşünmeyen Kamal Atatürk mü referans alınacak ?

Yoksa İslam Orduları Komutanı ve Erzurum ile Sivas Kongrelerinde, TBMM açılışında Halife’ nin esaretten Hilafetin de düşman işgalinden kurtarılması için namus ve şeref sözü veren , Halife için yollanan Hindistan paraları ile Anadolu’ da Cihad eden Gazi Mustafa Kemal Paşa mı referans alınacak?

Evet, bunlardan hangisi bu millet tarafından öğrenilip kabul edilmeli?

Dindar bir Mustafa Kemal mi ?

Dini red eden bir Mustafa Kemal mi ?

İşte buna karar verildiği gün inanıyorum ki bu tip tartışmalar da sona erecek!
Yoksa, biz daha çook 10 Kasım’ lar da bu tip tartışmaları yaşayacağız.

Hutbelerde Gazi’ ye neden rahmet okunmuyor?
Ölüm yıl dönümünde neden Mevlid okunmuyor?
Kendisinden bahsedilirken rahmetli mi denilmeli yoksa ulu önder mi?
O bir fani ve devlet adamı mı idi yoksa asla eleştiri dahi getirilemeyecek bir yarı ya da tam ilah mı idi?

Bilim adamları, tarihçiler, diyanet yetkilileri bu hususta inisiyatif almalı ve neredeyse 100 yıla yakındır tartışılan bu mevzu artık aydınlatılmalıdır...

Yoksa ruh hastası ve iki arada bir derede kalmış nesiller yetiştirmeye devam edecek müfredatımız...
 

(7 Kasım 2025 )

Türkiye Cumhuriyeti nin kuruluşunun 102. Sene i devriyesi.

Hattı zatında bu yıl dönümü bir yeni devletin kuruluşunun değil zaten Anadolu’ da var olan yaklaşık bin yıllık devletimizin rejiminin değiştiği gündür…

Bizler Türk Milleti ve Türk Devleti olarak bu tarihten öncede bu topraklarda vardık.

Peki, Cumhuriyet ile birlikte neler yaşadık?

Çok kısa olarak ona temas edeceğim bu yazımda.

Cumhuriyetin ilk 27 yılında Cumhura hiç gidilmemiş ve tek bir parti dışında başka hiç bir farklı görüşe yer verilmemiştir!

Çok eleştirilen meşrutiyet yıllarında bile farklı partiler vardı ve halk Meclis-i Mebusan da kendini kısmen de olsa ifade edebiliyordu…

Cumhuriyet 1950’ye kadar bir istibdat olarak uygulanmıştır.

“Kahrolsun İstibdat Yaşasın Hürriyet” sözleri tam da bu 27 yıllık dikta için geçerlidir.

Peki sizin Cumhuriyet yönetimi ile bir derdiniz mi var ?

Hayır... Asla!

Bende Cumhuriyetin idari biçimler içerisinde en ideal olduğuna inanıyorum.

Kelime itibarı ile halk idaresi demek olan Cumhuriyete kim karşı olabilir ?

Bu hususta hiç bir tereddütte mahal yoktur...

Ama hangi Cumhuriyet denilince ne cevap vereceğiz ?

Kuzey Kore’ de Cumhuriyet...

İran’ da Cumhuriyet...

Fransa’ da Cumhuriyet...

Almanya veya Azerbaycan’ da ha keza...

Ya da eski Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği’de...

O halde kurduğunuz rejimin isminin Cumhuriyet olması yeterli mi ?

Bal, bal demekle ağzınız tatlanıyor mu?

Halkınızı Cumhuriyetin nimetlerinden faydalandırmadıktan sonra, bırakın faydalandırmayı ismi krallık, prenslik ya da padişahlık olan rejimlerden çok daha baskı altında yaşattıktan sonra neye yarar rejiminizin ismini Cumhuriyet koymamız?

Şayet şöyle derseniz ki böyle dendiği söylenir; “Ya halk cahildir... Halka sorarsan kızını ya davulcuya verir ya zurnacıya” ya da; “Halka rağmen Halk için”, “Halk ne anlar inkılaptan devrimden... Zorla cebir ve şiddet ile kabul ettireceksin... Bunun adına da Devrim dersin olur biter”

O zaman iktidar erkini elinde bulunduran başka bir muktedir de günü gelir aynısını derse ne yapacaksınız?

O da yaptığına Devrim der olur biter mi?

Bunun adı “Cumhuriyet” ya da “Demokrasi” olur mu?

Ya da Cumhuriyet veya Demokrasi tam da bu mudur?

Kelime ve kavramların lügat manalarına baksak tabii ki olmaz...

Ama gücü yetenin, gücü yetene galebe çaldığı bir dünya da zaten her şey güçlünün yanında değil mi?

Biz bir tek şey rica etsek çok mu lüks olur acaba?

Gelin halka sorulmayan kanunların, reformların yapıldığı rejimlere ya da o dönem ki idarelere- yönetimlere “Demokrasi ya da Cumhuriyet” demesek mümkün mü ?

Aksi insanı çok rahatsız ediyor çünkü...

Kristof Kolomb’un 1492 tarihindeki keşfinden hemen sonra başlayan "Kızılderili Katliamı" kuzey amerika yerli halkının tabi tutulduğu soykırımın adıdır. O tarihten, 1886 yılına kadar 400 yıl süren bu katliamda, 70 milyon Kızılderili vahşice beyaz adam tarafından katledilmiştir..

Amerika kıtasını keşfeden Kristof Kolomb’un seyir günlüğüne göre Kızılderililer; 'Keskin kılıçları ilk kez gören, kötülüğü tanımayan ve hiç silahı olmayan bir ulustu'.. O tarihlerde dünya nüfusunun yaklaşık beşte biri Kızılderili idi. Ancak bugün, beyaz adamın soykırımları ile kızılderililer yok denecek seviyededir..

Kızılderililere tahammül edemeyen bu zorbalar; onları “halk” olarak bile görmüyordu. ABD’nin kurucusu ve ilk Başkanı George Washington, yerlileri vahşi hayvanlara benzeterek; “-Bu vahşi hayvanların (Kızılderilileri kastediyor!) tamamen imha edilmesi gerekiyor”, diyordu. Sonuçta da zaten, tamamen imha ederek, katlettiler..

ABD’nin bir başka Başkanı Theodore Roosevelt de Washington’dan geri kalmıyordu; “-Ben en iyi yerli (Kızılderili) ölü yerlidir demek istemiyorum ama 10’da 9’u öyledir”, diyordu..Düşünün, bu cümleleri kuranlar şu an ABD'de..demokrasi abideleri olarak heykelleri yapılıp, paralara resmi basılanlar..

ABD, tamamen bu yerlileri katlederek yok etse de, şu an..ABD eyaletlerinin yarısı, tam olarak 25'i Amerikan yerlilerinin dillerindeki isimleri taşıyor..

1. Alabama: İsmini Alabama ya da Alibamu kabilesinden almış, Muskogean bir kabile..
kaynaklar 'çalılığın temizleyicisi' ya da 'bitki toplayıcısı' anlamları arasında bölünmüştür..

2. Alaska: Aleut sözcüğünden sonra adlandırılan "alaxsxaq" yani "ana kara" anlamına gelir..

3. Arizona: Adını O'odham "al ĭ ṣonak" kelimesinden alır, "küçük bahar" anlamına gelir..

4. Connecticut: "uzun gelgit nehrinin yeri" anlamına gelen Mohikan sözcüğünden "quonehtacut"tan gelen..

5. Hawaii: Hawaii dilinde "vatan" anlamına gelen orijinal bir kelimedir..

6. Illinois: Adını Illinois kelimesinden alan "illiniwek" kelimesinden alır, "erkek" anlamına gelir..

7. Iowa: Adını "gri kar" anlamına gelen "Ioway" kabilesinden aldı..

8. Kansas: Adını "güney rüzgar insanları" anlamına gelen "Kansa" kabilesinden aldı..

9. Kentucky: Kökenleri belirsiz, adını "çayırda" anlamına gelen "Iroquoian" kelimesinden almış olabilir..

10. Massachusetts: Adını Algonquin kelimesinden alan "Massadchu-es-et" anlamına gelen "büyük-tepe-küçük-yer"..

11. Michigan: Chippewa kelimesinden "büyük göl" anlamına gelen "Michigama" kelimesinden..

12. Minnesota: Adını Dakota Hintçe'nin "beyaz su" anlamına gelen "Minisota" kelimesinden aldı...

13. Mississippi: Choctaw tarafından adlandırılan, "Büyük su" ya da "Suların Babası" anlamına gelen nehirden sonra adlandırılmıştır..
 “
14. Missouri: Adını "kanoları kazanlar" anlamına gelen Missouri kabilesinden aldı..

Kızılderililerden miras kalan diger eyalet isimleride..birer kızılderili kabile adlarıdır; Utah, Dakota, Oregon, Oklohama, Ohio, Dakota, Nevada, Montana, Delawera, Idaho, Teksas..

Gerçi Tom Barracak bu “Meşruiyet” sözünü hangi manada kullandığını çok net açıkladı ama bizim hazımsız muhalefetimiz bunu yediremedi kendine ve ısrarla Meşruiyetin kaynağının ABD değil halk olduğunu söylemeye devam ettiler...

Sanki halka çok saygıları varmış gibi...

100 yıldır millete rağmen iktidar olmaya çalışan başkalarıymış gibi iktidarı ve Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı millete saygıya davet ettiler...

Halbuki Tom Barrack Meşruiyetten kastının sadece saygınlık olduğunu net biçimde belirttiği halde...

Tom Barrack “İşlerine geldikleri zaman Türkiye’nin NATO’ nun en güçlü ikinci ordusuna sahip olduğunu söylediklerini ama misal Avrupa Birliğine girmeye sıra geldiğinde bir desteği çok gördüklerini” kastettiğini söylemiş olmasına rağmen bu söz üzerinde tepinmeye devam edenlere bir kaç cümle etmek isterim...

Daha düne kadar;
“Sandık her şey değildir” diyen hazımsızlar şimdi “Meşruiyet halktan milletten alınır” diyorlar!
Bu şeref yoksunları bu yüzden mi 27 Mayıs’ da faşist askeri darbeyi destekleyip Merhum Adnan Menderes’ in asılmasını alkışladılar!

Bu yüzden mi 28 Şubat’ ta askeri cuntayı destekleyip milletin seçtiği partilerin ( Refah ve Fazilet Partileri ) kapatılmasına destek verdiler…

Meşruiyeti seçmen veriyorsa bu ülkenin meşru lideri Recep Tayyip Erdoğan’ dır…

Çünkü millet onu seçmekte ve 23 yıldır iktidarda tutmaktadır…

Peki Gayri Meşru olan kimdir ?

O da hep CHP olmuştur !

27 Mayıs’ dan sonra İsmet İnönü, 12 Mart’ tan sonra CHP’ li Nihat Erim ve 28 Şubat’ tan sonra Bülent Ecevit’ e iktidar koltuğu darbeciler tarafından altın tepsi içerisinde verilmiştir..

Gayri meşru CHP iktidarları seçimle değil hep darbe ile iktidara gelebilmişlerdir…

Çünkü Büyük Türk Milleti Cumhuriyet Halk Partisine kurulduğu günden beri hiç teveccüh etmemiş ve bu partiyi iktidara getirmemiştir…

Milletin rey verdiği meşru bir iktidar olamayanlar şimdi meşruiyetin milletten alınması gerçeğini söylüyorlar...
Ne diyelim bunlara ?
Üsküdar da sabah oldu hadi uyanın !

Zevkle izledim…

Bildiğimiz bir dramatize olsa da tekrar acı hatıralarımız tazelendi…

Batı Trakya Türklük davamızın bu yiğit şehidini bize unutturmamak için bu filmi çekenlere de bunu tekrar TRT’ de oynatanlara da müteşekkirim…

Filmde tıpkı gerçek hayatına uygun olacak şekilde Sadık Ahmet mahkemede tutuklanınca (Arkadaşı ve yine kendisi gibi Gümilcine milletvekili İbrahim Şerif ile…) tutuklanma sebebi ise hakimin mahkemede sorduğu “Türk müsün Yunan mısın ?”

sorusuna “Yunanistan vatandaşı Türküm” diye cevabıdır!

Şimdi aynısını alın ülkemizde ki faşolara sorun; Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı Kürdüm diyenlere -“Ne demek Türkiye Vatandaşı? Türküm” diyeceksin ?

Ya da Türkiyeli bir Kürt’üm dendiğinde;

-“Olmaz! Türküm diyeceksin” demiyorlar mı?

“Türkiyeliyim diye bir şey yok! Türküm diyeceksin” denmiyor mu?

Çok şükür ki Sayın Cumhurbaşkanımız döneminde bu baskılar kaldırıldı ve her Kürt vatandaşımız göğsünü gere gere Kürdüm diyebilmektedir…

Evet bu milletin adı Türk Milletidir…

Devletimizin adı Türkiye Cumhuriyeti’ dir…

Lakin siz ırkı Kürt olan bir vatandaşımıza zorla , cebren Türksün dedirtemezsiniz!

O zaman merhum Sadık Ahmet’e yapılan zulümden ne farkı kalır bu yapılanın ?

Adam Kürt ama “Türkiyeliyim, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşıyım” diyor!

Tıpkı Şehit Sadık Ahmet’ in “Yunanistanlıyım ama Türküm” dediği gibi..

Bir Türk’e “Hayır sen Türk değilsin Yunan’sın dedirtmek nasıl bir zulüm ise bir Kürt’e de sen Türkiyeli Kürt değilsin sen Türksün dedirtmek o derece zulümdür…”

Tekrar edelim ki kalın kafalara girsin!!!

Milletimizin ismi Türk Milleti ( Bu üst bir kavramdır ve 86 milyonun tamamını kapsar… )

Devletin ismi Türkiye Cumhuriyeti’dir…

Ama siz bir Kürde, Arnavut’a , Arap’a , Çerkes’e , Boşnak’a , Laz’a zorla Türküm dedirtemezsiniz !

Bunu kanunla dayatamazsınız …

Bunları yaparsanız o zaman Yunanistan’ ın Batı Trakya Türklerine, Jivkov’un Bulgaristan’ıın Türk azınlığına yaptıklarından bir farkınız kalmaz…

Bu insan haklarına da Dinimiz İslam’ ın temel umdelerine de aykırıdır!

Kendimden örnek verecek olursam;

Evet, ben Türkiyeli bir Türk’üm...

Ama Kürt bir vatandaşımız ben de Türkiyeli bir Kürdüm diye bilmelidir …

Yeni anayasalar hazırlanırken Batı Trakya’ da yaşanan ve Türk azlığın büyük mağduriyetine sebep olan bu açılardan da ders çıkarılmalıdır kanaatindeyim …

Katı basıncı, katının ağırlığı ve yüzey alanı ile ilişkilidir.

Ağırlık arttıkça basınç artar.

Yüzey alanı büyüdükçe basınç azalır.

Katı maddeler, kuvveti genellikle sadece temas ettiği yüzeye uygular.

Yüzey alanının değiştirilmesi (mesela, bir çivi ucu sivri olduğunda), aynı kuvvetin etkisiyle farklı basınçlar oluşmasına neden olur.

Mesela bir kitap bir masanın üzerine bırakıldığında kitabın ağırlığı, masaya uygulanan kuvveti oluşturur. Kitabın yüzeyi büyükse, masaya yaptığı basınç daha az olur. Ancak kitap yan yatırıldığında yüzey küçülür ve basınç artar. Bunun temel prensibi, basıncın kuvvetin yüzey alanına bölünmesiyle hesaplanmasıdır. Formülü şöyle:

Basınç = Kuvvet / Yüzey Alanı

İşte kutup ayıları buz üzerinde yürürken, katı basıncının bu formülünü biliyor gibi vücut ağırlıklarını geniş bir alana yayarak buza uyguladıkları basıncı azaltıyorlar. Özellikle, ayaklarını birbirlerinden uzaklaştırarak ve vücutlarını aşağıda tutarak sürünür gibi yürüyorlar.

Kutup ayılarının geniş ve yassı pençeleri, vücut ağırlıklarını daha geniş bir alana yaymalarına imkân tanıyor. Bu sayede, devasa kütlelerinin buza uyguladığı her birim alana düşen basınç azalıyor. Azalan basınç, buzun kırılma ihtimalini düşürüyor ve kutup ayılarının güvenli bir şekilde yürümelerini sağlıyor.

Bu özellik, onların hayatta kalmaları için çok önemli, çünkü ince buz tabakaları üzerinde avlanmak ve hareket etmek zorunda kalıyorlar. Geniş pençeleri ayrıca buz üzerinde kaymalarını önlüyor ve hareketlerini daha dengeli hale getiriyor.

Sıradan bir ayının sergilediği bu kabiliyet aslında evrim teorisinin açıklayamadığı bir özelliktir. Bir evrimci sitede, “Kutup ayıları, buzda basıncını azaltmak için ağırlığını yaymayı nerden biliyor?” sorusuna verilmiş cevapları araştırdım. İlk cevap şöyleydi:

“Ayılar, öyle de yatıyor, böyle de. Öyle de yürüyorlar, böyle de. Her şekilde yatıp yürüyorlar. Ve bir yatış/yürüyüş biçiminde buzun kırılmadığını fark ediyorlar. Bunu fark ediyorlar çünkü elbette onların da bir hafızaları var. Ve o deneyimden sonra da o yatış/yürüyüş biçimini kullanıyorlar. Hiç bir hayvan, bizim bilimsel olarak açıkladığımız gerçekleri, o gerçeklerin farkında olarak yaşamıyor.”

Açıklamanın başında ayıların bu gerçeği fark edip bu yürüyüşü tercih ettiğini, devamında ise hayvanların hiç bir şeyin farkında olmadığını yazmış bu bilim adamı…. Muhtemelen net bir sonuca varamamış.

Bir diğeri ise buz üzerinde yaşamak için gerekli olan özellikleri, ayıların doğal seçilim yoluyla kazandıklarını yazmış. “Zaman içinde buz üzerinde yürüme yeteneği kutup ayılarında yaygınlaşmış ve kalıcı hale gelmiştir. Kutup ayıları, buzda basıncını azaltmak için ağırlığını yaymayı bilinçli olarak öğrenmemişlerdir. Bu davranış, onların genetik ve fizyolojik yapısının bir sonucudur” demiş.

Farkındalık mı? Doğal seçilim mi? Genetik mi? Ayıların fizyolojik yapıları mı? Vs… vs…

Objektifliğini kaybetmemiş, materyalizme, natüralizme, pozitivizme ve ateist ideolojilere şartlanmamış, ideolojik sınırları olmayan, araştırmalarını önyargısız yapan ve araştırma sonuçlarını açıklarken tarafsız olan bir zihin, bu kabiliyetin ayıya ait olmadığını ve Allah'ın bu canlıya ilhamı olduğunu bilir.

Kuşkusuz hiçbir canlı türü birbirinden çok farklı ve üstün özelliklere kendiliklerinden ya da tesadüfen sahip olmamışlardır. Âlemlerin Rabbi olan Allah, benzersiz yaratma sanatıyla bu canlıları kusursuz bir tasarımla ve hayranlık verici özellikleriyle birlikte var etmiştir. Bir Kur'an ayeti bunu şöyle haber veriyor:

O Allah ki; yaratandır, (en güzel bir biçimde) kusursuzca var edendir, ‘şekil ve suret’ verendir. En güzel isimler O’nundur. Göklerde ve yerde olanların tümü O’nu tesbih etmektedir. O, Aziz, Hakimdir. (Haşr suresi, 24)

Peki ne?

Sayın Hamdi Ulukaya ve Chobani yoğurtlarının ismini ilk defa Amerika Birleşik Devletlerine sıklıkla gittiğim ve MÜSİAD’ ın ABD teşkilatlanma sorumlusu olduğu günlerde tanımıştım…

Hatta kendisini MÜSİAD USA ya bile üye yapmayı düşünmüştük ama kendisinin Erdoğan ve Ak Parti karşıtlığından da öte Siyasi Kürtçü ve Siyasi Mezhepçi olarak bilindiğini ve kendisinin bu teklifimizi kabul etmeyeceğinin kuvvetle muhtemel olduğu bize söylenmişti…

Biz de vazgeçmiştik …

Hatta daha sonraları Türkiye Cumhuriyetinin Kürtleri ezdiği, asimile ettiği ve köylerini bombaladığı ile alakalı medyaya açıklamaları düşmüştü.
Hoş bu söylemleri Sayın Erdoğan ve Ak Parti iktidarlarının gelişine kadar da olmayan şeyler değildi!!!

Ee Fenerbahçe Spor Kulübü de Erdoğan karşıtı ve Ak Parti iktidarına muhalif olarak bilinen
Atatürkçü hassasiyeti olan bir kulüp ya, iki muhalifin birleşmesi gayet normal diyenlerimiz olabilir...

Ama kazın ayağı öyle değil işte!

Evet iki tarafta Anti Erdoğancı zannedilse de arada ufak bir nüans var...

Chobani yoğurtlarının sahibi Sayın Hamdi Ulukaya madem ki Türkiye Cumhuriyeti nin önceki dönemlerde de olsa Kürt Köylerini bombaladığını söylemesi onun Anti Kemalist olduğunun dolayısıyla da Atatürk’ün bilhassa Dersim politikasının tam karşısında mevzilendiğinin delilidir…

Fenerbahçe Spor Kulübü, Suudi Arabistan da oynanacak olan Galatasaray -Fenerbahçe Süper Kupa finalinde ısınma yaparken göğüslerinde Atatürk resmi olan tişörtlere izin verilmediği gerekçesiyle başta Divan Kurulu eski başkanı Uğur Dündar olmak üzere ortalığı ayağa kaldırmışlardı…

FIFA VE UEFA Kurallarına göre daha önceden bildirilmediği taktirde normal prosedürün dışına çıkıp farklı formalar veya tişörtler giyemeyeceklerini bildikleri halde!

Bunun kendi Atatürk sevgilerinin önünde bir engel olarak gördüklerini belirtip bütün dünyayı da ayağa kaldırarak Galatasaray’ ı da kendi yanlarına alet edip sözde Atatürkçülük şov yapmışlardı.

Ne oldu peki şimdi?

Neredeyse iç çamaşırlarına bile Atatürk resmi yerleştirip karşı çıkanlar da Atatürk düşmanı olarak niteleyen bir kulüp Atatürk’ ün devri iktidarında başka tersi bulmak üzere Kürt köylerinin bombalandığını Kürtlerin red, inkar ve asimilasyona tabi tutulduğu açık açık dünyaya haykırmış olan sayın Hamdi Ulukaya’ nın sponsorluk teklifini nasıl kabul etmiştir?

Yani Fenerbahçe’ nin ve Sayın Ali Koç’ un Atatürk sevgisi parayı görene kadar mıdır?

Yanlış anlaşılmasın ben Sayın Hamdi Ulukaya’ nın bu açıklamaları neden yaptığını eleştiriyor değilim…

Bu söylediklerinde gerçeklik payı da olmuş olabilir …

Hatta Türkiye’ de ki Kürt sorununun ve terör eylemlerinin de bu politikaların neticesinde başladığını da düşünmekteyim...

Fenerbahçe Kulübü ve sayın başkanı Ali Koç ile tribünleri sık sık “Mustafa Kemal’ in askerleriyiz” sloganları ya da İzmir marşı ile inleten şanlı Fenerbahçe taraftarı Atatürk’ ün devri iktidarına “Kürt katili ve Kürt köylerinin bombalayıcısı” eleştirilerini yapan sayın Hamdi Ulukaya ve Chobani yoğurtlarının sponsorluklarını içlerine sindirebilmekteler mi acaba?

Yoksa şarkıcı Tarkan gibi paranın ucunu gördüklerinde onlar da çok kolay Atatürk ve Kemalizm sevgisinden vaz mı geçmektedirler?

Malum şarkıcı Tarkan’ da Arap ülkelerine gidip yüklüce dolarlar alıp dans edip sahnede kıvırmaktaydı…

Halbuki Suudi Arabistan’ da Atatürk tişörtü giymedi diye Fenerbahçe’ nin maçı boykot etmesine şarkıcı Tarkan da destek vermişti...

“Ey Para sen nelere kadirsin ‼!” demekten başka bir şey gelmiyor aklıma …

Kızım, “baba televizyona bir bakar mısın?” dedi...

Baktım, saat 21.00 gibi askerler Boğaziçi Köprüsünde, vatandaş ne oluyor, terörist bir tehlike var...

İstanbul’ un birkaç yerinden arkadaşlarımı aradım, ne oluyor...

1980’den tecrübeliyiz...

Bir kalkışma var ama ne boyutta...

Pek endişelenmedim, polis ve özel harekat bu küçük grubu hal eder, dedim.

Ama, arkadaşlar Hasdal ve Kartal’da da sıkıntılar var deyince, endişelendim!

Televizyonda, başbakanı dinledim...

Ne yapacağız endişesi üniversitede nitekim evrenden çok çektik, çok türban eylemi yaptık...

Her şey başa mı saracaktı..

Reisin cep telefonundan çağrısı ile sokağa indim, RP’den beri reisin peşinde birkaç arkadaş yanımda, selalar okunuyor ana caddedeyiz...

Yavaş yavaş toparlanma var, artık cadde maç kazanma kalabalığında biz, Okmeydanı’ ndayız Kağıthane’ deki arkadaşlar biz Hasdal’a gidiyoruz, siz Sütlüce parti ile gidin dediler...

Bu arada münafık malum arkadaşlar yanımızdan geçerken, sırıtarak..ne yapacaksınız evinize gidin, diyor..

Ben, istanbul üniversitesi beyazıt meydanı eylemlerinden bu tip olaylara alışığım yanımda da sağlam arkadaşlar var, yani hepsi Kasımpaşalı.

Okçular, Pazariçinden vurduk Hasköy’e ama ben böngür böngür bağırıyom, en öndeyim, “Tekbir, Allahüekber” Herkes cam ve balkonlarda...

Yanımdaki nedim arkadaşım Cumhurbaşkanı çağırıyor, daha ne duruyorsunuz ben, Kadıköy’ de Bakırköy’ de zafer çanları çalıyorlar Haliç sahilden Haliç köprü altına geldik telefondan il emniyet de denildi.

Sütlüce rampadan Haliç Köprüsüne çıktık, Boğaziçi tarafı Okmeydanı tepe E5 üzeri uzakta bir Zırhlı Personel Taşıyıcı var, trafik yok, sol Boğaziçi Köprüsü, sağ taraf haliç köprüye doğru gençler hareketlendi.

Baktım birkaç tüfekli asker köprünün Ayvansaray ucundaki ZPT’ye doğru kaçıyor, bizim gençler Allah Allah nidaları ile peşlerinde on’dan fazla asker, peşinde bin genç ZPT’nin içindeler, kapak açık komutan bacada elindeki G3’e mermi sürüyor, delikanlı bizimkiler ZPT’ninde üstüne çıkınca kapak da kapandı...

Köprü üstünden baktım, Eyüp tarafından bizim molla güruh da tekbirler ile geliyor...

ZPT Haliç Köprüsü trafiği kesmiş, Ayvansaray’ dan önde birkaç kırkayak dediğimiz hal kamyonu..

ZPT’nin motoru çalışıyor üzerinde 50-100 genç, vitese takıp ZPT’yi sallıyorlar, çocuklar düşeceksiniz, dinleyen yok...

“Ağabey, ben tankçı idim ekzosu tıkayalım...”

Üstlerindeki tişörte patates mi taş mı sarıp ekzosu tıkadılar...

Bir polis sireni iki tane Reno resmi polis aracı, genç genç üniformalı polisler, akrepler ellerinde ama çocuklar tir tir titriyor, dedim, siz devletsiniz...

Sakin olun ve sakın havaya falan ateş etmeyin bir mermi sesinde, gençler Kasımpaşa ve Eyüp gençleri hepsinde makine vardır, kim kimi vurur, kim vurduya gideriz.

Tamam ağabey dedi..

Baktım, gencler ZPT’ nin 12,7 uçaksavarı sökmüşler aldım, “Tank da uçaksavarda bu milletin” dedim...

Polis, bağajı açtı ama uçaksavar çok uzun, nedim arka kapıyı açtırdı... Biraz dikine soktuk, genç polise kapıları kilitle bu devlet malı size emanet.

Zpt, baktık kaçacak artık, öndeki büyük kamyoncular, “ağabey biz bunu önden ve arkadan kıstırak” kapadılar, kasaları ZPT’ ye yasladılar... Aslında 40 tonluk ZPT kamyonu parçalarda, tıkalı ekzosla tam gaz veremiyor, kıstırdık artık kaçamıyorlar..

Edirne istikameti trafik tıkalı, üç kamyonu alınca, baktım, tek şerit akacak gibi, vatandaş mağdur olmasın diye sol şeritten ufak ufak trafiğe de yol verdirdim...

Trafik biraz açılınca, birde 2-3 tane kartal zırhlı özel harekat polisler geldi...

Hepsi keleşli ve yelekli, amire durumu genç polisle aktardık, hepsi ZPT’ nin içinde Özel Harekat Polisi, amir işinin ehli telsizdende devamlı konuşuyor resmilere, iş artık bizde dedi...

Keleşlere mermi sürülü ZPT’ nin üstündeler, gençleri ZPT’ den indirdik...

Amir, kapağa vurdu... “T.C. Özel Harekat Polisiyiz, teslim olun!” ZPT’ nin kapağa özel harekatçıların keleşleri çevrili, ses yok...

Çelik kapak da açılmıyor...

Birşeyler ile açmaya çalışılıyor ama nafile...

Trafikte tek şerit akıyor...

Baktım, bir şantiye kamyoneti geliyor ustalara,

-“sizde spiral motoru varmı?” dedim..

- “Var ağabey...”

- “Eee, nasıl çalıştıracağız...”

- “Sizde jeneratörde var mı.?”

- “Ağabey biz şantiyeden geliyok, jeneratörde var”

- “Amirim uğraşma anahtar, tornavida ile” dedim...

Kamyoneti yanaştırdık ZPT’ nin yanına jeneratör çalıştı, ustalar başladılar spiralle kilitli kapağın çelik vidalarını kesmeye. Birkaç vida kesildikten sonra içerden kapağa vurdular...

- “Teslim olacağız” gibi bir ses... Ustalar ZPT’den indi, araçları ileri aldılar...

Amir, çok tecrübeli... 15-20 keleşli polise, önce ZPT üstünde emniyeti aldırdı.

Kapağı açın ama keleşli polisler tetikte...

- “Teslim olacağız”,

- “Kaç kişisiniz?”

- “11 kişiyiz”

Kapak açıldı. Amir, “tüm şarjörleri verin” G3 tüfek ve tabancalar hepsi alındı.

Bu arada beş bin genç kapak aralanınca ZPT’ ye yükleniyor... Amir, köprü yan yoluna kartal polis zırhlıları yaklaştırdı, gençler uzaklaşmıyor, “bize ve resmi polislere, gaz atacağız uzaklaşın” dedi...

5-100 metre uzaklaştık ki maskeli Özel Harekatçılar gazı bizim gençlere attılar.

Bizimde gözler yanıyor, dumandan görüyorum, çıkanı hızla amir kendi zırhısına gönderiyor, hepsini kartal zırhlılara doldurdu, biz, öksürük ve göz yaşı, gençler, “amirim ne yaptın” Amir, dolan kartallara, “beklemeyin, gidin” diyor...

Hepsini alıp, ZPT’ nin içini kontrol ettiler..Amirin telsiz susmuyor resmi polisleri ZPT’ nin üzerinde konuşlandırıp, “Devletin ZPT’ si sizde... Biz göreve gidiyoruz” dedi... Özel harekatçılar kalmadı..

Köprüde bekliyoruz, saat 3-4 gibi oldu... Boğaz tarafından çok güçlü uçak ve bomba sesleri geliyor... Biz, köprüyü bombalıyor şerefsizler sandık, sonra öğrendik jet ses hızını geçip alçalıp, bomba gibi ses çıkarmış...

Karanlıkta seçemiyoruz, boğazdan Haliç boyu üzerimizde de uçak uçuyor. Evden hanım arıyor... “Bekir, taksim tarafından bombalama yapıyorlar, çocuklar çok korkuyor, lütfen artık gel”

Uçak, bir boğaz bir haliç sesi patlatıyor...

Saat 4 gibi, baktık Haliç köprüsü emniyette, yapacak bir şey de yok. Boğaziçi bombalandı mı belirsiz ama uçak alçaldıkça Haliç Köprüsü de bombalanacak endişesindeyiz..

Resmi ZPT’ nin yanında nöbet bekleyen polisler ile helalleştik. Haliç köprü ortalarındayız, Okmeydanı’ na dönüyoruz ama, bizimle gelen tüm gençlere baktık, tamamız...

Ne yapalım? Düz gitsek Boğaziçi köprüsü ama, yorulduk artık oraya kadar yürüyecek hacet de kalmadı...

İstanbul’un başka bölgelerindeki arkadaşlarımızı aradık, istişare edip, gün ağarır iken artık eve döndük..

Eve gelince tv de, köprünün teslimini görünce iyice rahatladık ama sonrasında, Ankara Külliye önü bombalandı...

Reisi merak ediyoruz, Yeşilköy’ e inmişti, Bahçelievler’ de imiş... Saat 8 gibi etrafında kalabalık, tv de konuştu...

Öğlen gibi 1.Ordu Komutanı da konuşunca, elhamdülillah, bu gazamızda bitti dedik..

Neden CHP-DEM Partile ittifak yaparsa suç ya da terörle iltisak oluyor da aynı işi yani ittifakı hem de bizzat Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın ağzından duyurulduğu halde bu suç ya da terörle iş birliği olmuyor ?

Tamam hiç lafı uzatmayacağım.
Kimseyi yalandan yere eşek yerine koymayacağım.
Aptala da yatmayacağım…

En sonunda söyleyeceğimi de en başından yazıyorum buraya …
Acaba DEM Parti ( bırakın iltisakı ) Terör örgütünün fesh edilmesi yani terör örgütünün yok edilmesi için çaba sarf etmiş hatta baş rol oynamış olabilir mi?

DEM Parti Teröre destek veren konumdan teröre son veren bir konuma çıkmasının bir rolü olmuş mudur?
Aptal ya da eşek olmayan herkes bunun cevabını biliyor…

Pekala aptal ya da eşek olmadıkları halde bu suali yöneltenlerin amacı nedir ?

Çünkü bunu koca koca bazı siyasetçi ya da siyaset yorumcuları sormaktadır !
 

Cevabını bildikleri halde neden bu sualde ısrar ediyorlar ?

Neden CHP ye suç olan AK Parti ya da Milliyetçi Hareket Partisine serbest diye soruyorlar ?

Çok açık …

Cumhuriyet Halk Partisi yetkilileri Dem Parti ile ittifak yaptıklarında; yani CHP’nin şu an da Silivri de tutuklu bulunan suç örgütü lideri şahıs tarafından Kent Uzlaşısı adı altında terör örgütü ve temsilcileri ile görüşürken “PKK silah bıraksın ya da siz pkk ya silah bırakın çağrısı yapın” diye bir şart sunmamaktaydılar.

Hatta bırakın böyle bir çağrı da bulunmayı, Sezgin Tanrıkulu gibi milletvekilleri ile PKK’nın İHA ve SİHA’larla etkisiz hale getirilmelerini bile eleştirip adeta terör örgütüne destek vermekteydiler…

Yani AK Parti ve Milliyetçi Hareket Partisi devletin yanında ama PKK’nın karşısında vaziyet alırken Cumhuriyet Halk Partisi ise açık açık terör örgütü ve onun siyasi uzantısıyla devlete karşı işbirliği yapıyordu!

Daha dün gibi hepimiz hatırlayacağız ki Kandil de ki terör örgütü liderleri Cumhuriyet Halk Partisi’nin ve altılı masanın cumhurbaşkanı adayı olan Kemal Kılıçdaroğlu’ na açıkça destek verirken hiçbir CHP’li yönetici “Olur mu kardeşim sizden gelecek destek olmaz olsun siz Mehmetçik’e kurşun sıkıyorsunuz, siz silah bırakmadan sizden ne destek alırız ne görüşürüz” diyememişlerdi…

Pekala vicdan sahibi akıl bali olan herkese soruyorum ; şu anda PKK’nın veya dem partinin böyle bir durumu var mı?

Eğer yoksa bu soruyu hangi aptal sorabilir ve diyebilir ki ne değişti de dem parti ile siz ittifak yapıyorsunuz?

Yani bir şey değişmemiş mi?

Sizin işbirliği yapmış olduğunuz şekliyle Cumhur İttifakıı’nın iş birliği yapma şekli hiçbir birbirine benziyor mu?

Kaldı ki şu anda dem Parti ile Cumhur İttifakı bir seçim işbirliği yapmıyorlar !

Sadece terör örgütüne silah bırakmakla alakalı bir süreç yürütülüyor…

Bunun için bir iş birliği var…

Bugüne kadar ne AK Parti ne MHP hiçbir seçimde PKK terör örgütünün siyasi uzantısı olan bir parti ile işbirliği yapmamıştır…

Çünkü o partiler terör ve kendi aralarında mesafe koymuyorlardı.

Ama şu an sen kendi adıma söylüyorum; bir Cumhur İttifakı seçmeni ve cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Sayın Recep Tayyip Erdoğan Erdoğan’a rey veren bir seçmen olarak bundan sonra terör örgütü ile arasına mesafe koymaktan da öte terör örgütünün kendisini fes etmesinde başat rol oynamış olan DEM Parti ile Velevki seçim İttifakı dahi yapılsa ben hiçbir mahsur görmüyorum…

Bilmem anlatabildim mi?

Tekrar tekrar dinleyince gerçek olduğunu gördüm ve şaşkınlığım daha da arttı.

Hani derler ya “yürek yemiş öyle konuşuyor”diye...

Belediyelerde gırtlaklarına kadar pisliğin, rüşvetin, irtikap ve yolsuzluğun içine gömülmeleri ve yine aralarında ki iç savaş sebebi ile yine bizzat CHP’liler tarafından yargıya ihbar edilen, gammazlanan CHP’li belediyeleri öz eleştiri yapıp partiden atacağına adeta diyet borcunu ödeyen konuşmalarına ilaveten bir de daha iki sene evvel büyük Türk milletinin tertemiz oyları ile

( Yüzde 52,18 ) Cumhurbaşkanı seçilen Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ı darbe ile tehdit etti.

Pervasızlığın, edepspzliğin bu kadarına da pes!

En acı olanı da şu; “Bizim belediyelerimiz çalmadı rüşvet yemedi yolsuzluk yapmadı” diyemiyor!

“Sandığı getir” diyor …

Yahu sandık senin keyfin için iki senede bir milletin önüne konulan bir oyuncak mı?

O sandık 23 senedir devamlı geliyor zaten hatta 1950 den beri 75 senedir geliyor.

Bugüne kadar gelenlerden ne fayda gördün ki bugün yolsuzluklarını sözde bir erken seçimle gizlemeye çalışıyorsun Özgür Özel ?

Ama bu kez haddini çok aştı ve Mısır’ da ki Tahrir Meydanını örnek göstererek resmen “Darbe” imasında bulundu!

Ben, Özgür Özel’ e “Hadi gücün varsa davet et bakalım, bu ülkede seni dinleyecek bir tane adam var mı Türk silahlı Kuvvetleri içerisinde”

Ya da; “Sokakla bu işi becerebiliyor musun?”

Ben buradan iktidarımıza ve Sayın cumhurbaşkanımıza seslenmek istiyorum;

“Acırsanız acınacak hâle düşersiniz!” gereğini yapınız Sayın Cumhurbaşkanım...

Paşaların kavgasını unutmayalım!

Mustafa Kemal Paşa rakiplerini sandıkta yenmedi…

Tüm rakiplerini ezmese onlar onu ezecekti...

Kazım Karabekir Paşa’ yı Ankara’ da ters kelepçe yaptı, Kılıç Alilerin yargısı…

İtiraz eden İsmet Paşada az kalsın tutuklanacaktı!

Kaldı ki burada Kazım Karabekir, Rauf Orbay, Ali Fuat Başgil veya Refet Bele gibi İstiklal Savaşı Gazisi emekçi paşa da yok karşınızda!

İktidarı darbe ile Mısır-Tahrir meydanları ile tehdit eden;

Tüm belediyeleri gırtlağına kadar pisliğe batmış hainleri siz de aynı şekilde bertaraf etmezseniz yarın onlar sizi darbe ile bertaraf ederler!

Aklın yolu bir…

Tutacaksın kulağından tıkacaksın Ekrem’in yanına Silivri’de bir kaç ileri gelenini…

Suç ortada zaten…

Her şey hukuka uygun…

Bunları yaparsanız tarih sizi kahraman diye yazar…

Yoksa Abdülhamid , Menderes veya Erbakan gibi arkanızdan ağıt yakarlar.

Sayın Cumhurbaşkanım acımayınız bu alçaklara yoksa acınacak hale sizi düşürmek isteyecekler!

İnsanın iman etmemesinin pek çok sebebi vardır. Ancak en temel iki sebepten ilki, insanın Rabbini tanımaması, düşünmemesi, Allah’ın sonsuz kudretini gereği gibi takdir edememesidir.

Bir diğer sebep de içinde yaşadığı toplumun telkinleri nedeniyle dinin baskıcı, sıkıntılı ve özgürlüğünü kısıtlayıcı bir hayat sunacağını zannetmesidir.

Ancak insan ilk engeli aştığında, yani kendisini ve her şeyi yaratan tek mutlak varlık olan Rabbini tanıdığında, iman etmenin asla ‘zannettiği’ gibi kâbus dolu bir hayata yol açmayacağını anlayabilir. Allah’ın Kendisini tanıttığı mesajı olan Kur’an’ı samimiyetle okur, Allah korkusunu ve sevgisini içine yerleştirir, gafletten kurtulur, kulluğunu kabullenir, Allah’ın varlığının delillerini görür, ölümü ve ahireti tefekkür ederse, onu sonsuz mutluluk ve kurtuluşa götürecek yola girmeyi başarabilir.

İman etmek insan hayatının en önemli konusudur; insana hem dünyada hem ahirette mutlu ve huzur dolu bir hayat sunar. İman eden insanların, Allah’a karşı duydukları sevgi, bağlılık ve kadere olan teslimiyetleri, onları huzursuz edebilecek her türlü nedeni ortadan kaldırır. Çünkü inanan insan için hayatı boyunca ‘kötü’ olarak nitelendirebileceği hiçbir şey yoktur. Yüce Allah’ın, zahiren ‘şer’ gibi görünen her şeyi, kendisi için ‘hayra’ dönüştüreceğini çok iyi bilir. Bu da müminin her zaman imanî bir coşkuya sahip olmasını sağlar. Herkesin karamsar olduğu ortamlarda bile o umutsuz olmadığından, şevkinden ve neşesinden bir şey kaybetmez.

Allah’a inanan, O’na dua eden ve tevekkül eden insanların, diğer insanlardan hem ruhsal hem de fiziksel olarak daha sağlıklı olmalarının sebebi, yaratılışlarına uygun davranmalarıdır.

İnsanın yaratılışına aykırı olan felsefe ve sistemler ise, insanlara hep acı, hüzün, sıkıntı ve bunalım getirir.

İman ile insan ruhu arasındaki özel ilişki, tıp dünyasında da çeşitli araştırmaların konusu olmuştur. Harvard Üniversitesi Tıp Fakültesi’nden Dr. Herbert Benson, kendisi seküler olmasına rağmen, Allah’a olan inancın ve ibadetlerin insan sağlığı üzerinde başka hiçbir şeyde görülmeyecek derecede olumlu bir etki meydana getirdiği ve diğer hiçbir inancın, Allah’a olan inanç gibi zihne huzur vermediği sonucuna” vardığını açıklar. (*)

İman etmeyen insanlar, ne kadar gayret etseler de tam manâsıyla gerçek ve kalıcı bir mutluluğu yaşayamazlar. Çünkü mutluluk hissini insan ruhuna hissettiren Allah’tır. İmanın getirdiği huzurdan uzak kalan insanlar gerçek anlamda rahat olamaz, karşılarındaki insanlara da rahatsızlık verirler. Çevrelerine ‘hikmetle bakan bir iç göz’leri yoktur, o sebeple olayları sadece zahiri yönden değerlendirirler. Batınını görmemeleri, onları Allah’a iman etmekten alıkoyar. Kısacası; sadece bakarlar, görmezler. Allah’a samimi bir şekilde iman ederek kazanacakları mutluluğu, akılsızlıkları yüzünden kaybedip mutsuz bir hayat sürerler.

İnanan kullarına ise Allah, O’nu veli ve dost edinmelerinin ve rızasını gözetmelerinin karşılığında, bir nimet olarak manevi bir güç verir. Bu güç onları Allah’ın rızasını daha çok kazanmak için çalışmaya ve ‘Allah’a yaklaşmak için vesile arama’ya yöneltir. Zorluk anlarında sabretmelerini de kolaylaştırır. Allah onların kalplerine sabır ve kararlılığı rapteder. Gösterdikleri çaba, onların her geçen gün cennet ehlinin ahlakına biraz daha yakınlaşmalarını sağlar. Gösterdikleri çaba ne kadar çok olursa olsun, bundan dolayı bir yorgunluğa kapılmazlar. Allah, cennette vereceklerine bir sınır koymayacaktır, nimetleri sonsuzdur. İman eden insanlar da yaptıkları salih amellere bir sınır koymazlar, Allah’ın rızasının en çoğunu ararlar. Karşılığında da Allah’ın rahmetini ve cennetini kazanmayı umut ederler.

İman etmeyenler, mutsuzluklarını itiraf etmekten kaçınır ve bu durumun çeşitli sebepleri olduğunu ileri sürerler.

Onları mutsuz eden ve ‘tesadüfen’ kendilerine gelip çattığını düşündükleri her şey, aslında Allah’ın onlar için yarattığı imtihanlardır.

Yaşadıkları zorlukları, Allah’ın bir hikmet üzerine kendilerine verdiğinin şuurunda olmadıkları için, hoşlarına gitmeyen olaylar onları üzüp, mutsuzlaştırır.

İnkâr edenler ile müminler arasındaki fark, dünyada olduğu gibi ahiret gününde de ortaya çıkar.

O gün, öyle yüzler vardır ki apaydınlıktır;

Güler ve sevinç içindedir.

Ve o gün, öyle yüzler vardır ki üzerini toz bürümüştür.

Bir karartı sarıp-kaplamıştır.

İşte onlar da kâfir, fâcir olanlardır. (Abese Suresi 38…42)

(*) M. Grant Gross, Oceanography, A View of Earth, 6. baskı, Englewood Cliffs, Prentice-Hall Inc., 1993, s. 205 

Biz, 100 sene onlar, birkaç 1000 sene yaşarlar...

Biz, Cennet denilen en emniyetli gezegenimizden, bir cin olan İblise uyup "haram" yapıp da Allah'a 'asi' olduğumuzdan İblis'in cinlerin gezegeni olan bu dünyaya sürgün edildik.

Haram yapan, yani hasta bedenleriz...

Helal yaşayarak rehabilite olan, arınan, tedavi olanlar; Cennete yani asalaksız, mikropsuz, bakterisiz, şeytansız olan kendi emniyetli gezegenimize geri dönebilecektir..

Uzun ömürleri ile milyonlarca yıldır bu gezeğende yaşayan ve bize apaçık düşman kafir cin şeytanlara karşı, 10-15,000 yıldır bu ortak yaşadığımız Dünya'da nasıl yaşamalıyız ki, korunabilelim?

Güneş doğuyor...

Ve güneş gece boyunca faal olan cinleri yakacak, ya bir karanlığa veya yatay şekilde olan yani uyuyan insan bedenlerine girecekler..

Müslüman, ayakta güneşi karşılamalı ve fatihadaki; "-yanlız sana inanır ve yanlız sana sığınırım!" dilekçesini vererek kafir cin, şeytanlardan Allah'a sığınmalı..

Bu kovalamaca bitene kadar, tam güneş dairesi görünene ve ısıtana kadar uyunmaz, yatay vücut şekli alınmaz..

Müslüman, güneşi ayakta karşılar ve kapı, pencere açılarak güneş ve süleymanın askeri rüzgarın evi tamamen kafir cinlerden temizlenmesi sağlanır..

Eski anadolu kadınları, kıble tarafına olan köy evi kapılarını güneş doğmadan açarlar idi..

Bir de kıbleden sam yeli eser, temizler..

Sabah havası bol oksijendir, şifadır..

Namaz, emniyet için kılınır, her vakit bu fatiha dilekçesi tekrarlanır ki ( kabul edilmiş ise) Allah tarafından korunursun..

Allah'ın hiçbirşeye ihtiyacı yoktur, İslamda herşey insan için...

Mü-s(e)lüman demek...

Allah' ın selameti(emniyetinde) olan kişi demektir..

Ama, bunun için asgari(farz) şartları yerine getireceksin ki, bu cinlerin dünyasında Allah'ın emniyetinde olasın... 

Kuran'da en çok tekrar edilen ayet; şeytan(kafir cinler), sizin apaçık en büyük düşmanınızdır, ayetider ve Peyğamber hadisinde; Şeytanlar, hiç durmadan bize saldırır, diyor..

Ama ayetde, Allah'ü Teala "Biz, insanı sahipsiz, korumasız bırakmadık" diyor..

İnsanın, günahlar ile zayıflayan ama abdest ve namazla tamir olan bir kendi koruyucu aurası var..

İnsanın, yeme, çıkarma ve birleşme anları haricinde daima yanında olan koruyucu melekleri var...

Ama, bu anlarda da ekstra olarak; kovulmuş şeytanlardan Allah'a sığınırım dilekçesi ve dilekçenin kabülü var ise bu anlarda da melek koruması var..

İnsan, haram yaptıgında..utanan melekler, yanında olmaz ve haramla vucut aurasında musallat cinlere kapılar açılır ve insana musallat bedenindeki asalak cinler insana hertürlü sıkıntıyı verir, harama yönlendirir..

Cinlerin en büyük amacı; kişinin kendi canına kıymasıdır..

Günlük küçük günahlar, (üzerinde put resmi olan paralara bile temas etseniz, vb.) auranız zayıflar...

Peygamber, abdest alan sahabesine; günahlarının abdest suyu ile akıp gittiğini görüyorum, demiş... Kirlenen vücut aurası temizlenir ve secdede tamamen yenilenir, nurlanır... 

Ama, haramla açılan musallat kapısı çok zor kapanır...

Yazıcı melekler, herşeyimizi helal ve haram yazarlar.

İslamda küçük günahlar hariç, yapılmış olan haramların affı yoktur bunların hesabı ancak, hesab günü görülür..

Ayet, "örtülür" diyor..yani, haramla açılan musallat kapıları, ancak halis, gözyaşı ile yapılan tevbe dilekçesi ve dilekçe kabul edilmiş ise, ALLAH tarafından örtülür, vucut emniyete alınır..

Ayet, insan günaha ve harama meyillidir, diyor..

İslam şeriatına göre, haram yapan beden hasta ve tedaviye muhtaçtır.

Rehabilite edilmesi gerekir..

Vücuda haramla giren, orada mevcut kafir cinler vücudun darb edilmesinden, sarsılmasından hoşlanmaz ve çıkabilirler..

Osmanlı da, düşman yok edilmesi gereken değil, şeytanın esiri ıslah edilmesi gerekendir...

Düşmana, bilerek hastalıktan kurtulsun, şeytandan arınabilsin, silkinsin diye, Osmanlı tokadı atılır...

Kadı, haram yapan hasta vucutlara bilerek falaka ile, ayaklarına sağlam bir sopa vurdurur ki, hasta suçlu iyileşsin.

Şimdi rahabilite diyorlar!

Hatta, cehape şu Osmanlı belgelerini yakmasa idi orada, hanği haramın hastalıgına kaç sopa darb edileceği bile yazılmış bir bilimdi... 

Şeriat, tıpkı şimdiki doktorun ilaç ile tedavisi gibi kaç sopa kaç haram hastalıgını tedavi ediyor, bilecektik..

İslamda, biz günahkarlar için en büyük şifa;

Kabe merkezli, ihram giyme noktalarına kadar olan Mescidi Haram(şeytanlara haram) dairesine girmektir...

Bu dairenin alanına hiçbir şeytan giremez...

Batılı uzmanlar, bu kabe dairesinde yeşil bir aura tesbit ettiler.

Bu daireye giren beden, tamamen arınır..bir yeni doğmuş bebek bedeni gibi olur, hacıların vucuduna dokunduğunuzda bu nurlu, arınmış bedeni his edersiniz..taki, bu arınma durumu..daire dışında ilk haram ve günahı yapana kadar, devam eder..

Bir defa yargı sopası çok uzun yıllar boyunca ya Kürdün kafasına inerdi ya da Müslümanın!

“Bölücü-irticacı” denilerek çok kolay ve haksız tutuklamalar olurdu...

Hâlen de oluyor eskiye nazaran iyileşme olmakla birlikte...

İlk defa Kürt, dindar ve solcu olmayan “Beyaz Türkler” diye bilinen Yahudi dönmeleri ile Masonların ve Fetullahçı alçakların yekpare destekledikleri ve ana akımda 30 yıldır İslam’ a ve kutsal değerlerine söven bir kendini bilmez tutuklandı!

Her kesimden tüm kalemler, siyasiler ve localar çok bastırdı bu gazeteci Fatih Altaylı’nın kurtarılması için hatta kanlı bıçaklı olduğu CHP’nin hamburgerci eski genel başkanı bile mesaj attı ama nafile.

Çünkü son Bağımsız Türk Devleti artık bir kısım jakobenistlerin, masonların değil milletinin emrinde bir hukuk sistemine sahipti…

Ne zamandan beri ?

2014 HSYK seçimlerinde başlayan yargının içinde ki bağırsakları temizleme süreci 15 Temmuz ile birlikte sürat kazanmış ve eksiği gediği olsa da tamamen milli yerli bir hüviyete kavuşmuştu.

Ülkemizde sistemin kalbi olan MGK’da ki milli güvenlik strateji belgesinde; birinci tehdit artık dindar ve mütedeyyin kesimler değil, kökü dışarıda gayri milli ve gayri yerli yapılar olduğu defalarca belirtilmiştir!

İşte bu yapıların desteklediği vatan hainleri de tıpkı Kavala örneğinde olduğu gibi devletimizin projektörleri altındadır.

Yaptıkları tüm tehdit ve hakaretler anında cezalandırılmaktadır…

Gazeteci Fatih Altaylı’nın da başına gelen de budur !

Şayet siz bu ülkenin devlet başkanını ölümle tehdit ederseniz tutuklanmayı da beklemeniz gerekir..

Şeytan insanlara her yönden yanaşabilir. "Onlardan güç yetirdiklerini sesinle sarsıntıya uğrat, atlıların ve yayalarınla onların üstüne yaygarayı kopar, mallarda ve çocuklarda onlara ortak ol ve onlara çeşitli vaadlerde bulun." Şeytan, onlara aldatmadan başka bir şey vadetmez. (İsra Suresi, 64) ayetiyle haber verildiği gibi, şeytanın hem atlılarıyla, hem yayalarıyla geniş bir çalışması vardır.

Şeytan, insanlara, her an doğruyu gösteren vicdanlarının sesini değil, onlara kendi ahlâkını yaşamayı telkin edecek nefislerini dinlemeleri telkininde bulunur. İyi olanı kötü, kötü olanı iyi gösterir, sinsice yöntemler kullanır ve insanları da sinsiliğe yönlendirir. Kötülükleri gizlice yaşamayı öğretir. İnsanları Allah'ın adıyla kandırmaya çalışır.

İnsanın apaçık düşmanı olan şeytan, kıyamet gününe kadar tüm gücüyle insanları kötülüğe sürüklemeye yemin etmiştir. İnsanları kendi yoluna çekebilmek için çeşitli taktikler ve sinsi yöntemler geliştiren şeytan, amacına ulaşabilmesi için kendisine yardımcı olan, insanlar ve cinlerden oluşmuş itaatli bir orduya sahiptir. Şeytanın kurduğu bu sistem, adeta batıla dayalı bir din gibidir. Tarih boyunca yaşamış, yaşayan ve yaşayacak olan tüm insanlara aynı telkinleri veren şeytan, bıkmadan usanmadan sinsi plan ve yöntemler kullanarak, onlara kendi batıl dinini tebliğ eder.

En önemli özelliklerinden biri olan sinsilik, şeytanın amansız mücadelesinde kullandığı en geçerli yöntemlerdendir. İnsanlara tarihin başlangıcından beri ne denli büyük bir kin ve düşmanlık beslediğini, onları sonsuz cehennem azabına sürüklemek için kandırmaya çalıştığını ve hatta yalan söylediğini anlatacak olursa, kendisine karşı dikkatli olunacağını bilir. O nedenle, tuzağına kolayca düşebilmeleri için, insanları sinsilikle, yalan ve hileli yöntemlerle kandırmaya çalışır. İnsanlara açık açık 'Gelin bana uyun' ya da 'Kendinize, etrafınızdaki insanlara zarar verin, kötülük yapın’ gibi telkinlerde bulunmaz. Şeytan zeki ve kurnazdır; tüm kötülükleri iyilik, güzellik, doğruluk gibi değerlerle süsleyerek insanlara sunar.

Şeytan insanları her an gözetler. En zayıf anlarını bulduğu an yakalar, tuzağa düşürmeye çalışır. Onların da kendisi gibi kötülüğü benimsemelerini ve batıl dininin organize ordusunun mensuplarının sayısını artırmak ister. Dünya hayatının geçici metaını süsler, çekici hale getirir, ahiret için çalışmanın çok zor ve sıkıntılı olduğu yönünde telkinler verir. Allah'ın emirlerini onlara zor, içinden çıkılmaz ve karmaşık göstermeye çalışır. İnsanlara beklemedikleri anlarda, beklemedikleri yönlerden pusu kurarak telkinlerini verir.

Şeytan, fısıldadığı kötü düşünceleri etkili kılmak için kişinin vicdanının devreden çıkması gerektiğinin bilincindedir. Bu nedenle gerçek kimliğini saklar ve verdiği telkinleri insanlara vicdanlarının sesiymiş gibi göstermeye çalışır. Bunun için kullandığı yöntem ise Allah'ın adını kullanarak yaklaşmaktır. Emrindeki ordusuyla birlikte insanları gözleyen şeytan, onların zayıf noktalarını, nelerin akıllarını karıştıracağını göz önünde bulundurarak çalışır. Vicdanen duyarlılık gösterilecek konuları, dini değerleri kullanarak insanları kandırır. Yaptırmak istediği kötü bir davranışı, onlara meşru ve normal göstererek, tam aksi bir ahlâka yöneltmeye çalışır.

İnsanları, ibadetlerinin yeterli olduğuna, ellerinden gelenin en fazlasının bu olduğuna, güçlerinin bu kadarına yeteceğine inandırmaya çalışır. Diğer insanlarla kıyaslandığında çok üstün bir ahlaka sahip olduklarını düşündürerek onları gevşekliğe sürüklemeye gayret eder. Böylece insanların kendilerini beğenip müstağni görmelerine ve azgınlaşmalarına sebep olur. Bu duygu bedenini kapladığında insanın şuuru kapanır. Kişi şeytanlaşır, Deccalleşir, Firavunlaşır ve Nemrutlaşır.

İçinde Allah korkusunu taşıyan insanlar ise şeytanın bu oyunlarına gelmez, telkinlerine kanmazlar. Çünkü Rabbimiz, Kendisinden korkup sakınan kullarına, onları doğru yola ulaştıracak, doğruyu yanlıştan ayırmasını sağlayacak bir anlayış verir. Ve bu anlayış, “Allah, iman edenlerin Velisi (dostu ve destekçisi)dir. Onları karanlıklardan nura çıkarır; inkar edenlerin velileri ise tağut'tur. Onları nurdan karanlıklara çıkarırlar. İşte onlar, ateşin halkıdırlar, onda süresiz kalacaklardır. (Bakara Suresi, 257) ayetiyle bildirildiği üzere samimi kulları şeytanın karanlık, batıl dininden uzak tutacaktır.

Allah bizleri tağutu velî edinmekten, şeytanın ordusuna dahil olmaktan, ona askerlik yapmaktan ve ona yancılıktan esirgesin.

…

“Beni ateşten, onu ise topraktan yarattın, ben ondan üstünüm!” diyerek Allah'ın emrine îsyan eden İblis gibi lânetlenmiş olan, kendi hayallerini gerçekleştirmek için dünyayı ateşe vermekten çekinmeyecek kadar kibirden gözü dönmüş bulunan eli kanlı Siyonist şeytanî kavim, tüm dünyanın gözleri önünde vahşet saçmaya devam ediyor. ‘Amalek’ olarak tanımladığı Filistinlilerin çoluk-çocuk, kadın-erkek, genç-yaşlı, hatta tüm canlıların bile öldürülmesinin, kendi uydurdukları tanrının emri olduğuna atıfta bulunarak soykırım uygulayan, şeytanın devlet suretine bürünmüş hali olan İsrail, tarih boyunca olduğu gibi bugün de aynı azgınlıkları gösteriyor. Eski Başbakan M. Begin'in İsrail Parlamentosunda yaptığı konuşmaya bakınız:

“Bizim ırkımız üstün ırktır; bizler bu dünyadaki tanrısal varlıklarız. Bizler böceklerin ırkı olan alt tabakanın ırkından çok farklıyız. Aslında, bizimkine kıyasla diğerlerininki ucubelerin ve hayvanların ırkıdır, en iyi ihtimalle sığırlarınki. Diğer ırklar insan dışkısı olarak itibara alınır. Bizim kaderimiz alt ırklara hükmetmektir. Bizim küresel krallığımız demir asalı liderimiz tarafından yönetilecek. Kitleler ayağımızı yalayacak ve kölelerimiz olarak hizmet edecekler.” (Amnon Kapelyuk, Begin ve Canavar, New Statesman, 25 Haziran 1982)

Şeytan onları sarıp-kuşatmıştır; böylelikle onlara Allah'ın zikrini unutturmuştur. İşte onlar, şeytanın fırkasıdır. Dikkat edin; şüphesiz şeytanın fırkası, hüsrana uğrayanların ta kendileridir. (Mücadele Suresi, 19)

İnkârcılara işaret eden bir açıklamasında Said Nursi, bir Yahudi’nin cam parçalarını elmas fiyatıyla alması örneğini vererek, insanın dünyada geçici bir başarı elde ettiğini ifade eder. Bu sözler, hakikat ile aldatmacayı ayırt etmenin önemini vurgular.

"Hem senin dünyaca muvaffakıyetin, elmasçı ve divane olmuş bir Yahudi’nin cam parçalarını elmas fiyatiyle aldığı gibi; sen de küçücük, kısacık bir zamana, bir hayata, uzun ve daimî ve geniş bir hayatın fiyatını verdiğin için, elbette o had dairesinde galebe edersin. Bir dakikaya bir sene kadar şiddetli hırs, muhabbet, intikam gibi hissiyatla müteveccih olduğun için, ehl-i diyanete muvakkaten tefevvuk edersin."

Söz konusu cam parçaları, dünyevi çıkarlardır. Dünya malı, gösterişli olsa da geçicidir; ahiret nimetleri ise ebedidir. Dünyanın süsüne kapılıp ahireti unutmak, cam parçalarını elmas sanmak gibidir.

Cam, elmasa benzeyebilir ama hiçbir zaman onun değerinde olamaz. Eğer birisi camı elmas gibi tanıtıp satarsa, kandırdığı kişiler ancak aldananlardır.

Ancak münafık, karşılığını çok büyük bedel ödeyerek, elmas fiyatıyla öder. Allah'ın hoşnutluğunu ve sonsuz ahiretini yitirerek!.. Küçücük, kısacık bir zamana, bütün bir hayatını heba eder. Münafık ve müşrik, küfürle ittifak halinde olduklarında üstün gelirler. O yüzdendir ki büyüklenir, enaniyet yaparlar.

Toplum mikrobu münafıkların, sırtlarını küfre dayayarak elde ettikleri başarı gerçekte yenilgidir. Onların elde ettikleri her şey, hazırladıkları her oyun mutlaka aleyhlerine döner.

Münafıklar, kimi zaman müminlerin felaket haberlerini dışarıdan beklerler. Müslümanlara yapılacak bir saldırı, bir hakaret, bir oyunu sadece uzaktan izler; dışarıda oldukları için de kendilerini güvende görürler. Müslümanlar o göğüs göğüse mücadelede galip geldiğinde haset ederler ancak Müslümanlara bir saldırı olduğunda haz alır, “Allah bizi korudu” derler. Ailelerine, kendilerine, mallarına zarar gelmediği için heyecanla olayı seyreder, onların arasında olmadığı için müthiş sevinir ve çok akıllı olduklarını düşünürler.

Kimi zaman da münafık, “bir dakikaya bir sene kadar şiddetli hırs, muhabbet, intikam gibi hislere yönelmiş olduğu" için, dindar insanlara geçici de olsa üstün gelir. Müslümanlara tuzak kurar, oyuna getirir. Aklı, ruhu, kalbi, duyguların yüksek ve yüce görevlerini bırakıp, alçak nefsin ve pis hevesin rezil işlerine ortaklık ve yardım ettiklerinden, mücadelede üstünlük elde eder.

Ve Üstadın sözlerinin devamındaki gibi, "zahirde daha sevimli görünür". Allah bir anda belasını vermez. Ancak Allah, ona verdiği imkân, çocuk ve mallarla, canının azap içinde çıkması için bunu yapar. O rahatlık içinde yaşam sürer; inkârcılar onu sevimli görür ve destek olurlar.

Küfür, geçici de olsa kazandığı sonuçla Müslüman’ın Cennetine, kendisinin ise Cehennemine vesile olur. Müslümanın zorluk çekse de ecrinin artmasına, derecelerinin yükselmesine vesile olur. Münafıklar, müminlerin kıymetini artırmak için özel yaratılmış bir gruptur. Allah, onlarla kıyaslayarak müminlerin değerini insanlara gösterir. Münafık, müminin zihnini açar, mücadele azmini ve çabasını artırır; onu hareketli canlı, kararlı ve şevkli tutar. Münafıklar müminler için adeta nimettir, onları gördükçe güzel ahlakın, sevginin, dostluğun önemini daha iyi anlarlar.

Küfrün kurduğu tuzak –Allah’ın dilemesiyle-daha baştan bozuktur. Onlar sonucun kendilerine başarı getireceğini düşünürlerken, müminler galip gelmiştir.

Bu, müminlerin zaferidir; Rahmanidir. Münafığın, müşriğin, küfrün zaferi şeytanidir; geçicidir, sonunda kayıp vardır. Dahası münafık cehennemin en alt tabakasına gider ki bu en büyük kayıptır.

Kısacası: hakikatleri iyi ayırt etmeli ve gerçek elmasın peşinde olmalı.

O halde gevşemeyin ve üzülmeyin. Eğer gerçekten müminseniz, her zaman en üstün sizsiniz.

(Al-i İmran Suresi, 139)

Kısa kısa bakalım mı?

Yönettikleri daha doğrusu yönetemedikleri belediyelerde en ağır işlerde çalıştırdıkları işçilerin maaşlarını veremeyenler, onları grev grev sokaklarda hak arama peşinde süründürenler, tüm ülkeyi, maliye ve hazineyi nasıl yönetecekler?

Bir kulüp başkanımız 2011 de şike operasyonları sürerken “Maç satan futbolcu yarın karısını da satar” diyerek çok ağır iddia da bulunmuştu!

Şimdi CHP’de bundan daha ağır iddialarla karşı karşıya olan sözde siyasetçiler var !

CHP’li delegeler iradelerini Eko Suç Örgütüne mi sattılar?

İddialar çok vahim!

Bilhassa CHP’nin bizzat içinden gelen ifşa ve itiraflar da oy kullanacak olan delegelerin mal gibi alınıp satıldığı bunların resim, video, bilgi belge ile sabit olduğu TV’lerde açık açık konuşulmaktadır!
 

Cumhuriyet Halk Partili belediyelerin yönetime geldikleri şehir ve kasabalarda herhangi bir hizmet ya da ahalinin faydasına olacak bir icraat ya da faaliyet yoktur…

Belli miktarlarda ama çokmuş gibi yaparak çorba, süt ve yemek verdiklerini reklam panolarında gözlere sokarak algı üretmekten başka yaptıkları hiç bir faaliyet yok...

Ha bir de çok iyi konserler ve müzik faaliyetleri yapıyorlarmış!
Emsallerinin en az elli katı fiyatına şarkıcı türkücü veya dansöz getirip günlerini gün etmekle meşguller…

5 milyonluk programlara 50 milyon yada 100 milyon lira para ödeyerek Ağustos böcekleri gibi cır cır ederek günlerini gün etmekle meşguller…
 

Netice!

Sadece bu üç maddeye bakarak dahi böyle bir partinin değil tüm ülkeyi bir kasabayı ya da köyü dahi idare edemeyeceklerini düşünmemek mümkün mü?

İşçisinin hakkını vermeyip sokaklarda süründüren, bazı parti delegelerinin pavyonlarda mal gibi alınıp satıldığı iddia edilen, rüşvet, irtikap ve yolsuzluk iddialarının ayyuka çıktığı bir parti sizce de bu ülke de iktidar yüzü görür mü?

Aynı fikirdeyiz, hem de milletin kahır ekseriyeti olarak.

Pekala neden değiştiremiyoruz bu darbe anayasasını?

Biraz kafa yoralım mı?

Bir defa en son söyleyeceğimi bidayette ifade edeyim ki; inşallah yanılmayı temenni ederek kanaatim şudur, biz asla yeni bir anayasa hele hele de sivil ve özgürlükçü bir anayasa ya-pa-ma-yız!

Bu kadar da iddialıyım…

İnşallah da yanılırım…

Peki bu kanaate nereden ve nasıl vardım ?

Cumhuriyet tarihimizde hiç sivil anayasa hele hele de özgürlükçü bir anayasa yapamadığımızdan mı?

Eh bunu biraz sebepler arasında sayabiliriz ama asla tek ya da temel sebep değil.

Çünkü Cumhurbaşkanı Erdoğan liderliğinde ki Ak Parti iktidarları nice ilkleri başarmış ve tarihteki altın yerini almıştır…

O zaman sivil ve özgürlükçü bir anayasayı milletimiz mi istemiyor?

Yooo!

Başta da söylediğim gibi milletimizin kahir ekseriyeti, böyle bir anayasaya şayet kendisine sorulursa destek verir…

Ama hiç sorulmamış ki?

Diyebilirsiniz ki 1961 ve 1982 anayasalar referanduma götürüldü ve onaylandı.

Hayır! O yasaları millet ya da vekili olan meclis yapmamıştı!

Darbecilerin hazırladığı anayasalar silah ve dipçik zoruyla millete zorla onaylatılmıştı …

Bizim millet tarafından seçilmiş meclislerimizin anayasa yapma gibi bir alışkanlığı ya da kültürü yoktur.

Bu durum, taa 1876 Kanuni Esasi’den, 1921 Teşkilat-ı Esasiye’ye 1961 Anayasasından 1982 Kenan Evren Anayasasına kadar hep böyle olmuştur…

Milat olarak 29 Ekim 1923’ü alırsak Cumhuriyet tarihimizde üç tane anayasa yapılmıştır.

Bunlardan ilki olan 1924 anayasasında Mustafa Kemal Paşa hayatta ve Cumhurbaşkanı idi…

Onun başında bulunduğu Büyük Millet Meclisinin yapmış olduğu anayasayı, 1960 darbesi ile dönemin darbeci faşistleri bu anayasayı ilga etmişler ve yerine 1961 anayasasını getirmişlerdir.

1961 Anayasasını da başka bir askeri darbeci faşist grup General Kenan Evren liderliğinde ilga edip yerine 1982 anayasasını ikame etmişlerdir.

Bizzat Atatürk’ün başında bulunduğu meclis tarafından yapılan 1924 Anayasasında halka herhangi bir dayatma Atatürk ilke ve inkılapları ya da altı ok şeklinde ibareler yoktu.

Bu tip dayatmalar Atatürk’ün vefatından sonra ve bilhassa 1961 ya da özellikle 1982 anayasaları ile birlikte hukuk literatürümüze ve hayatımıza girmiştir…

Biz milat olarak Cumhuriyet’in kuruluşunu aldık…

Şayet yeni devletimizin kuruluşunu meclisin ilk toplandığı gün olan 23 Nisan 1920’yi Milat olarak alırsak o zaman yeni dönem ilk anayasamızda 1921 Anayasasıdır…

Yani Türk İstiklal Harbi devam ederken Gazi Meclisimizin mebusları aynı zamanda kısım kısım cephelerde savaşırken meclis anayasa yapmıştır.

Bu anayasada da hiçbir dayatma ve insanlara yaşam tarzı dikte ettirme olmamıştır.

Yani 1921 anayasası da gayet özgürlükçü bir anayasa idi …

Yaygın bir kanaat olarak 1961 Anayasasının özgürlükçü bir yapıda olduğunu bilhassa bizim batıcı solcularımız çok iddia ederler…

Bu çok yaygın ama asla gerçekçi bir iddia değildir…

Bir defa 1961 Anayasası milletin seçmiş olduğu meşru başbakanı asarak yine milletin seçmiş olduğu Cumhurbaşkanı da diğer bakanlarla birlikte hapse atarak cuntacı bir grup tarafından o günkü piyonlarına hazırlatılmıştır!

Sözde hukukçu diye bilinen isimlerinin önünde ordinaryüs veya profesör gibi afilli unvanlar bulunan ama hepsi darbe çığırtkanı ve milli iradenin temsilcisi şehit Başbakan Adnan Menderes ve arkadaşlarının katilleridir.

Aldıkları Amerikancı destek ve gladio yapılanmalarıyla attıkları iftiralarla Türk Silahlı kuvvetleri içindeki bir avuç albaylar Cuntasını harekete geçiren bu kara cübbeli sözde hukukçu azınlığa bırakın anayasa yaptırılmayı omlet bile yaptırılmazdı…

Bu anayasa döneminde yani 1980 darbesine kadar onlarca milletin kurduğu parti kapatılmış suçsuz insanlar darağacına gönderilmiş insan hakları namına ne varsa ayaklar altında çiğnenmiştir …

1982 Anayasası ise yine Amerikancı darbeci faşist generallerin gözetiminde onlara uşak olmuş sözde hukukçular tarafından yazılmış insan hak ve hürriyetlerini çiğnemeyi zorunluluk haline getirmiş faşist bir sözleşmedir…

Aleyhine en çok konuşulan hiç kimsenin müspet tek bir cümle kurmadığı Kenan Evren ve arkadaşlarının bu anayasası çok ilginçtir ki Atatürk’ün anayasalarından bile daha fazla korumaya alınmış bırakın değiştirilmesini değiştirilmesi teklif dahi edilmeyecek maddelerle doldurulmuştur.

40 yamalı bohça olduğu halde hiç kimse Kenan Evren ve darbeci arkadaşlarının hazırlattığı bu anayasanın maddelerini değiştirmeyi dahi teklif edememektedirler.

Şimdi diyeceksiniz ki 40 yamalı bohça ise nasıl değiştirilmemiştir?

O değiştirilenlerin hiçbirisi temel insan hak ve hürriyetleri ile ya da ülkemiz demokrasisine farklı teklifler getirecek olan maddeler değildi!

Hem özgürlükçü bir anayasa istiyorum diyeceksiniz hem de anayasada değiştirilmez ilkeler vaaz edeceksiniz…

Nihayetinde birkaç darbecinin hazırladığı kul yapısı bir anayasayı başka insanların değişiklik tekliflerine kapalı tutacaksınız.

Evet bunu mümkün kılabilirsiniz ama özgürlüklerden bahsedemezsiniz artık…

İşte benim ümitsiz olduğum taraf budur.

Anayasanın değiştirilemez ilkelerini içeren maddeler, önceki üç anayasamızda olmamasına rağmen, 1982 Kenan Evren anayasası ile birlikte milletimizin hayatına girmiştir…

Ve bu değiştirilemez, değiştirilmesi teklif dahi edilemez maddelerin konuşulması dahi yasak gözükmektedir.

Kabul, bu da bir görüştür ama özgürlükçü değildir!

Totaliterdir…

Totaliter kuralların işlediği sözde hukuk sistemlerinde ise özgürlükten bahsedilemez…

Bu da ne demek diyebilirsiniz haklı olarak …

Ölüm Allah'ın emri... 

Ölüler üzerinden birbirimizle savaşmayalım...

İnsanlar birbiri ile diriyken ayakta, canlı, hür ve güçlüyken kavga edebilmeliler...

Ölüye saldırmak acizliktir...

Haa ! Ölü de eleştirilebilir...

Ama geberdi denmez. Tabutu kalkmadan kendisine ve ailesine hakaret edilmez...

Efendim ''Camiiye getirmeyin demiş benim cenazemi ! ''

Tamam camiiye getirilmemesini hatırlatabilirsiniz...

“ Şu şu şu tarihlerde ki konuşmaları bizm itikadımıza aykırı idi... “ 

Tamam bunlar söylenir...

"İyi bilmezdik ya da hakkımı helal etmiyorum" da denilir...

Ama tahkir, taciz ve tahrik edici konuşmaları ölüler için yapmayalım...

Canınız karşı düşünceye sövmek mi istiyor ?

Bir sürü yaşayan o düşünce de insan var !

Onlarla yapın kavganızı...

Ölüye hakaret etmeyelim.

Hoş diriye de etmeyelim ama ölüye hiç mi hiç etmeyelim...

Kim olursa olsun...

Hele de cenazesi kalkmadan yapmayalım bu hareketleri...

Rahmet okumak dua etmek mecburiyetinde değiliz..

Lakin kimseye öldüğü gün sövmeyelim artık...

Hasta olunca da hatta hapise girince de...

Başta söylediğim gibi ...

Aynı insanla diri iken insanca tartışmayı bilmeliyiz...

Zorlu zamanlar, gaflet halimizi fark etmemiz için bize tanınan büyük fırsatlar. Çünkü bu sıkıntı anlarında aczimizi anlarız. Ardından vicdanımızın sesini dinlediğimizde ise, hatalarımızı görüp, düzeltmeye çalışırız.

Allah'ın üzerimizdeki merhametidir; zor zamanlarda nefsimizin sesini pek duyamayız. Geveze olan, bencil tutkularının doyurulmasını bekleyen nefsimiz değil, vicdanımızdır. Kendimizi böylece Allah'a daha yakın hisseder, daha gönülden O'na yöneliriz. İsabet eden musibeti Allah'tan başka üzerimizden kaldıracak güç yoktur. Bunun bilincinde olmak, bizi Allah'a daha yakın kılar. Ancak önemli olan, sıkıntı sona erdiğinde, gaflet içindeki yaşama geri dönmemektir.

Doğal felaketler bize aczimizi, hiçbir şeye güç yetiremediğimizi hatırlatır. Korku veren bu olaylar karşısında Allah'ın sonsuz gücünü ve ilmiyle her şeyi nasıl kuşattığını anlarız. Korkulması gerekenin yalnızca Allah olduğunu ve O'nun azabından emin olamayacağımızı kavrarız.

İnsan, Allah'tan uzak yaşıyor bile olsa felaket anında yaşadığı korku, şuurunu açar ve üzerindeki gaflet örtüsünü aralayarak, gerçekleri görmesine vesile olabilir.

Gafletten kurtulabilmek için mutlaka başımıza bir musibet gelmesini beklememeliyiz. Çevremizdeki insanların yaşadığı zorlu olaylar ya da bir başka yerde yaşanan doğal felaketler de uyarıcı olmalı. Bu uyarıları önemsemeli, aynı olayın bizim başımıza da gelebileceğini düşünmeliyiz.

Gazze’de ve bugün artık tüm Filistin toprağında İsrail’in kardeşlerimize uyguladığı her gün şiddetini artırarak devam eden soykırımı, çocuk, kadın ve yaşlı ayrımı yapılmaksızın topyekûn bir halkın hunharca hedef alındığı tüm temel insanî haklarının kasten ve insafsızca engellendiği bu insanlık dışı katliamı işleyenlere ve destekleyenlere karşı durmak hepimizin üzerine insanî, ahlâkî, vicdanî ve dinî bir görevdir.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın ülkemizin de içinde bulunduğu çevre başta olmak üzere dünyada yaşananlara dikkati çekerek ifade ettiği gibi; "Adeta bir ateş çemberinin ortasındayız… Kuzey Afrika'dan Güney Asya'ya dost ve kardeşlerimizin yaşadığı her yerde kalplerin ve gözlerin aradığı o beklenen biz olacağız. Filistinli kardeşlerimizin İsrail zulmünden kurtarılması, Gazze'de tüm dünyanın gözleri önünde işlenen katliamların durdurulması da bizim boynumuzun borcudur. Filistin topraklarının dört bir yanında çocukları, anneleri, masumları öldüren katillerin; mazlumların malını çalan hırsızların yakasından yapışmak bizim insani vazifemizdir. Bu ahlaksız, vicdansız, alçakça katliamı yapanları destekleyenlerin yüzlerine gördüğümüz her yerde suçlarını haykırmak da tarihe karşı sorumluluğumuzun bir gereğidir. İlk kıblemiz Mescid-i Aksa'yı içinde barındıran Kudüs-ü Şerif'in diğer inançların mensuplarının da haklarını gözetecek şekilde mahremiyetini korumak manevi görevlerimiz arasındadır."

Yaşananlar sadece Filistinlilerin değil hepimizin imtihanı. Çaresiz kalmış insanların durumlarına yalnızca üzülmek yerine, bunların aynı zamanda bizim de imtihanımız olduğunun, nerede durduğumuzun ve adımlarımızın sabit olup olmadığının farkına varmalı. Zor zamanlar Allah'a olan yakınlığımızı, bağlılığımızı, gayret ve mücadelemizin samimiyetini, sabır ve tevekkülümüzü ispat edebileceğimiz değerli zamanlardır.

Rabbimiz yarattığı zorlu olaylarla, dünyaya tutkuyla bağlı olan kullarını uyarıyor. Allah’ın hiçbir şeyi boşuna yaratmadığını, daha da şiddetlilerini yaratmaya gücü yeten olduğunu anlamamız lâzım. Dünya yalnızca imtihan amacıyla yaratılmış bir mekân. Bugün her durumda hakkı ve sabrı tavsiye edip Allah’ın tarafında duranlar yarın asıl yurtta kazançlı olacaklar.

Dolayısıyla Allah’ın işaretlerini dikkatle ve açık şuurla takip edelim; O, şahit olduğumuz hiçbir kareyi boş ve amaçsız yaratmaz.

İnsanoğlu o zamana dek çatalı keşfetmemiş ve kullanmıyor değildi..

Roma İmparatorluğu zamanında iki dişli çatallar çeşitli yiyecekleri ateşte çevirmek, minicik kürdan benzeri çatallar kabuklu deniz hayvanlarının içini çıkarmak, minik ve uzun iki dişli çatallar derin kavanozlardan yiyecekleri yakalamak için Romalı asilzade zenginler tarafından kullanılmaktaydı..

17. yüzyıla dek, bugün kullandığımıza benzer çatallar İtalya dışında ‘garip’ bulunuyordu..

İtalyanların, 1075’te Venedik Doçu Domenico Selvo ile evlenen Romalı Prenses "Theodora Doukaina' vasıtasıyla tanıştıkları çatalı bu kadar benimsemiş olmalarının bir nedeni, makarna ve şehriyenin o zaman bile çok sevilen yiyecekler olmasıdır..

Theodora, 1081'de I. Aleksos Komnenos adıyla Doğu Roma İmparatoru olarak tahta çıkacak Aleksos'un kız kardeşiydi..

Zengin Roma saraylarında şaşaalı bir yaşama alışkın olan Theodora, süslü ve gösterişli bir kadındı..Her gün parfümlü sularla banyo yapar, makyajı için saatler harcardı. Konstantinopolis'ten Venedik'e gelirken, yanında sandıklar dolusu değerli taşlarla bezeli muhteşem kıyafetler getirmişti. Yeni evinde de gardırobunu zenginleştiriyor, bunları özenle giyip tepeden tırnağa parfümlere bulanarak gün boyu sarayda salınıyordu..

Theodora, o dönemde Roma sarayına göre fazla gösterişli olmayan Venedik sarayı halkı için de son derece dikkat çekici bir kişilik olmuştu. Mücevherleri ve giysileri öylesine abartılıydı ki, sofraya oturduğunda kollarını oynatmakta zorlanıyordu..

O dönemin yemek yeme biçimine uygun olarak, tabaktan aldığı yiyecekleri eliyle ağzına götürmesi de bu yüzden imkânsızdı. O da bu iş için özel olarak yapılmış, iki dişli, som altından uzunca bir alet kullanıyordu..

Batıda ilk kez Venedik'te, Konstantinopolis'ten gelen Dogu Romalı Prenses Theodora tarafından kullanılan bu alet "çatal"dı..

Çatal, aslında Roma sarayına ilk kez gelin gelen, Hazar Prensesi "Çiçek" tarafından, çeyiz olarak getirilmişti. Roma tarihinde "Çiçakyon" olarak anılan bu Türk hanımı sayesinde de Roma asilzada sofralarında yayılmıştı..

Her hareketiyle ilgi odağı olan Theodora, bu alışılmadık sofra adabıyla da hayli dikkat çekmiş, ünü dilden dile dolaşır olmuştu.

Venediklilere Theodora'nın elle yememesini şımarıklık olarak değerlendiriyor, prensesi kuşkucu olmakla suçluyorlardı..

Theodora, bir süre sonra beklenmedik biçimde, deri yoluyla bulaşan bir hastalık nedeniyle ölünce de onun tanrı tarafından cezalandırılmış olduğuna hükmettiler. Ama, zamanla sofralarında "kuşkucu" Theodora'nın çatalına benzer bir alete yer vermekten de kaçınamadılar..

İtalyanca'da çatal "forchetta" olarak adlandırılıyor. Bu kelime, Latince yaba/çatal anlamına gelen "furca" veya "forcone" kelimesinden türemiş. Ancak, İtalyanca'dan hayli farklı olan Venedik diyalektinde, asırlardan beri çatalın çok değişik bir adı var; 'piron'..Aynı kelimenin Yunanca'da da bulunması, Venedikliler ile aralarındaki güçlü ticaret bağlarına işaret ediyor olmalı..

Aslında, birbirine iliştirilmiş iki çubuğu tanımlayan bu kelime, İtalyanca'da "pirone" olarak kullanıldığında bir kaldıracı belirttiği gibi, "pirron/pirronista" şeklinde kullanıldığında da kuşkucu anlamına geliyor..

Bu, akıllara şunu getiriyor: Venedik'in Bizanslı gelini Theodora'ya takılan lakap, asırlardan beri sofraların as elemanı olan çatala, her iki dilde de "piron" denmesine yol açmış olabilir..

Çataldan önce ‘punteruolo’ denen tek dişli bir biz kullanılıyor, kaygan ve uzun makarnalar iki ve üç dişli çatallarla yakalanıyordu. Böylece "çatal", makarna ile başlayan bu alışkanlıkla tüm yiyecekler için sofradaki yerini aldı..

1608’de İtalya’ya yolu düşen İngiliz seyyah Thomas Coryat, İtalyanların eti bıçakla keserken yerinde tutmak için minik bir çatal kullandıklarından bahsetmiş. Önceleri garip gelse de, İngiltere’ye döndüğünde yeni alışkanlığını devam ettirdiği için yakın arkadaşları ona şakayla karışık Lucifer isminden bozma “Furcifer”(Çataltutan) ismini takmışlar..

1610’da şair Nicholas Breton, “Ağzımıza ekin atmıyoruz, et yemek için çatala ne hacet!” diyerek çatal kullanmayı pek erkekçe bulmadığını belirterek, bunu küçümsemiştir..

1700’lü yıllara gelindiğinde, çatallar neredeyse Avrupa’nın tamamında kullanılır olmuştu. Yeni sofra adabı, artık elleri yemekle kirletmemeyi bir kibarlık göstergesi sayıyordu. Çatal zenginlerin sofra takımlarında kendine yer edinmişti ama bıçak ve kaşıklar hâlâ çok daha fazla satılıyordu..

Çatalın yaygınlaşması, porselen düz tabakların eski çanakların yerini alması ile aynı zamana denk düşer. Yayvan tabaklar ve çatal-bıçak kullanarak kibar yemek yeme adabı zirveye Kraliçe Victoria döneminde ulaştı..

O döneme gelene dek, bıçak, çatal ve kaşık son derece kişisel eşyalar sayıldığından herkes kendi takımını yanında taşıyordu..

Sadece kendi evlerinde değil, misafirlikte ve seyahat sırasında konakladıkları hanlarda da kendi takımlarını kullanıyorlardı. Bu takımlar deriden bir kılıf içinde, bıçak ve çatalın sapları kendi üzerine katlanarak batmasını engelleyecek şekilde yapılıyordu..

Çatalın kaşık ve bıçak kadar yaygın kullanıma girmesiyle birlikte zengin sofralarında bir ‘çatal korkusu’ oluştuğundan da söz etmek gerekir. Tabağın yanına dizilen çeşitli çatallardan hangisinin neyi yemekte kullanılacağını bilmek de, önemli bir sofra kültürü göstergeydi..

Gerçek aristokratlar, çatal yerine ne zaman parmaklarını kullanacaklarını iyi bilirlerdi. Parmaklar kraker, minik turplar, çilek ve zeytin yerken kullanılmalıydı. Kendini asilzade olarak yutturmaya çalışan birinin, Kardinal Richelieu ile yemekteyken zeytine çatal batırması üzerine kendini ele verdiği söylenir. Bunların dışında kalan tüm yiyecekler için en kibar yemek yeme şekli çatalla olandı..

Çatal bıçağa göre daha tehlikesiz, kaşığa göre daha temiz ve yetişkin işi olarak görülmeye başlanmıştı. 1900’lerin ortalarında İngiliz zengin sınıfı arasında bir dönem moda olan ‘çatallı’ öğle veya akşam yemekleri bıçak ve kaşığı tamamen devre dışı bırakmıştı..

İngiliz sofra adabının kuralları, yemeğin sonuna dek çatal ve bıçağın elden bırakılmamasını öğütlüyordu. Bu arada Amerikalılar da bıçağı sağ elle tutup tabaktaki tüm yemeği küçük parçalara bölerek, sonra çatalı sağ ele alıp tabakta ‘zikzaklar çizerek parçaları toplamayı kibar buluyorlardı..

Bugün çatal yemek kültürümüzün o kadar değişmez bir parçası olmuştur ki Karl  Marx Gründrisse’de “Çatal ve bıçakla yenen pişmiş etle doyurulan açlıkla..elle yenen çiğ etle doyurulan açlık farklıdır,” diye yazma gereği duymuştur. Artık, sofralardaki boy boy çatallar.. salt nasıl yediğimizi değil.. neyi yediğimizi de değişikliğe uğratmıştır, desek yanlış olmaz..

İnsan; etten, kemikten ve karar alıp verip uygulamaya koyan ana komuta merkezi beyinden yönetilen ALLAH(c.c)'ın yarattığı en güzel mahlûkat. ALLAH aklı yarattığında senden daha sevimli bir şey yaratmadım, demiştir. Beyin ise bilinmeyen ve son yetmiş yıldır keşfedilmeye çalışılan bir bilinmez muamma. Bilim adamlarının tespitlerine göre biz beynin ancak %10-15'lik bir kısmından tam verimli faydalanabiliyoruz. İnsan beyni hiç durmadan çalışan bir mükemmel bir makina. Tüm vücuda hakim ve tüm vücuttan veri akışı daima var. Tam bir çalışma manyağı diyelim, hatta biz uyur iken bile harıl harıl çalışıyor. Gereksiz verileri temizliyor, uyku ve rüya ile kendini topraklayıp, nötrleyip, yükünü azaltıyor ve artık sabah daha diri ve hızlı çalışabiliyor.

Göz, kulak, burun, ağız, dil, deri velhasıl tüm beden her an beyne sinirlerdeki elektrik dalgası ile veri yolluyor, tam bir bombardıman ama beyin daima aç, aç, aç. Hiç veriye doymuyor. Bu verileri elektrik ışık hızında tahlil edip, istifliyor, ya ön belleğinde saklıyor ya da anında tepki verip komut veriyor. Yani beyin bu sensörleri ile etrafındaki her şeyden haberdar ama siz sadece o an sizin için gerekli olanlardan haberdarsınız. Tıpkı bilgisayarlardaki gibi bir ön bellek var, kullanılmayanlar burada depolanıp, siz bilmeseniz de alt bellekte beyin tarafından kullanılıyor. İşte bu daima aç olan insan beynini artık tüm dünya istihbarat örgütleri keşfetti ve sizin kullanamadığınız beynin bu kısımlarını kendi emelleri için kullanıyorlar.

Eskiden soğuk savaş ve sonrasında Hollywood filmleri ile gizli bir propaganda savaşı vardı; Amerikan şortlu daima kazanan Rocky, kötüleri yok eden Rambo, uzaydan gelen kötüleri yok eden kaslı çocuk Arnold. Bunlar, ilk beyne yapılan saldırılar idi. Sonrasında bununda yetersiz olduğu. İlahi programcı ALLAH(c.c)'ın yarattığı beynin daha, daha mükemmel olduğu ve çok çok güçlü olduğu keşfedildi. Eğer rakibiniz bu mevcut gücün farkında değil ise biz niye o gücü kendimiz düşmana karşı kullanmayalım mantığı gelişti. Tıpkı grekoromen güreşte; karşı taraf olan rakibin kontrol edemediği kendi gücü ile! Rakibini çevik vücut hareketleri ile alt etmek gibi.

Beyin hep aç ve veri istiyor, fark etmeseniz de alt belleğinizde tüm verileri tespit edip, depolayıp, kullanıyor. İlk ekranlarda propaganda türü Hollywood filmleri ile başlayan bu çalışma, sonrasında göze yönlenen 1saniyede geçen 24 kareye bir +1.. 25.kare eklenmesi ile subliminal mesaj ile beyni etkilemeye dönüştü. Sonrasında kulağın gücü keşfedildi ve 440 MHz’ nin etkisi keşf edildi ve bu frekansta verilen sesin insan beynine olan yüksek etkisi keşfedilerek dünyada bir müzik furyası ve bu müziğin altında verilen subliminal mesajlar verilmeye başlandı. Sonuçta size verilen her gürültüyü siz müzik olarak huşu ile veya çılgınca tepinerek dinlediniz..

Yazıyı okudukça sizde vay be benim beynim ne güçlü imiş dediniz mi? Bu farkı aslında lise çağlarında bilinçsizce kullanıyordunuz. Beyin aynı anda iki veri algıladığında daha mükemmel çalışıyordu. Kitabı okuyorken siz fark etmeseniz de elinizdeki kalem ile oynuyordunuz, yada konfeksiyon makinesinde çalışır iken kulağınıza gelen İbrahim, Müslüm, Hakkı Bulut nağmeleri ile daha zevk ile daha verimli çalışıyordunuz. Siz kendi beyninizin gücünü keşfetmeseniz de o en iyi nasıl çalışır ise o şekilde çalışmak istiyor idi. Demek ki, insan beyni, yaradılan en hoş ve mükemmel mahlukat.

CIA-Mossad'ın insan beyni üzerine yaptığı en son çalışma sonuçlarına göre; bir bilgisayar herhangi bir insan beyninin faaliyetlerini çözümleyebiliyor ve ekrana yansıtabiliyor. Geçmişte Nazi Almanya’sından beri insan beynine elektrotlar takılarak savaş esirleri üzerinden böyle acımasız deneyler yapılarak ilk beyni keşif çalışmaları yapılmaya başlanmıştı.1960'larda Amerikalıların radyo sinyalleri ile hayvan beyinlerini yönlendirme deneyleri, sonrasında esir Vietnam askerleri üzerinde acımasızca devam etti. Bu esir askerlerin kafalarına elektrotlar yerleştirilip, ellerine birer kasatura verilerek birbirlerini vahşice öldürmeye yönlendirilmişlerdir..

Yıllar önce zihin kontrolü için, böyle başlayan deneyler ara vermeden yıllarca gelişerek devam etti. Artık bu kaba metotlar tamamen değişti ve beyin keşfedildikçe kablo elektrotlar kalktı ve veriler;  önce direkt ya radyo sinyali oldu yada şimdi olduğu gibi beyin sensörleri olan göz, kulak, burun, deri gibi organları veriler bir veri bombardımanı olarak saldırı şeklinde sunulmakta, ama siz maalesef bunu fark edip edemiyor ama algılayıp sonucunda yönleniyorsunuz.

Beyin bütün vücut sistemlerini yönetir ve aralarında mükemmel bir işbirliği sağlar. Tüm zihinsel faaliyetler, düşünceler, duygular, fiziksel duyular ve hareketler kendilerine özgü ayrı ayrı frekanslara sahiptir. Beş duyu organımızla algıladığımız her şey belirli bir beyin faaliyeti meydana getirir; söylediğimiz her kelime ve aklımızdan geçirdiğimiz her düşünce beynimize kendi frekans dalgasında sinirler ile beyne ulaşır. Çevremizde konuşulan her kelimenin ses dalgaları beynimize kendi frekansı ile gelir, algılanır, ayıklanır ya hemen kullanılır veya alt bellekte bekletilir. Beyin hipnoz, anestezi, bayılma, ağrı veya korku anında çevresinden kulağına ulaşan seslere karşı korumasız olarak açık durumdadır. CIA-Mossad çalışmalarına göre; insan beynini yönlendirmenin en basit şekli bu ameliyat narkoz esnasında beyne yerleştirilen algı programlarıdır. Anestezi de bir nevi hipnozdur, hatta hipnozdan da daha büyük bir etkiye sahiptir. Çünkü ameliyata alınan insan; bayılma, ağrı, korkuyu aynı anda yaşar ve ameliyat esnasında söylenen her kelime beyne yerleşerek bir bilgisayar virüsü gibi çalıştırılır. Bu virüs kelimelerin kaynağı tamamen ameliyathane ortamında bulunan diğer ses kaynaklarına bağlıdır. Hatta gelişmiş ülke hastanelerinin bir çoğunun ameliyathanelerinde konuşmak yasaktır.

Zamanımızda en sık kullanılan subliminal mesaj tekniğine gelir isek. Sinema, televizyon veya reklam filmlere yani tüm hareketli görsel veriler; 24 kare resmin 1 saniye içinde art arda sunumu ile bir hareketli görüntü haline gelir. Ama insan gözü art arda gelen bu 24 kareyi bir anda algılayıp sonuca ulaşır iken hemen arkasına yerleştirilen 25.kareyi algılayamaz ve alt belliğinde bunu muhafaza eder, yani beyin altta yine çalışır. İnsan beyni algıladığı bu 24 kareler hakkında yorum yapıp sonuca ulaşabilir ama gözün bu tam algılayamadığı 25.kare ise kontrolsüz bir şekilde beyne gider ve insan alt bilincine yerleşir. 25.kare çoğunlukla bir yazı şeklindedir, bunu bilim adamları 'algılama dışı uyarıcı bir efekt' olarak tanımlamıştır. 25.kare; filim yapımcıları, televizyon reklamcıları tarafından her hangi bir fikre yönlendirme, bir eyleme dönüştürme, bir ürüne yöneltme, bağımlılaştırma ve hatta yönlendirilen adaya oy verme şeklinde bile. Bir amaç doğrultusunda beyinleri yönlendirilmek için beyin program yapımcıları tarafından kullanılmaktadır.

25.kare subliminal mesaj tekniği artık ses verisi taşıyan ve aktaran cihazlarda da kullanılmaktadır; cd çalar, radyo gibi sesli cihazlarda kullanılıyor. Bu yüzyılda insan davranışlarını kontrol etmede en cazip ve verimli yöntem olan subliminal mesaj tekniğinin temelinde insanın şuuraltına tesir etmek temel amaçtır. Yine özel kodla şifrelenen ses verileri tıpkı görüntü verileri gibi radyo ve televizyon dijital teknoloji araçları ile insanlara herhangi bir emir verebilir ve onları bu emir dahilinde hareket etmesini sağlayabilir. Kişi kulağı ve gözü ile algıladığı bu subliminal mesajın şuuraltına indiğini fark edemez.

Renklerinde insan psikolojisinde etkin olduğu; kırmızı, turuncu ve sarı rengin beyni uyarıcı. Mavi ve morun sakinleştirici. Yeşilin ise uyum sağlayıcı bir etki yaratarak beyne yön verdiği tespit edilmiştir. Bu çalışmalar sonucunda, renkler, sesler ve görüntü şeklindeki şekillerin tek tek veya birlikte, belli bir düzende, belli bir sıra ile ve hızla hareket ettirilmesiyle insanların özellikle de çocukların beynini kontrol altına almak mümkündür. Özellikle bu çocuk çizgi filmlerinde çok yoğundur. Bu renkli dijital leke boyutundaki görüntüler, sesler veya geometrik şekiller 25.kareye yerleştirilerek istihbarat dünyasında bilinen "V-666" dijital virüsü üretilmiştir. 666 Hristiyan dünyasında anti-crist olan İblis'in oğlu 'lucifer' deccal'i sembolize eder.

V-666 virüsü dijital veri kullanıcısına çok büyük bir kuvvet ile etki edebilir. Belli bir düzen ve amaçla yerleştirilmiş bu minik renk lekeleri 25.karede görüntünün veya sesin içine yerleştirildiği zaman bu gizli sesler ve görüntüler kullanıcıyı hipnotize eder. Hatta renklerin programlanan düzene göre değiştirilmesi ile kalp ritmi ve tansiyonu kontrol altına alınarak, hedef hasta edilebilir ve hatta bu ölüme bile götürtülebilir. 1999 yılında uluslararası istihbaratların dijital savaşları ile sadece Rusya'da bilgisayar kullanıcıları arasında bu şekilde gerçekleşen 46 ölüm vakası tespit edilmiştir. Japonya'da ise 1 Aralık 1997 tarihinde 'Pokemon' adlı çizgi filmi izleyen 700 kadar çocuk epilepsi nöbetleri ile hastanelere getirilmiştir. Japon uzmanlara göre; bu 'TV Epidemesi'ne kırmızı ışığın saniyede 10 ila 330 defa kesik kesik olarak çizgi filimde verilmesi yol açmıştır. Kesintiler halinde gelen bu kırmızı ışık ilk önce beyin damarlarında spazm sonra bayılma, kasılma ve boğulma hissine dönüşerek krize sebebiyet vermiştir. Bu tür ışık efektler 'Psikotron' adı verilen elektronik silahlar ile üretilip, veri kaynağı olan tv, radyo veya bilgisayar ekranı tarafından hedef beyinlere ulaştırılmaktadır.

İnsan beynine ulaşan sinir sistemi elektro-kimyasal sinyaller ile çalışır. Bu sebepten bu elektro-kimyasal sinyallerin oluşmasında; vücut midesine ulaşan besin ve akciğere ulaşan hava ile harmanlanıp sonucunda beyne ulaşan maddeler çok önemlidir. İnsan bedeni, aklını ve ruhunu etkilemek için birtakım yiyecek ve içeceklerde bilinçli olarak insanlığa sunulmaktadır. Dişi geni olan tavuğun bol bol tükettirilmesi, sadece 300 yıldır hayatımızda olan ve insan sağlığına en zararlı madde olan şeker yoğunluklu gıdaların, kola, meyve sularının tükettirilmesi, fastfood markaların havalandırmalarından sizi tamamen yemeye odaklandıran gazların burnunuza ulaştırılması gibi. Artık uçaklarda bile müşteriler bir garip hoş koku ve müzikler ile karşılanıyor hatta bu tüm sosyal alanlarda kullanılmakta ve globalleşen dünyanın bir modern nimet ve konforu olarak sunulmaktadır. Fakat yine bu müzik ve koku bileşenin psikolojik bir savaş silahlarından olduğunu kimse bilememektedir, buna global savaş istihbarat örgütleri terminolojisinde 'psiko-tropik' etki denilmektedir. Psiko-terapik etki; tıbbi ilaç ve katkı maddeleri ile insan veri kaynağı burun ve tat duyguları ile insanın psikolojisini etkileyerek insanı yönlendirmektir.

Kimyasal maddelerin yiyecek endüstrisinde yoğun bir şekilde kullanımı 1940'larda başlamıştır. O zamanlar doğal kaynaklardan sağlanan bu kimyasal maddelerin kullanımı bugün dünya çapında 7milyon tona ulaşmıştır. Birkaç bin çeşit olan bu kimyasal maddeler bugün 100bin çeşidi bularak; ilaç, gıda katkı maddesi, kozmetik, vücut bakım ürünü, temizlik malzemeleri, hatta tarım katkı maddeleri olarak kullanılarak her geçen gün bu sayı artmaktadır. Tabi bu kattı maddelerinin yoğun kullanımından insanların akıl, beden ve ruh sağlığı bozularak etkilenmektedir.

Burnumuz ile beynimizin algıladığı kokuların insan ruh ve psikolojisini güçlü bir şekilde etkilediğini söyleyen Amerikalı psikiyatrist A.Hirsh; belli bazı kokuların insan tavır ve eylemlerinin yönlendirdiğini ispatlamıştır. Gittiğiniz bazı mağazalarda belli bir koku algıladığınızda satın alma güdünüzün çoğaldığı veya bazı kokuların hızla kilo alıp-verdirebildiği tespit edilmiştir. Klinik araştırmalar sonucuna göre; papatya, lavanta, limon ve sandal ağacı kokularının güçlü antidepresan etki yarattığı. Yasemin, gül, nane ve karanfil kokularının ise insan beynini en sert kahveden bile daha güçlü uyardığı tespit edilmiştir. Artık kimyasal koku sanayi; sıkıntı yaratan veya bu ruhsal bunalımları rahatlatan, cinsel istek veya isteksizlik uyandıran, duygusallaştıran, dişilik güdüsünü kuvvetlendiren, hatta insanda korku ve agresiflik yaratan çeşitte kokuları aromalar ile üretebilmektedir. Tabi yine bu sıktığınız kokular ile amaç insan davranışlarını kontrol etmektir. İnsan beyninde kokuları tasnifleyip, tane tane ayırt eden bir hafıza merkezi vardır, ancak bunlarında yine beyin tarafından direkt olarak denetimi pek mümkün değildir. Bu yüzden bu global psikolojik savaşta kokular kullanıma en elverişli silahlardır..

Global beyin savaşlarında kullanılan diğer bir teknik ise; 'psikotronik' parapisikolojik etkidir. Yani güçlü insan beyinleri tarafından üretilip yayılan elektromanyetik dalgalar vasıtası ile diğer insan beyinlerinin etki altına alınmasıdır. Bu bir hipnozcu, medyum, şaman veya dinsel figürün kullandığı sesli veya görüntülü enstrümanlar ile hedef beyinleri istediği emirlere yönlendirilmesidir. Bu daha çok doğu, Hint ve Uzakdoğu’da kullanılan ve İslam coğrafyalarında da sahte Şıhlar vasıtası ile uygulanan bir yöntemdir. Bu sahte Şıh bozuntularını bol bol özel kanallarında görebilirsiniz.

Son dönemlerde ise Amerikalı ve Rus uzay bilimciler; uzaydan yeryüzüne doğru hologramlar ile hayali figürler tasvir ederek halkları yönlendirebilmektedirler. Bu uydudan yeryüzünde 100-150 kilometrelik çaplı alanlara verilen hologram görüntüler ile; ufo, noel baba, Kabe'nin üzerinde uçan atlı melekler, İsa resimleri gibi görüntüler servis edilmektedir. Bu tür İsa görüntülerini Amerika Somali'de kendi askerlerine moral-motive için, Irak ve Afganistan'da direnişten vazgeçmeleri için mücahitlere karşı da benzer görüntüler sunulmuştur.

İnsan psikolojisini inceleyen psikoanalistlere göre; bu insan beynine karşı yapılan algı saldırıları nükleer silahlardan bile daha tehlikelidir. Bu teknolojilerin amacı bilinçaltı güdüleme ile her emri yerine getiren ve sürü psikolojisi ile hareket eden bir "zombi" insan toplulukları üretme projesidir. Görüldüğü gibi bu İblise taban Global Dünya İmparatorluğu olan İllimunati insanlığa her yönden acımasızca saldırmaktadır. Peygamberimizin hadisinde belirttiği gibi; kıyamete yakın çıkan bu deccallerin gösterdiği her hayır, aslında şer ve her şerde aslında hayırdır. İblis her yönden saldırmaktadır, yapmamız gereken ALLAH(c.c)'ın dosdoğru yolunda İslam olmaktır. Haram yapmayana, hiçbir şeytan için kapı açılmaz. Küçük günahlar, günün ah-ları da abdest ve namaz ile tedavi olunur. İnsan günaha meyillidir. Peygamber efendimiz göz, benim gözüm bile günaha en meyilli organdır, diyor. Ağızımızdan çıkan her yalan, küfür, gıybet birer günahtır. İnsan psikolojisini inceleyen bilim adamları tespit etmiştir ki; beyne yapılan bu saldırılardan en az etkilenen insan beyni 'inançlı beyin' dir. İnanan insanı ne hipnoz, ne elektromanyetik dalga, ne koku ve nede görüntü kontrol altına alabilmiştir. Çünkü ALLAH(c.c) ayetinde "-Biz insanı sahipsiz bırakmadık!" diyor. İnsanın koruyucu melekleri ve eğer haram yapmaz ise koruyucu bir vücut aurası vardır. Helal ile yaşayan bedene şeytan zarar veremez.

"Gerçek şu ki; şeytanın, inanan ve yalnız Rablerine tevekkül eden kimseler üzerine bir hakimiyeti yoktur! Şeytanın hakimiyeti, sadece onu dost edinenler ve ALLAH'a ortak koşanlar üzerinedir."  Nahl suresi,100.

Sadece Ortadoğu’nun değil tüm dünyada küresel güvenliğin önündeki en büyük tehdit konumundaki terör devleti İsrail'in yüzyıldır Filistinlilere uyguladığı zulüm, bugün de yaptığı soykırımla tüm dünyanın gözleri önünde acımazsızca devam ediyor.

3 sene kadar önce Diyanet İşleri Başkanı Sn. Ali Erbaş, İsrail’in İslam toplumlarının dağınıklığından cesaret bulduğunun altını çizerek, “Buradan sesleniyorum; bütün Müslümanlara, Müslüman ülkelere, Müslüman ülkelerin liderlerine... Bu dağınıklığımız İsrail'i şımartmaktadır. İsrail'e amacına ulaşması için her türlü zulmü işleme cesareti vermektedir” şeklinde konuşmuştu.

Aynen öyle oldu, oluyor. Yıllardır olduğu gibi bugün yine yüreklerimiz daha da şiddetle Gazze için çarpıyor. Duyarlı olmak, bir şeyler yapmaya çalışmak elbette vicdanî sorumluluğumuz. Ancak biz birlik olmadıkça, kenetlenmiş bina gibi saflar halinde mücadele etmedikçe zulüm şımararak azgınca devam edecek.

Vicdan sahibi her insan bu zulme "hayır" diyor. Ama en fazla biz Müslümanların canımızın acıması lâzım. Birbirimize kin ve nefretle baktığımız, sevgiyi, şefkat ve merhameti esas alamadığımız, hâlâ bir ve birlik olmadığımız için! Allah’ın birçok emrine uyup "kenetlenmiş bina gibi saf bağlamak" emrini göz ardı ettiğimiz için!

Müslüman akan kanları, harap olmuş evleri ve içlerindeki aç ve susuz insanları görebilmeli. Masum çocukların ve kadınların çığlıklarını işitebilmeli.

Kur'an, Müslümanların hep bütün, hep toplu olmasına göre anlatılmış. Ama bakıyoruz, hep paramparça, herkes kendini doğru yolda biliyor. Yeter artık, halâ birlik olmanın önemini anlamıyor muyuz?

Şahit olduğumuz olaylar deccalî tuzakların büyüklüğünün ve fitnesinin boyutlarını gösteriyor. Akan her damla kandan biz de sorumluyuz; hakkı, hakikati, iyiliği, barışı hâkim kılmak için birleşmek ve "kurşunla kaynatılmış" gibi birlikte mücadele etmeyi sorumluluk olarak kabul etmediğimiz için!

Yıllardır süren Filistin- İsrail sorunu, deccali/şeytani yöntemlerle değil, rahmani yöntemlerle çözülür. Bölgede, Allah’ın sistemi, şeytanî sistemin yerini almadıkça ıstırabı, acıları ve akan kanı durdurmak mümkün değil. Kanlı ideolojilerin taraftarları iş başında ki, masum insanların, çocuk ve kadınların katledilmesinin ve zulümlerin önüne geçilemiyor.

“Allah'ım zalimlere göz açtırma. Senin lanetin zalimlerin üzerine olsun!” duamızdır ancak fiilî dua da gereklidir. Siyonist mallara yaptığımız boykot, mazlumların seslerini duyduğumuzu, yanlarında olduğumuzu haykırdığımız gösteri ve yürüyüşler şimdilik fiilî duamızdır.

Zulme rıza göstermek, engel olmak için çaba göstermemek de o zulme ortak olmaktır. Kur’an ahlâkını yaşamaya çalışan, insanlık onuru taşıyan her insan zulümle mücadele etmelidir. Ancak bu mücadele tek tek değil birlikte, saflar halinde olmalıdır. Sarp yokuşlar birlik olunduğunda aşılır. Tarihte de baskılara, eziyetlere, tüm olumsuz koşullara ve engellemelere birlik olarak sabır ve kararlılık gösterip direnen müminler şerefli bir hayat yaşamış, bugün saygıyla hatırladığımız birer örnek olmuşlardır. 

Şüphesiz Rabbimiz, zalimlerin zulmünden habersiz değildir. Dünya hayatındaki imtihan gereği onlara mühlet veriyor:

Allah'ı sakın zulmedenlerin yapmakta olduklarından habersiz sanma, onları yalnızca gözlerin dehşetle belireceği bir güne ertelemektedir. (İbrahim Suresi, 42)

Peygamberimiz(asm) şöyle buyuruyor:

“Kim bir kişinin zalim olduğunu bilerek ona yardım etmek üzere zalim ile birlikte yürürse, İslâm’dan dışarı çıkmış olur.” (İbn Kesir, Hadislerle K. K. Tefsiri)

Müminler bütün bunların bilincinde olarak, Rablerinin yardımını ve desteğini umut ederek çaba gösterirler. Sonsuz adalet sahibi olan Allah, elbette ki zulmedenler üzerinde de adaletini tecelli ettirir. Zalimlerin yaptıkları tüm adaletsizlikler, uyguladıkları şiddet ve işledikleri zulümler Allah huzurunda sorgulanma günü kendilerine geri dönecektir. Ancak o gün, “…zulmedenlerin ne mazeretleri bir yarar sağlayacak, ne (Allah'tan) hoşnutluk dilekleri kabul edilecektir. (Rum Suresi, 57)

Ey Rabbim! Yeryüzünde hakikati inkâr eden zalimlere yıkımdan başkasını artırma!. Onların kalplerine korku sal! Yüreklerini acıların en çetiniyle dağla! Bizleri birlik kıl, zalimden mazlumun intikamını almaya vesile et!

Ancak bu bildiriye yok vatana ihanet, yok teröre destek, diyerek saldırmak çok daha farklı bir şeydir...

Evet; benim de katılmadığım bazı maddeler var ama çok güzel maddelerde var bu yayınlanan bildirinin muhteviyatında...

Bunları konuşa konuşa aşacağız...

Tartışmaktan, konuşmaktan ve farklı fikirlerin ifade edilmesine tahammül etmekten zarar gelmez.

Kaldı ki HÜDA- PAR terörü kınayan, şiddetle arasına mesafe koymuş ve eski yıllarla alakalı çok güzel öz eleştiri yapmıştır. Ayrıca HÜDA- PAR, Anayasamıza göre kurulmuş olan, siyasi ve meşru bir partidir...

Yıllardır terörle arasına mesafe koyamamış, PKK’nın uzantısı olduğu aşikar siyasi yapılara göre sulhtan yana, şiddete karşı hem de mütedeyyin Kürt siyasetine destek verilmeli ve siyaset alanı genişletilmelidir kanaatindeyim...

Silahlar gömülsün denildiği bir dönemde elinde silah olmayan ve sadece siyaset yapan Kürt vatandaşlarımıza daha adil ve daha tahammülkar olmalıyız...

İç cephe de ancak böyle tahkim edilir...

Tüm Kürt vatandaşlarımızın kendilerini bu ülkenin onurlu birinci sınıf vatandaşı hissetmeleri için yasalar nezdinde atılmasını istedikleri adımlar konuşulup tartışılabilir...

Bu daha adil, daha samimi ve iç cepheyi daha da tahkim edecek bir tavır olacaktır...

Neden peki?

Osmanlı kroniklerinden Destârî Sâlih Târihi’ni açın, orada Patrona Halil isyanını bastırmak maksadıyla Mukaddes Emanetler odasından Peygamber Efendimiz’in (sav) sancağının meydana çıkarılmış olduğunu, buna karşılık isyancıların ‘sancağa kurşun sıktıklarını’ okuyacaksınız. İlk bakışta irkiliyorsunuz, Sancağ-ı Şerif nasıl olur da kurşunlanır diye. Lakin burada hatırdan çıkarmamanız gereken husus şudur: Kurşun sancağa değil, sancağı kalkan edinerek kendilerini tepelemeye gelen kuvvetlere sıkılmıştır!

Osmanlı’da laikliğin varlığına gösterilen deliller de biraz buna benzer. Kafalarda bir saf laiklik mefhumu var (İlahi olan hiçbir hususu içermeyen, salt dünyevî bir yönetim), bir de saf Kutsal-Şer’î yönetim anlayışı. İşte bu iki saf modelin zihinlerimizdeki kavgasındandır ki, “Osmanlı laik miydi?” tartışması çıkıyor.

Bir doğrudan Şerî hukuk var, bir de Şer’îleştirilmiş hukuk. Yani doğrudan dünyevî problemlere inhisar eden ve Kur’an ve Sünnet’te herhangi bir açıklama bulunmayan yahut oradaki açıklamanın problemleri çözmeye yetmediği durumlar karşımıza çıkabilir ve çıkmıştır da. Örfî hukuk bu boşlukları doldurmak maksadıyla zuhur etmiştir.

Michigan üniversitesinde İslam hukuku (fıkıh) ve ilahiyat hocası olan Dr. Sherman Jackson “İslami Seküler” (The Islamic Secular) adlı Oxford Üniversitesi tarafından neşredilen kitabında bahsimize ilginç bir açıklama getirir. Dr. Jackson’a göre İslam'da "seküler" ne dinin dışında ne de onunla rekabet eden bir yapıdır. İslam'daki "din", "şeriat" ile özdeş değildir. Klasik Müslüman hukukçular da şeriatı "İslamî" olanı belirlemenin tek ve kapsayıcı yolu olarak görmezdi. Gerçekte İslam'ın din olarak yetki alanı sınırsızken, Şeriatınki sınırlıdır. Diğer bir deyişle her ne kadar her şey Allah’ın gözetimi altındaysa da, her şey Şeriat veya onun kaynaklarına dayanarak belirlenemez. Devlet politikaları, ekonomi, bilim gibi alanların çeşitli yönleri şeriat ve vahiy kaynaklarından "ayrıştırılmış"tır ama din dışı veya gayri İslamî sayılmamıştır. Şeriatın sınırları ile İslam'ın din olarak sınırları arasındaki asimetri göz önüne alındığında ilkinin dışında kalan her şey ikincisinin dışında kalmaz. Yani bir fikir veya fiil şer'î olmayabilir (şeriat tarafından belirlenmemiş olabilir) ancak İslam dışı veya İslam'a karşı olmak zorunda değildir. Jackson bu kavramı "İslami Seküler" olarak adlandırır.

Bu teorik açıklamadan sonra pratik hayattan bir örnek vereyim izninizle:

Eskiden İslam şehirlerinde dar, dolambaçlı veya çıkmaz sokaklar vardı ve tabii cami ve türbeler hariç hepsi ahşap evlerle kaplıydı. Bu evleri yaptıranlar, şimdilerde kaçak kat çıkanlar gibi, cumbaların boyunu uzatmak suretiyle sokağı yukarıdan iyice daraltırdı. Bu kanuni olmayan uygulamaya Kadılar uzun süre göz yummuştur. Lakin yangın çıkmasını, çıkan yangınların da yayılmasını kolaylaştıran ve söndürülmesini imkânsızlaştıran bu çarpıklığa çeşitli defalar son verilmek istenmiş ama Şer’î yollardan bu işin üstesinden gelinememiştir. Çünkü Şeriat, ferdin müktesep haklarını garanti altına alan bir kurallar zinciri ile yönetimin elini kolunu bağlıyordu. Ama yangınlar sonucunda bazen onlarca mahalle de kül oluyordu.

Şimdi siz zamanın padişahı olsanız nasıl davranırdınız? Yangına alenen davetiye çıkaran bu ahşap cumbaların yıkılmasını mı emrederdiniz yoksa ‘battı balık, yan gider’ deyip işleri kendi haline mi bırakırdınız? Araştırmacı Stefanos Yerasimos şehrin ahşap evlerden müteşekkil semtlerini bir hamlede kül yığınına çeviren yangınlardan sonra padişahların, “kanun hükmünde kararname” diyebileceğimiz fermanları ile bir evden öbürüne ateşin kolayca sıçramasına yol açan ahşap cumbaların yıkılmasını emretmekten başka çare bulamadığından bahseder. Lakin burada yine şehrin belediye başkanı da diyebileceğimiz Kadı Efendi devreye girmekte ve şer’iyye sicillerinden öğrendiğimize göre yukarıdan verilen emri halk lehine olacak şekilde ‘savsaklamaktadır’.

Sebebi basittir: Çünkü “laik” (örfî) hukukun uygulayıcısı da Şeriatın temsilcisi olan Kadı Efendiden başkası değildir! Böylece Şeriat ‘ana yasa’ sıfatıyla büyük ölçüde bu örfî tasarrufların uygulanmasını geciktirmiş, hatta yeri gelmiş, engellemiştir. Nitekim Tanzimat döneminde Nizamiye Mahkemelerinin kurulmasının en büyük sebeplerinden biri budur. Nihayet giderek Şer’î hukukun alanını daraltma girişimleri, onun tepeden inme fermanlara karşı bir savunma duvarı oluşturmasından ileri gelmektedir.

Osmanlı’da Şeriat ile Örfî hukuk arasında böylesine girift bir ilişki olduğunu düşünüyorum. Örfî hukukun ortaya çıkış şartının, bir soruna Şerî hukuk alanında çözüm bulunamaması olduğunu bilmek gerekir. Bulunabildiği zaman zaten sorun yok. Ama ya bulunamıyorsa? Yangın mı, istimlak mi? Siz karar verin.

Bariz bir yanlış anlama da “örf” denildiğinde tarihçilerin Şeriat dışı bir alanı var saymalarıdır. Oysa erbabı bilir ki Şeriatın kaynakları içerisinde “örf” de vardır. Yani Örf, Şeriatın dışında değil, içindedir ve örfî hukuk dahi çoğu durumda Şer’î hukuk tarafından onaylanırsa geçerlilik kazanırdı (kanun hükmünde kararnamenin ancak Mecliste kanunlaştığı zaman kalıcı bir hukukî mahiyet kazandığı gibi).[1]

Özetle hukuk tarihçisi Prof. M. Âkif Aydın’ın belirttiği gibi ehl-i şer’ ve ehl-i örf arasında zaman zaman meydana gelen mücadele ve çekişme “iki hukuk sistemi arasında olmaktan ziyade yürütme ile yargı güçleri arasındadır ve hâkimiyet alanlarını genişletmeye yöneliktir.” Temel mesele de yukarıda yangın örneğinde geçtiği gibi yöneticilerin asayişi, düzeni sağlamak için suçlu saydığı kimselere ağır örfî cezalar verme arzusuna mukabil onu hukuk çizgisine çekmek suretiyle frenlemek isteyen Şeriat ehlinin müdahalesidir. Nitekim Şeyhülislam Ebussuud Efendi kapitülasyonlar tanındığında Osmanlı tebası olmayan gayri Müslimlerin (müste’menlerin) şahitliklerinin kabul edilmesi mevzubahis olunca şöyle demişti:

“Nâmeşrû olan nesneye emr-i sultânî olmaz.”[2]

Yani şeriatın kabul etmediği işte sultanın emri geçerli değildir.

Bu veriler ışığında başlıktaki “Osmanlı laik miydi?” sorusuna siz cevap verin.    

Müminler, Allah’ın çok detaylı yarattığı kader dahilinde türlü zorluk ve sıkıntılarla karşılaşırlar. İnkâr edenlerin müminlere tuzaklar ve hileli düzenler kurmaları da Allah’ın kanunudur. Tüm bu tuzaklar, imtihanın bir gereğidir. Kurulan tuzaklar, bazı durumlarda hemen bozulmayabilir; tuzakların bozulması ve gerçeklerin ortaya çıkması çabuk gerçekleşemeyebilir. Müminin üzerindeki sorumluluk; ne kadar sürerse sürsün her imtihana Rabbi için güzel bir sabır göstermek, Allah’a tevekkül etmek, O’ndan hoşnut olmaktır.

Kur’an’da da söz edildiği gibi peygamberler ve beraberlerindeki tüm inananlar benzer imtihanlar yaşamışlardır. Ancak örgütlenen bütün düzenler belirli bir süre devam etmiş, Allah’ın takdir ettiği süre geldiğinde ortadan kalkmıştır.

Yaşanan imtihan ve zorlukların uzun ya da kısa sürmesi karşısında müminin inancı, ahlâkı ve davranışları değişiklik göstermez. Çünkü inanan insanlar Rablerinin “düzen kurucuların en hayırlısı" olduğu gerçeğini bilirler.

Hani o inkâr edenler, seni tutuklamak ya da öldürmek veya sürgün etmek amacıyla, tuzak kuruyorlardı. Onlar bu tuzağı tasarlıyorlarken, Allah da bir düzen (bir karşılık) kuruyordu. Allah, düzen kurucuların (tuzaklarına karşılık verenlerin) hayırlısıdır. (Enfal Suresi, 30)

Hayrı da şerri de yaratan Allah’tır. Yaşadığı olay insana şer gibi görünüyor olsa da Kur’an’da haber verildiği gibi, gerçekte hayırdır. Hayır gibi görünen durum ise insan için bazı durumlarda şer olabilir. Bu ilim yalnızca Alim olan Allah’a aittir. İnsan, O’nun ilminden yalnızca O’nun dilediği kadarına sahiptir. Ve bir ot bile meydana getiremeyen insana düşen, Rabbinin sonsuz gücü karşısındaki aczini kabullenerek, tam bir teslimiyetle teslim olmaktır. Tüm imtihanlara karşı sabır göstermek ve Allah’ın hoşnut olacağı en güzel davranışları sergilemektir.

İmtihan olmak, Allah’ın kulunu unutmadığının işaretidir. İnsana ne kadar zorluk isabet ederse, insan Allah’a o kadar yakınlaşır.

Gözleri görmeyen insana bir operasyonla gözlerinin açılabileceği ancak bu süreçte oldukça acı çekeceği söylense, itiraz eder mi? Asla itiraz etmeyeceği çok açıktır. Kişi çekeceği bütün acılara göğüs gerer, sabreder; çünkü sonunda aydınlığa kavuşmayı umut eder. İnanan insan da aydınlığa kavuşacağını umut ederek yaşadığı tüm zorluk ve sıkıntılara sabır gösterir. Ve ne kadar fazla zorluk isabet ederse, Rabbine olan aşkını ispatlayacağı fırsatları da artar.

Zorluk, inanan insana yemek içmek gibi lazımdır ancak bu zahirinde bir zorluktur. Çünkü zorlukla beraber kolaylık olacaktır. Allah imtihan eder, ardından kolaylığı verir. Üst üste de olsa zorluklar, belirlenmiş olan zamanda kolaylık gelecektir.

Peygambere, “Bize bir melik gönder de Allah yolunda savaşalım" (Bakara Suresi, 246) diyerek savaşı isteyen, ardından savaş öngörüldüğü zaman, yüz çevirenler gibi olmayalım. Çıkmayacağımız savaşı istemeyelim. En büyük savaş nefsimizle verdiğimiz savaştır; işte çıkmamız gereken asıl savaş budur. Şeytan bizimle bedensel boyutta savaşmaz, bizler de onun boyutunda savaşmalıyız. Aksi, boşa kılıç sallamak olur. Rastgele, göremeyenler gibi kılıç sallamak olur…

"Karanlıklar ve tehlikeler deryasında beni güvende kıl ve o deryadan en hayırlı bir selamet sahiline çıkmayı ihsan eyle. Sensin benim sığınağım ve sıkıntılar ancak Seninle ortadan kalkar... Ya İlahi! Benim ümidim ve seyidim yalnız Sensin. Beni tahkir etmek isteyen ordunun düzenini dağıt." (Celcelutiye)

Yalnızca bir kaç dakikalığına bize hayat veren şeyleri dikkatlice düşündüğümüzde hayrete düşeriz. İnsan mucizevi büyüklükte galaksiler barındıran bir boşlukta, 300 milyar galaksiden birinin içinde bulunan, hayat için özel yaratılmış bir gezegende yaşar. Bu gezegen, yani Dünya, devasa boşluğun içinde hiç durmadan döner, milyarlarca yıldızdan yalnızca biri olan Güneş’in yolladığı ışınlar sayesinde ısınır. Besin, su ve azot döngüsü gerçekleşir; insanlar, hayvanlar, bitkiler ve mikroorganizmalar, kısacası tüm canlılar sayısız sebep vesilesiyle yaşar. Milyarlarca ayrıntı bir arada,  kusursuz bir şekilde Allah katından sunulur. Bu güzellik ve nimetlerin her biri ayrı bir yaratılış harikasıdır.

Allah insana hayatı süresince nimetler sunar. Her an kopyalanan DNA'sı, aldığı nefes, bedenine sürekli kan pompalayan kalbi, hayat kaynağı su, çeşitli yiyecekler gibi sayılamayacak detay vesilesiyle yaşamını sürdürür. İnsan, tüm bu nimetlerle birlikte kendi kusursuz yaratılışı üzerinde derin düşünmelidir.

Her canlı doğum anından ölene kadar hiç durmadan nefes alır. Ancak nefes almak yalnızca havayı içine çekip ardından dışarı bırakmak değildir. Solunan havanın tükenmemesi, bozulup, kirlenmemesi ve sürekli tazelenmesi, üzerinde düşünülmesi gereken önemli detaylardır.

Hiçbir canlı nefes almak için çaba göstermez. İnsanın hem etrafındaki hem de bedenindeki tüm koşullar rahatça nefes alabileceği yaratılıştadır. Solunan hava, Yüce Allah'ın yarattığı her yönden mükemmel bir düzen sayesinde korunur. Örneğin havadaki oksijenin (%21) ve su buharının yüzdesi, insanın var olmasına uygun özel şartlarla yaratılmıştır ve bu düzen kusursuz bir şekilde işler.

İnsan hayatı için hassas dengelerle yaratılmış olan Dünya, yine özel olarak yaratılmış suyla canlandırılmıştır. Kullanılan su, buharlaşarak havaya yükselir ve burada yeniden insanların kullanımına sunulacak şekilde yağmur olarak yeryüzüne iner. Suya özel olarak verilmiş bu özellikler sayesinde hep aynı suyu içer ve aynı suyu kullanırız. Su, Allah'ın “arıtılmış" olarak bize sunduğu en önemli nimetlerdendir.

… Biz, gökten tertemiz su indirdik; Onunla ölü bir beldeyi (toprağı) canlandırmak ve yarattığımız hayvanlardan ve insanlardan birçoğunu onunla sulamak için. (Furkan Suresi, 48-49)

Sıvılar, ısıları düştükçe büzüşür, hacim kaybederler. Hacim azalınca, yoğunluk artar ve soğuk olan kısımlar daha ağırlaşır. Bu nedenle, sıvı maddelerin katı halleri daha ağırdır. Su ise, bilinen tüm sıvıların aksine, belirli bir ısıya (+4oC'ye) düşene kadar büzüşür, daha sonra birdenbire genleşmeye başlar. Donduğunda ise daha da genleşir. Bu nedenle suyun katı hali, sıvı halinden daha hafiftir. Buz, aslında suyun dibine batması gerekirken, su üstünde yüzer.  Böylece buzun altında canlılık devam eder. Buz suyun üzerinde yüzmese, dünyadaki suyun çok büyük bölümü donacağından, göllerde ve denizlerde hiçbir canlı kalmazdı.

Yüce Allah, insanı ve onun etrafındaki tüm güzellikleri, tüm nimetleri sürekli olarak yaratır ve bunların her birinde mucizevi detaylar var eder. Allah, sonsuz ve üstün ilmi ile insanların henüz detaylarını keşfedemedikleri sayısız sistem yaratmış, her detayda da Kendi gücünü kanıtlayan güzellikler var etmiştir. Her şeyi, her an dilediği gibi takdir eden ve dilediği gibi yaratmaya gücü yeten Allah’ın kelimeleri asla tükenmez. Genelleme yaparak dahi sayamayacağımız tüm bu nimetleri dilediği anda da giderip yok edebilir.

Bizlere düşen, karşılıksız sunulan bu nimetlere ve güzelliklere şükretmek, Allah'ın gücü karşısındaki aczimizi, O’na muhtaç olduğumuzu bilmek ve yalnızca O'na yönelmektir.

Yüce Allah’ın tüm bu güzellikleri yaratmasındaki hikmetlerden biri, düşündürmektir. Dünyada Allah'ın dilemesiyle varız,  Allah'ın dilemesiyle yaşıyoruz ve yine O’nun dilemesiyle ahiretteki sonsuz hayatımıza devam edeceğiz.

Allah'a dönecek olan –bazen bir bakteriden bile daha aciz- varlıklarız, dünyada yapıp ettiklerimizden ve Allah’ın sonsuz rahmetiyle bahşettiği tükenmeyen nimetlerden sorguya çekileceğiz. Bu kesinlikle unutmamamız gereken en önemli gerçektir…

Allah'ın rahmetinin eserlerine bak; ölümünden sonra toprağı nasıl da diriltiyor. Bunun gibi ölüleri de diriltecektir. O her şeye gücü yetendir. (Rûm Suresi, 50)

Daha evvel de teşebbüs ettiler ve fırçayı yiyip oturdular yerlerine!

“Belediyelere soruşturma yapılmasın , adalet yok ekonomik istikrar da yok” gibi süslü laflar adı altında “Terör soruşturmalarına” müdahale etmeyi akıllarından bile geçirmesinler!

Terör örgütlerine ve onlarla Kent Uzlaşısı adı altında işbirliği yapanlara göz kırpmasınlar!

Türk Silahlı Kuvvetlerinde ki korsan yemin yapan, disiplinsizlikten atılmış, çömez darbe heveslilerine de selam yollamasınlar…

Yarın tüm TÜSİAD Yönetim Kurulu Çağlayan’da adliyeye ifadeye çağrılırsa ağlamasınlar!
 

Tekrar edelim ki; Karşılarında şapkasını alıp gidecek Süleyman Demirel’de yok,
Gazete ilanlarıyla istifa ettirdikleri Bülent Ecevit’ de yok!

Türkiye Cumhuriyeti’ni kimin yönettiğini bilmiyorlarsa devlet onlara da öğretir kimin yönettiğini !
 

Hadlerini bilsinler yerlerinde otursunlar...

Para kazanmaya baksınlar.

Fazla ileri giderlerse Dimyata doğru belki de evdeki bulgurdan da olacaklar!

Biz en azılı İslam düşmanları veya Vatan hainleri bile hastalandıklarında onların sağlıklı olarak karşımıza çıkmalarını onların iyi hallerinde mücadele edip tartışmak istediğimizi ve mağlup etmekten keyif aldığımızı yazıyor ve belirtiyoruz...

Bu çerçeve de gerek sayın Devlet Bahçeli’nin gerekse sayın Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan’ın en ufak bir rahatsızlıklarında mal bulmuş mağribi gibi sevinen manyakları gördükçe onlara acımaktan başka elimizden bir şey gelmiyor...

Tabii ki bu sevincin boyutları manyaklık derecesinde olup hakarete ve aşağılamaya da girince savcılar devreye girip bu manyakları tutukladıklarında ise ağlayıp zırlamaları ise başka bir trajedi...

Akrep gibi kendilerini tutamayıp zehirlerini akıttıklarında bedel ödeyince de bu zavallıların ağlaklıklarına üzülsek mi diye de düşünmüyoruz değil...

Bununla birlikte kadere iman etmiş Müslümanlar olarak gerek sayın Devlet Bahçeli nin gerekse de sayın Cumhurbaşkanımızın bir fani olarak bu dünyadan göçeceklerini biliyoruz...

Peygamberlere, sultanlara kalmayan bu yalan dünya tabii ki sayın Bahçeli ve sayın Erdoğan’a da kalmayacak!

Tıpkı onların hastalanmalarına , ölecek olmalarına sevinen zavallıların da bu dünyada kalamayacakları gibi...

Unuttukları sadece şu;

Hem Sayın Devlet Bahçeli’ nin hem de Sayın Cumhurbaşkanımızın yerlerinin boş kalacağını sanmak ve onların yerinin dolmayacağına inanmakta ayrı bir ahmaklık...

İlelebet payidar olarak kalmasını Cenab -ı Mevla’ dan niyaz ettiğimiz Türkiye Cumhuriyeti’ de onun iktidarını paylaşan Cumhur ittifakı da başsız kalmaz...

Milliyetçi Hareket Partisi de Devlet’te onların yerine gelecek yiğitleri vazifeye getirecek kudrete sahiptir...

Türk Devlet geleneğinde otorite boşluk göstermez ve yerleri dolar...

Ama devletin karşısında olanlar ise bedel ödemeye devam ederler...

Kimsenin hastalığı ile sevinilmesin boşuna...

Salaklığın alemi yok...

Dokunulmayanlara dokunuyorlar…

Geçende Habertürk TV’de Mehmet Akif Ersoy Ana Haber Bültenin’de soruyor ;
“Şimdi ki Başsavcı doğru yapıyorsa öncekiler niye Gezi’nin Sanat camiası ayağını sorgulamadı” diye?

Bu iş biraz konjonktür biraz da cesaret ve yürek işi…

Sayın Akın Gürlek te ikincisi fazlası ile var…

Bu ülkede vatanseverler en az vatan hainleri kadar cesur olduklarında daha güçlü ve müreffeh bir ülke olacağız.

İç cephenin tahkimi biraz da böyle olacak.

Hep şunu söyledik aynı ısrarımız devam edecek.

Cezalandırılmayan suçlar hele de darbe teşebbüsleri tekrar eder…

Tarihten ibret almamız da buna bağlıdır.

Eski defterleri açmak değil bu.

Vatana ihanet edenlerin, 2013 yılında Seçilmiş meşru iktidarı halkı kışkırtmak sureti ve ortalığı yakıp yıkarak devirmek istemelerinin hukuk önünde yargılanmak sureti ile bedelinin ödetilmesi gerekmektedir…

Gezi Vandalizmi bu ülkeye yapılan en büyük ihanetlerden biridir…
Unutulmaması gereken bir husus da,
Gezi Vandalizminin en büyük partneri de o zamanlar ( 2013 Mayıs -Haziran )
daha suç örgütü ilan edilmemiş olan yargıda ki ve emniyette ki Fetullahçı hainlerdi…

Gezi’yi sanki ulusalcı bir ayaklanma gibi gösterenlerin yanıldıkları bir de bu var…7

Gezi FETÖ’den PKK’ya, DHKP C’den CHP’ye , TÜSİAD’cı bazı holdinglerden
CNN İNTERNATİONAL de ki Christian Amounpur ve BBC ye kadar Türkiye Cumhuriyetine karşı kurulmuş küresel bir komplo ve ayaklanma idi…

Her zamanki gibi hedef asla sadece Erdoğan değildi…

Sayın Erdoğan’ın şahsında Türk devletine ve Türk milletine diz çökertme eylemi idi…

Malum darbe teşebbüslerinde zaman asimi yoktur …

Kaldı ki daha olayın üzerinden 12 sene geçmiştir ve sıcaklığını tüm canlılığıyla korumaktadır …
Mutlaka gereken soruşturmalar devam ettirilmeli ve bilhassa sanat camiasındaki örgütün şifreleri çözülmelidir…

Tüm milli güçlerin İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’nın bu operasyonuna destek vermesi elzemdir…

Tarih ibret alınmaz ise tekerrür eder…

İsrail ile yapılan her ateşkes geçici ve çok kısa sürelidir.

Taaa ki Haydut rejim Filistin den yok edilene kadar…

Bu ateşkesin tek anlamı var; Siyonist çete Hamas'ın karşısında kesin mağlup olmuştur! Ne Gazze'yi işgal edebilmiş ne de Hamas'ı mağlup edebilmiştir…

Gazze yenilmemiş, Hamas eğilmemiştir..

Her şey daha bundan sonra başlayacak inşallah..
 
Filistin halkı asla yalnız değildir…

Dünyanın tüm vicdanları Filistin halkının yanındadır…

Ve İslami Mukavemet Hareketi Hamas Filistin halkının meşru temsilcisidir.

Şehitlerimizin kanları boşa dökülmemiştir…

Onların kanları ile suladığı mübarek topraklarda yeni Yahya Sinvar'lar
İsmail Haniyye'ler, Rantisi'ler ve Ahmed Yasin'ler yetişmektedir…

Filistin ve Kudüs davası mübarek olduğu kadar Çetin ve meşakkatli bir yokuştadır…

Çekilen çilelerin büyüklüğü kazanılacak ecrin büyüklüğü ile doğru orantılı olacaktır inşallah! 

24 Temmuz 2020 de Ayasofya Camii Şerifin tekrar ibadete açılacağının müjdesini verirken Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan "Ayasofya'nın açılışı Mescid-i Aksa'nın da özgürlüğüne kavuşacağının  bir nişanesidir" demişti…

İşte o nişanenin devamında ki günleri yaşıyoruz…

Zafer inananlarındır ve zafer yakındır…

Kandil de “Önder APO’nun iradesi bizim irademizdir” diye önceki gün KCK yürütme konseyi üyesi Terörist Bese Hozat tarafından açıklama gelince bu kez de Apo’nun ev hapsini ya da özgür kalmasını milletimiz içine sindiremez demeye başladılar…

Yani şunu demek mi istiyor bu arkadaşlarımız ?

“Abdullah Öcalan’ın ev hapsine çıkmasını milletimiz içine sindiremez” demek suretiyle;
“Öcalan umut hakkından da faydalanamaz …”
Binaenaleyh “Apo’dan silah bırakılmasını kimse istemesin”e varır bu söylemler…

Yani “PKK ve YPG ayrı bir devlet kurmak için Mehmetçiğimize, polisimize kurşun sıkmaya devam etsin” öyle mi ?

-Bu sürece karşı olmanın başka bir anlamı yoktur…

Bu tip etnisiteye dayalı terör üreten örgütlerin tüm dünya da tasfiyesi bu şekilde olmuştur…
 

İrlanda’ da İRA
İspanya’ da ETA böyle çözülmüştür…
Bir terör örgütünün silah bırakacak olması bir kimseyi ya da kesimi neden rahatsız eder?
Bunu milletimizin vicdanına havale ediyorum…

-Pekala neden ?
Bu inat neden ?
CHP’li olursunuz anlarım hazımsızlığınızı...
Irkçı Nazi partimiz var yüz karamız...
Onlardan olursunuz bunu da anlarım…
Ama hem Cumhur ittifakını destekliyorum diyeceksiniz, hem de bu ittifakın üstelik devlet tarafından yürütülen sürecine karşı olacaksınız ?
 

Bunun izahı mümkün değildir…

-O halde ne olacak ve ne yapılacak ?

Süreç çok net ilerliyor ve bu şekilde devam etmesi lazım…
Terörist başı ve PKK nın kurucusu, siyasi Kürtçü hareketin ülkemizde ki tartışmasız lideri olan Abdullah Öcalan’ ın mesajları siyasi partilere iletildikten sonra tekrar DEM Parti heyeti İmralı’ya gidecek ve PKK’ nın tüm unsurları ve bulunduğu tüm ülkelerde silah bırakmasını ilan edecek.

Örgütte buna olumlu cevap verecek ...

Daha sonra Abdullah Öcalan 26 senelik hapis yatarak cezasını tamamladığı için bir umut hakkı verilmek suretiyle ya Ankara’ da bir ev hapsine ya da tamamen özgürlüğüne kavuşacak ve hitap ettiği tabanla birlikte siyaset yapacak …

Yani DEM PAR’ ın başına dahi geçebilir isterse…
Vekaleten değil bu kez asaleten Kürtçü siyaseti kendi gücü nispetinde yürütebilir…
Bunun karşılığında da yaklaşık 40 yıldır Türkiye Cumhuriyeti Devletine ateş açan tüm militanlar silahlarını gömecektir…
Bu militanlar ya Türkiye’ de adli kuvvetlere teslim olacak ve yargılanacaklar ya da ülke dışına çıkacaklardır…

Bu Suriye için de aynen geçerli olacaktır …

Genel olarak böyle bir değerlendirme yapabiliriz …

Tabii ki önümüzdeki günlerdeki gelişmelerde çok önemli …

Şimdi herkes haklı olarak bildiğini söyleyip bana kızabilir bir tek sen mi biliyorsun diye ? Haklılarda ... 

Evet kısaca ne manaya geldiğini hepimiz biliyoruzdur... 

Ama unuttuğumuz kısmını hatırlatmak için söylüyorum bu cümleyi...

Asgari ücret evet devlet tarafından açıklanmış olsa da devlet tarafından uygulanmayan bir ücret nevidir ...

Nasıl oluyor dersek ?
Bildiğimiz üzere ülkemizde devlet kadrolarında sözleşmeli personeller hariç asgari ücretle çalışan aşağı yukarı yok gibidir...

En düşük memur maaşı asgari ücretin yaklaşık iki katıdır...
Peki asgari ücretin belirlenmesinde devlet veya hükümet neden açık rol oynuyor ve ağır eleştiriler alıyor...

Hiç tartışmalara girmeden kenarda duramaz mı ?
Tabii ki hayır !
Çünkü hakemlik rolünü yapmak durumundadır ve işveren ile işçi temsilcilerini uzlaştırması gerekmektedir...

Yoksa en ufak bir işçi- işveren ihtilafı ülkemizi grev veya lokavtlarla kaosa sürükletebilir...

Bu yüzden devlet iki kesimin arasında hakem ve uzlaştırıcı rolündedir...

Tüm bunları belirttikten sonra 24 Aralık 2024 tarihinde acil toplanan komisyon ve Çalışma Bakanlığımızın açıkladığı yeni asgari ücret hakkında ki görüşlerimize gelelim...

Bir defa açıklanan 22.104 TL ismi üstünde asgari ücrettir...

"Bunun üstünde ücret verilemez herkes bu ücret miktarına bir ay çalışsın" demek değildir...

Aksine bunun altında ücret verilemez ve üstü serbest demektir...
Peki ama dün ne oldu ?

Açıklanan rakam neden Türkiye'nin gündeminin en başına oturdu.
Evet 24 Aralık Salı günü adeta adeta şapkadan tavşan çıktı ve 22 yıldır olmayan bir şey oldu…

İlk defa Ak Parti bir asgari ücret tedbirinde enflasyonun altında zam yaparak ciddi bir çalışan ücretli kesimi hayal kırıklığına uğrattı…

Bugüne kadar yani iktidara geldiği
3 Kasım 2002 den bugüne asgari ücret tesbitinde temel düstur şu idi;
“Çalışanımızı enflasyona ezdirmeyeceğiz”
Gerçekten de bunun istisnasını dahi görmemiştik…

Bu ilk defa bir istisna olarak 2025 için gerçekleşti..

Enflasyon %45 civarında olduğu halde artış zam oranı sadece % 30 da kaldı.

Bunun gerçekten izahı zor…

Çünkü iktidar yetkilileri son günlere kadar enflasyon kadar zam yapılacağını ifade etmişlerdi…

İşin enteresan tarafı bugüne kadar bazı yanlış ya da eksik icraatların sayın Cumhurbaşkanımızın masasından veto yediğini bildiğimiz için bu kez sayın Cumhurbaşkanımızdan da dönmeyeceğini yani yeni bir rakam açıklanmayacağını biliyoruz.

Çünkü sayın cumhurbaşkanımız da sosyal medyadan yaptığı açıklama ile yüzde 30 u adeta tescil etti.

Ben bunun tek şekilde izahının yapılabileceğini düşünüyorum…
O da 2025 de fiyatların daha fazla artmaması için verilecek zammın erimemesi için bu düşük zammı verdik denebilir…
Bu da ücretliyi ne kadar ikna eder bilmiyorum…

Bu iktidar için seçmen nezdinde bir handikapa sebep olabilir mi ?

Olabilir…
Ama bunu bile bile iktidar bu acı ilacı içiriyorsa ancak ki hasta tedavi olursa bundan zarar görmez diye düşünüyorum.

Bakalım 2025' de ömrü olanımız görecek neticeyi…

Biz yine hayırlara vesile olmasını diliyoruz…

Suriye de Allahsız faşist BAAS rejimi devrildi...
Arkasında insan mezbahaları , toplu mezarlar ve işkencehaneler bırakarak devrildi…
1 milyondan az olmayan masumun elleri kanlarında olarak devrildi…
Rusya da gidiyor, ABD de gidiyor …
Çünkü ABD nin 
 '' Kara ordum '' dediği YPG de ezile ezile yollanıyor...
Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri bakanı YPG nin ya kendisini lağvedip gitmesi gerektiğini ya da Türk Silahlı Kuvvetleri ile Türk İstihbarat güçlerince ezilerek yok edileceğini söyledi...
Herkes ama herkes Türk Devletinin iradesine boyun eğecek...
İçerde dışarda...
Eğmeyenler zorla eğdirilecek...
Bu işin şakası yok...
Ne Amerikancılığa ne Rusçuluğa ne de Baasçılığa geçiş yok.,
Sadece Türkiye Cumhuriyeti Devleti ve onun istekleri ile iradesi var...
Hepimiz biliyoruz ki 
Baasçıların sığındığı tek mazeret kaldı…
“ Ama İsrail Suriye ye girdi…! “
Yooo !
İsrail Suriye’ye şeref yoksunu Baba Hafız Esat zamanında 1967 yılında Golan tepelerini işgal ederek girmiştir..
Ve ne baba Hafız Esat şerefsizi ne de oğul Beşar Esat şerefsizi  İsrail’e 57 senede tek bir tane kurşun atmamışlardır…
Şimdi Suriye’de devrim gerçekleşirken 
eski rejimin muhalifi ama bugünün artık müktediri devrimcilerin kuzeyde ülke bütünlüğünü sağlamak için PKK’yı temizlerken  İsrail ile Suriye arasındaki tampon bölgeyi yaklaşık 20 km İsrail işgal etmiş…
Hiç şüphemiz yok ki ne yeni Suriye ne de Türkiye cumhuriyeti o 20 kilometrelik alanı yani tampon bölgeyi İsrail’e bırakmayacak ve sadece yeni işgal ettiği 20 kilometrelik tampon bölgeyi değil 57 sene önce işgal etmiş olduğu ve devrik Baas rejiminin almak için bir mermi dahi atmadigi Golan tepelerini de alacaktır inşallah …
Türkiye Cumhuriyeti gerek diploması yoluyla gerekirse de askeri yolla Suriye’nin işgal edilmiş Golan toprağını geri almak için elinden gelen ne varsa yapacaktır …
Yerli BAASÇILARA ve Şebbihalara buradan ekmek çıkmaz…
Türkiye Cumhuriyeti’ne aidiyet hisseden herkes Türkiye’yi ve yeni Suriye’yi desteklemelidir ..
BAAS çetesini de onu 60 yıldır destekleyen zalimleri de herkes unutsun….
Artık Baas yok yeni Suriye var...

1979 İran Devrimi gerçekleştiğinde sadece 12 yaşındaydım ama dün gibi hatırlıyorum..1 Şubat - 10 Şubat 1979 arasında ki 10 günlük süre içerisinde Ayrtullah Humeyni sürgünde bulunduğu Fransa dan Ülkesinin başkenti Tahran a gelmiş ve İran Devriminin başına geçmişti… Kısa sayılacak bir süre sonra da 22 Eylül 1980 de fırsattan istifade Saddam Hüseyin liderliğinde ki Irak İran ı bir gece yarısı aniden vurmuş ve topraklarını işgal etmeye başlamıştı..

Lakin İran kısa sürede kendini toparlamış ve Saddamlı Irak ateşkes için adeta yalvarır hâle gelmişti…

Batılı ülkelerin tam desteğine ve ara ara kimyasal silah kullanmasına rağmen Irak savaşta ilk aylar hariç bir daha galip duruma geçememişti… 

Şimdi Suriye Devrimini fırsat bilerek Siyonist rejim de Suriye topraklarında operasyon yapmaya çalışıyor…

Hiç şüphemiz olmamalı ki Suriye Devrimi en büyük Siyonist karşıtı rejimi ve yeni Suriye yi inşa edecektir inşallah …

Sadece başta Golan tepeleri olmak üzere kendi topraklarını değil işgal altında ki Filistin topraklarını da müdafaa edecektir…

Siyonist rejimin ön almaya çalışması ve panikle Şam da ki kritik kamu binalarını vurmaya çalışması , ateşe vermesi de bunu göster miyor mu ? 

Siyonist rejim ne kadar panik yaparsa yapsın ; korkunun ecele faydası yok…

Artık Suriye nin doğusunda ve kuzeyinde Hamas gibi ama örgüt değil bir yeni DEVLET inşa edilecek inşallah…

Yeni Suriye tıpkı Kuzey Kıbrıs Türk  Devleti gibi tam bir Türkiye müttefiki olacak inşallah…

Ömrü yeten de tüm bunları görecek biiznillah..

Siyonistler evlerinin önüne GARGAT AĞACI dikmeye devam etsinler …

Akibetleri belli nasıl olsa…

Özellikle Türkiye toplumunun heterojen bir yapıya sahip olması ve farklı inanç ve mezheplerin az da olsa çeşitlilik arz etmesi bazı komşu ülkelerin rejimleri hakkında farklı görüşlere sahip olmasını tabii kılmaktadır...

Lakin bir kısım insanların ülkemizde Baas rejimini ve şu an ki Lideri Beşar Esad'a sempati beslediği gibi en az onlar kadar ya da çok daha kat fazlası Baas rejiminden ve lideri Esad'dan nefret edeni vardır...

Fraklı görüş sahipleri olarak onlara da saygı duyulması gerekmektedir...

''Efendim Baas rejimi ve Esad Suriye nin resmi ve meşru temsilcisidirler.
Onlara saygı duyanlarla saygı duymayanlar ya da muhaliflerini destekleyenler bir değildir.'' diyenler var biliyorum.
 

Resmiyi anlarım da meşruyu isterseniz bir tartışalım. Gerçi resmi de tartışılır şu an!

Bunun için öncelikle Baas rejimi nedir ve ne zamandan beri iktidardadır bir hatırlayalım;
1946 yılında Fransa’dan bağımsızlığını kazanan Suriye, 1949 ve 1954 yıllarında askerî darbeler yaşamış, 1958 yılında Mısır ile beraber Birleşik Arap Cumhuriyetini kurmuş ve 1961’de de Mısır’dan ayrılmıştır. 1970 yılına kadar tam olarak Suriye’deki varlığını hissettiremeyen Baas Partisi, bu tarihten itibaren Hafız Esad ile başlayan ve oğlu Beşşar Esad ile devam eden tek parti iktidarı ile günümüze kadar gelen süreçte ülkeyi yönetmektedir...

Peki bu iktidara geliş nasıl olmuştur?
Türkiye de 1950 ye kadar sürmüş olan tek parti CHP oligarşisinin 14 Mayıs 1950 de seçimlerde Demokrat Parti nin iktidara gelmesi ile yıkıldığı gibi Baas partisi de seçim kazanmış ve birilerinin yerine iktidara mı gelmiştir?
Hayır !

Olayın biraz daha arka planına inip BAAS nedir ve parti ile ideoloji ismini nereden almaktadır bunu da hatırlamaya çalışalım?
19.yüzyılda Arap coğrafyasında meydana gelen değişim ve dönüşümler sonucu, Arap milliyetçiliği kavramı ortaya çıkmıştır. Arap milliyetçiliğin artmaya başladığı bu dönemde Baas ideolojisi şekillenmeye başlamıştır. 
Baas Partisi, Suriye’de, Fransız işgali altındayken 
( Osmanlı Devleti sonrası -Fransız Mandası döneminde ) yürütülen bağımsızlık mücadelesi sırasında fikirsel ve kültürel bir hareketin sonucu olarak kurulmuştur. 
Baas düşüncesi hürriyet, arap milliyetçiliği ve sosyalizm gibi üç kavramı partinin temeline almıştır. Baasizm etkili olduğu ülkelerde iç ve dış politikaya tesir ederek Ortadoğu’nun siyasal yapısını ve gelişimini şekillendirmiştir. Baasçılık, bu ideolojiden gelen Saddam Hüseyin, Kaddafi, Esad ailesi gibi farklı ülkelerde çeşitli liderler de çıkarmıştır. Misyonuna baktığımızda Pan Arabizm’ i yani Arap dünyasını bir çatı altında toplayan, tek bir Arap devleti kurarak emperyalizm ve siyonizmden bu şekilde kurtulmayı hedefleyen bir oluşum olarak görülmektedir.

Dönemin yoksul ve sömürülen Arap milletlerinin önüne bir ülkü, bir hedef koymak açısından oldukça büyük öneme sahiptir. Pan Arabizm sebebiyle daha geniş coğrafyaya hitap ettiği için diğer Arap ülkelerde de kolaylıkla örgütlenmiştir. Ayrıca kurulurken temel aldığı  sosyalist düşünce gibi dini tamamen reddetmemiş ancak şeriata dayalı bir rejim istekleri de olmamıştır. İslamiyet’i ilahi bir din olarak değil; Arap kültürünün tarihi ve kültürel bir mirası olarak kabul etmişlerdir.

Bu ideolojinin fikir babaları Ortadoks Hristiyan Mişel Eflak ve Sünni Müslüman Selahhattin Bitar’dır. Mişel Eflak ve Süleyman Bitar Pariste üniversite okudukları dönem tanışmışlardır. Suriye’ye döndükten sonra aynı okulda öğretmenlik yaparken siyasi çalışmalarına da devam etmişlerdir. İlerleyen dönemde tamamen siyasi alana yönelmek için öğretmenlikten istifa etmişlerdir. Fakat Fransız Manda Yönetimi parti kurmalarına izin vermeyince birlikte 1940 yılında Arap İhya Hareketi’ni kurdular. 1943 yılında isim değişikliğine giderek adı ‘Arap Baas Hareketi’ olarak değiştirilmiştir.

1947 yılında Zeki Arsuzi’nin, kendi partileri ile aynı adı taşıyan Arap Baas Partisi ile birleşmelerinden sonra yine o yıl içerisinde Şam’da yapılan ilk kurucu kongrede Mişel Eflak parti başkanı olarak seçilmiştir. Partinin ana sloganı “birlik, özgürlük ve sosyalizm” olmuştur. 1947 senesinde, Şam’da gerçekleşen ilk kongrenin ardından Baas Partisi, Suriye’de resmi bir kimlik kazanarak, Suriye dışındaki diğer Arap ülkelerinde de çalışmalarını yoğunlaştırmaya başlamıştır. Soğuk savaş döneminde dünya devletleri Doğu ve Batı olarak iki kutba ayrılmıştır. Suriye’de diğer Arap ülkeleri gibi kendisine yol gösterici olarak sosyalizmi ve sovyetleri seçmiştir. Suriye Baası’nın temsilcisi olan Beşar Esad’ın da günümüzde halen Rusya ile müttefik olması, aslında bize bu seçimin ne denli etkili olduğunu da göstermektedir. Buna rağmen yine de Arap milliyetçiliği fikri sosyalizmden daha ön planda olmuştur.

Bu dönem ordu ve hükümetin yoğun olarak karşı karşıya kaldığı askeri darbelerle yönetimlerin değiştiği bir dönem olarak karşımıza çıkmaktadır. Ordu, ülkedeki yönetim gücünü elinde tutuyordu. Suriye’nin bağımsızlıktan sonraki ilk Cumhurbaşkanı olan Şükrü Kuvvetli, 1948 yılında Arap-İsrail savaşında İsrail’in Araplara karşı zafer kazanmasından sonra bu durumdan memnun olmayan askerler tarafından Mart 1949’da bir hükûmet darbesiyle iktidardan uzaklaştırıldı. Ayrıca Mişel Eflak, Arap-İsrail Savaşı sonrası Cumhurbaşkanı Şükrü Kuvvetli ve yönetimini şiddetle eleştiren toplantılar düzenlediği içinde kısa bir süreliğine tutuklanmıştır. Darbeden sonra yerine Hüsnü Zaim gelmiştir. Zaim, Suriye’nin henüz liberal demokrasiye hazır olmadığını söyleyerek, tüm siyasi partileri yasaklamıştır. Yeni yönetim Eflak’ı serbest bırakmamış ve tekrar tutuklayarak cezaevine göndermiştir. Ancak Hüsnü Zaim’in iktidarı da çok sürmemiştir.

Dört ay sonra Sami Hınnavi tarafından yapılan bir darbe ile Hüsnü Zaim devrilerek idam edilmiş ve ardından yapılan 1949’daki seçimlerde Haşim El Attasi kazanınca Mişel Eflak, aynı yıl 1949 Aralık ayına kadar Eğitim Bakanlığı görevine getirilmiştir. Hinnavi’nin Suriye çıkarları aleyhine dış güçler ile (Irak) iş birliği yaptığını iddia eden Albay Edip Çiçekli bunun üzerine darbe gerçekleştirmiştir. Baas Partisi, Albay Edip Çiçekli’nin yaptığı darbeyi desteklemiştir. Ancak Çiçekli’nin bir süre sonra Baas Partisi de dahil tüm siyasi partileri kapatması üzerine, Selahaddin Bitar ile Lübnan’a kaçarak muhalefetini Lübnan’dan sürdürmeye devam etmiştir.

Suriye toplumu, batının kendileri ile ilgili tutumlarından ve İsrail Devleti’nin kurulması ile ilgili İngiltere, ABD ve Fransa’nın politikalarından ciddi derecede rahatsız olmaya başlamıştır. Bu durum, batı karşıtı söylemleri ile dikkat çeken Baas Partisi ve Komünist Parti gibi sol partilerin söylemlerini birbirlerine benzetmiş ve taraftar sayılarını da artırmıştır. Bu benzerlik birbirine yaklaştırmış ve sonuç olarak 1953 yılında Baas Partisi ve Sosyalist Parti birleşmiştir. Yeni oluşum, Çiçekli’nin yönetimine karşı savaşın merkezi olmuştur. Diğer muhalif gruplar ile iş birliği yapılmasıyla Şubat 1954’te Albay Edip Çiçekli’nin iktidarı devrilmiştir.
 
Yine bu dönemde antiemperyalist söylemleri ile Suriye’de dikkatleri üzerine çeken Mısır Başkanı Cemal Abdul Nasır taraftarlarının sayıları da artmıştır. Baasçılar, Arap Birliğinin sağlanabilmesi için Suriye ve Mısır’ın birleşmeleri gerekliliğini savunmuşlardır. Nitekim 1958 yılında bu olay Suriye ve Mısır’ın Birleşik Arap Cumhuriyeti olarak birleşmesiyle sonuçlanmıştır. Fakat bu durum Suriye açısından istendiği gibi gitmemiştir. Çünkü: Nasır, Suriye’ye sürekli olarak baskı yapmış ve tüm partileri kapatarak bütün kontrolü kendi eline almıştır. Bu durum hem halkı hem de Baas cephesini tedirgin etmiştir. Bu rahatsızlık bir grup Suriyeli subayın 28 Eylül 1961’de Nasır’a karşı ayaklanmasına neden olmuştur. Suriye ordusu kendi içerisinde Nasır yanlıları ve karşıtları olarak iki gruba ayrılmıştır. 1961 yılında bu ittifak dağılmıştır.

Ordudan Nasır yanlıları atılması üzerine Nasır taraftarı askerler darbe girişiminde bulunmuştur. Bu darbe Sunni Tuğgeneral Emin el-Hafız tarafından bastırılmış ve sonrasında kendisi Başkanlık koltuğuna geçmiştir. Bu değişimle birlikte Baas Rejim anlayışında çeşitli yenilikler ortaya çıkarmıştır. Başlangıçta Arap Milliyetçiliği ile yola çıkan Baas Rejiminin yerini Suriye Milliyetçiliği almıştır. Bu sebeple yeni Baas anlayışı ağırlıklı olarak dini azınlıklar tarafından benimsenmiştir. El-Hafız toplumun değişik kesimlerinden kendisine taraftar toplarmıştır... 

Hafız’ın Baas partisinin eski yöneticilerinden olan Selahattin Bitar’ı kabineden çıkarması, Mişel Eflâk’ı da ülke dışına çıkmak zorunda bırakması eski Baasçıların tepki vermesine neden olmuştur. O dönem genelkurmay başkanı olan Salah Cedid ve Hafız Esad liderliğinde siyasi, mezhepsel ve yönetimsel düşünce farklılığı gibi sebeplerden dolayı El Hafız’a askeri darbe gerçekleştirilmiştir.

Daha sonraları 6 gün savaşı yenilgisi ve Kara Gün Örgütü mensuplarının bazılarının Suriye’ye kabul edilmesi Hafız Esad ve Salah Cedid’in aralarının açılmasına neden olmuştur. 1967 Savaşı aynı zamanda Arap milliyetçiliğinin de Nasırcılığın da düşüşe geçmesine neden olan önemli bir dönüm noktası olmuştur. Bu tarihten itibaren Arap ülkeleri münferit olaylar dışında bir daha asla bir araya gelmeyecek şekilde ayrı düşmüşlerdir. 1967 Savaşı’nın Suriye açısından bir diğer önemli sonucu da Hafız Esad’a iktidara giden yolu açması olmuştur. Savaş sırasında savunma bakanı ve en fazla tahribata uğrayan askeri kanat olan Hava Kuvvetleri’nin komutanı olan Esad, yenilginin tüm faturasını, zaten savaş öncesinde ayrı düşmeye başladığı Salah Cedid’e çıkararak bir anlamda kendini aklama politikası izlemiştir. Esad, 1967 Savaşı’na kadar gizliden sürdürdüğü Cedid muhalefetini atık gizlememiş ve açıktan yürütmüştür. Zaman içerisinde özelikle Filistin bağlamında yaşanan gelişmeler neticesinde ikili arasında giderek keskinleşen siyasi uçurum 1970’te Hafız Esad’ın yaptığı darbe ile son bulmuştur.

Evet yukarda okuduğumuz gibi nihayetinde Baba Esad yani El Hafız Esad 1970 yılında tam bir kanlı askeri darbe ve komitacılıkla hem partiyi hem de bu yapay Suriye devletini ele geçirmiştir...
Halka falan sormamıştır...
Hakimiyet bila ü kaydu şart milletindir dememiştir !
 
Yani Sivil bir hareket ile başlayan Baas ideolojisinin zaman içerisinde askeri olarak şekillendiği görülmektedir. Suriye’de her yeni yönetim değişikliğinde ülkedeki bütün siyasi partilerin faaliyetlerinin yasaklanma durumunun defalarca gerçekleşmesi ve tek aday olarak girilen devlet başkanlığı seçimlerinde ortalama yüzde 90 ın üzerinde oy olarak kazanmaları demokrasiden ne kadar uzak olduğunu göstermektedir. Ez cümle Baas Partisi, Suriye’de iktidara çöküşü ve iktidarda kaldığı zamanlardaki tatbikatları hep kan ve zulüm politikası ile olmuştur.

Baas partisi bırakın meşru olmayı;
Elleri dirseklerine kadar kanlı biçimde iktidarını sürdürmüştür...
Bu kanlı iktidarın yaptıklarına 1982 yılının Şubat ayında 27 gün içerisinde yaklaşık 40 bin sivilin katledilmesini de dahil edemedim yer kaplamaması için...

Düşünsenize; 40 bin sivilin katledilmesini sadece bir istatistiki değer olarak zikrediyorum.
Bu da benim ayıbım.
Peki Mart 2011 den beri yaklaşık 1 milyon insanın katli 10 milyona yakın insanın başta Türkiye ve Ürdün olmak üzere Dünyanın dört bir yanına göç ettirilmesini nereye koyalım?

 Şimdi bu arka planı hatırladıktan sonra
( Bu hatırlamama kaynak olarak da Divan Derneği yayınlarından İklima Nur Enes in çok kıymetli mahreçlere haiz değerli makalesinden faydalandım ) 

KAYNAKLAR

Konukçu, Y. ‘‘Baas’çılığın Türk Dış Politikasına Etkisi’’. Lectio Socialis. 3/1 (2019): 47-58.

İnce, E. ‘‘Suriye’de Baas Rejiminin Kuruluşu ve Türkiye’’. Atatürk ve Türkiye Cumhuriyeti Tarihi Dergisi. 1/1 (2017): 261-280.

Kavaklı, Nezih. ‘‘Baas Partisi Tarihi II: Baas İdeolojisi’’. Gergedan Dergisi. (2021). (erişim 04.07.2021). https://gergedan.press/baas-partisi-tarihi-ii-baas-ideolojisi-9108/

gelelim Halep e Türk bayrağının dikilmesinden rahatsız olan içimizde ki şebbihalara ...
Şebbiha (Levanten Arapça: شَبِّيحَة Šabbīḥa), Suriye hükûmetinin Esad ailesine sadık olan devlet destekli paralı askerleri için kullanılan bir terimdir.

Yani BAAS ın paralı aparatlarına ;
Kuzum siz hangi meşruiyetten ve bir bağımsız ülkenin işgalinden bahsediyorsunuz ?
Ortada ülke mi kalmış Allah aşkına ?
Ülkenin üçte biri PKK -PYD terör örgütünün işgalinde idi son 1 haftaya girerken...
Diğer üçte biri Baas rejiminin üçte biri de Rejim muhaliflerinin denetiminde idi...
Üç aşağı beş yukarı harita bu halde idi...
Peki bu geçici bir durum mu idi ?
Asla !
Yıllardır fiili durum ( de facto ) böyle idi...

'' Suriye nin parçalanmasını Emperyalist devletler istiyor... '' 
Doğru başta Amerika olmak üzere batılı ülkeler Suriye nin bölünmesini istiyor... 
O zaman bunu önlemenin yolu bir milyon kişinin öldürülmesi midir ?
Muhaliflerle uzlaşılsa ülkenin milyonlarca vatandaşını yıllardır sahiplenen Türkiye nin görüşünü alsan ne olurdu ?

Türkiye Cuhuriyeti en yetkili ağızdan defalarca sana dost elini uzattı...
Türkiye'nin seninle 911 km hududu var.
Birbirlerinizde akraba halklarınız bulunuyor...
Sen daha 106 sene evveline kadar Türkiye nin Halep ve Şam sancağı idi...
Bir müktesebatınız var !
Bilmiyor musun?

-Ülken kevgire dönmüş kaç ülke yabancı askeri ile onlarca silahlı örgüt cirit atıyor ama sen sadece hudutlarını terör örgütlerinden güvene almak için sınırlı operasyonlarda bulunan ve barış gücü bulunduran Türkiye Cumhuriyetini hedef alıyorsun
Türkiye askerini çeksin diyorsun...

Kendi kontrolünü kaybettiğin her şehri veya kasabayı PKK ya teslim etmekte bir beis görmüyorsun.
Rakka petrollerinin gelirlerini PKK ya bırkaıyorsun ama Türk askerine asla tahammülün yok...
O zaman senin anladığın tek lisan GÜÇ
Silah ve şiddet!
Al sana o halde anladığın lisan ! 

Pekala ABD ve AB kendi menfaatleri uğruna Suriye nin parçalanmasını istiyorda Rusya babasının hayrına mı Baas rejimini destekliyor yıllardır...

ABD askeri evet emperyalist 
Peki Tartus ta ki Lazkiye de ki Rus askeri üsleri ne ?
Barış gücü mü ?
Onlarda kendi menfaatleri için Esad ı desteklemiyorlar mı?

Ya İran?
O hangi saiklerle Suriye de resmi ve gayri resmi milislerini askerlerini subaylarını bulunduruyor yıllardır?
Evet!
Suriye de herkes olabilir...
ABD Fransa PKK ve bilimum silahlı örgütler bulunabilir..
Hatta ara sıra İsrail de vurup bombalayabilir!
Hiç cevap vermez!

Tamam Suriye parçalanacak diye zil takıp oynayacak değiliz.
Lakin Suriye zaten paramparça idi.
Halen yapacak bir şeyler var.
Suriye bölünmesin tamam.
Ama Suriye halkının hiç mi söz hakkı olmasın?
Hep Suriye yi azınlık ve dış destekli katiller çetesi BAAS partisi mi yönetsin?

Büyük Harbin 20 nci yıldönümünde
Bir şehit karısı anlatıyor
Yazan: Suat Derviş

Mevlûde Hanım başını bana kaldırıyor. Her çizgisinde çektiği bir mihnetin izi olan yüzünde büyük bir hayret okunuyor:
⦁    Yirmi sene ha?!... diyor. Yirmi sene geçmiş öyle mi?
Sıcak bir rüzgâr esiyor. Esen rüzgâr neşeli neşeli onun siyah başörtüsüyle oynuyor. Halbuki onun ciddi yüzünde hiç de neşe yok. Karşımızda oturuyor. Bahçenin bilmiyorum neresinden bulup getirdiği kocaman bir taşın üzerinde… Bir elinde bir çöp var, dalgın dalgın toprakları eşeliyor. Öbür eliyle yaramaz torununu zaptetmeğe uğraşıyor:
-Hanımcığım siz yirmi sene diyorsunuz ama büyük seferberliğin ilânından beri bana yirmi ay bile geçmiş gibi gelemiyor. Her şey dün gibi, dün kadar yakın… Ölülerimizin acısı henüz ciğerimizden çıkmadı. Yüreğimizdeki yangınlar henüz sönmedi ki… Zaten o günleri görenlerin onu bir daha unutmalarına imkân var mı hiç…
-Sizin çok fena hatıralarınız var galiba Mevlûde Hanım, diyorum.
-Fena mı?.. O günlere fena demek bir iltifattır hanımcığım… Fena da söz mü… Çektiklerimiz anlatmakla bitmez, nakletmekle tükenmez ki… Büyük muharebenin sıkıntılarını çekmeyenler dünyada başlarına ne gelirse gelsin biz, keder, cefa çektik derlerse Allah’ın gücüne gider… Seferberlik ilân edildiği zaman eğer bize başımıza gelecekleri biri söylemiş olsa buna inanmazdık… Esasen harbin bu kadar uzun süreceğini de hiç kimse tahmin etmemişti.
Seferberlik olur olmaz ön ağızda erkek kardeşim gitti. İkinci sevkiyatta kocamı aldılar… Hiç unutmam, bir Ramazanın on beşiydi… Çıktı, hepimizi bıraktı gitti… O zaman biz yeni evli idik. Yani yeni sayılırdık. Ancak üç senelik… Mehmedim iki yaşındaydı. Fahrettin henüz dünyada yoktu. Evvelâ galiba talim görsünler diye mi nedir onları Edirne’ye yollamışlar. Arkadan Tekirdağı’na sevkedildiklerini duyduk. 
İstanbul’dan ayrıldığının tam elli birinci günü idi. İstanbul’a gelmiş. Onu evin kapısında görünce sevinç delisi oldum. Boynuna sarıldık. Her şey bitti zannettim. Halbuki bitmemiş. Daha terhis olmak filân yok. Onları İstanbul’a getirmişler. Sultantepesi’nde imişler… Gittim, bir cuma da ben onu gördüm. O cuma ona yalvardım: “Yahu mademki İstanbul’dasın, bari bizi sık, sık gel de gör izin al” dedim. “Hanım, sizi gelip görmeği istemez miyim hiç dedi. Ne yapayım askerlik bu… Fakat elimden gelen gayreti yaparım. Belki sizi gelir on beşte bir görürüm.” 
Sevinçle eve döndüm. On beşi iple çektim… Ne gezer… Ne on beş, ne yirmi beş… Bizimki ortada yoktu… Birisi geldi: “Galiba sizinkileri Çanakkale’ye yollamışlar” dedi. Harpte asker karılarının, asker analarının en korktuğu yer Çanakkale değil miydi?... Yüreğime indi. Çocuğu evde anama bıraktım. Koşarak Sultantepesi’ne gittim. Nerede o çadırlar? Yerlerinde yeller esiyor. Orada birini buldum, sordu: “Onları bir gün toplayıp Çanakkale’ye gönderdiler” dedi. Yarı baygın bir halde ve döndüm. Çanakkale’de bir erkeği olmak… Bunun ne demek olduğunu Büyük Harbe yetişenler bilirler.
Ne yapacaktım, onu nerede, nasıl bulacaktım; nerelerde aratacaktım? Okuması yazması olmayan cahil bir kadındım. Fırkasının, alayının, taburunun ne olduğundan haberim yoktu. Gecem, gündüzüm gözyaşı içinde bir taraftan sefalet, bir taraftan mahrumiyet, bir taraftan acı, bir taraftan gebelik… 
Bir ay geçti; iki ay, beş ay, altı ay haber yoktu. Yedinci aydaydık. Kardeşimin karısı odama koştu: “Abla, dedi. Yıldız Hastanesinden bize bir kart gelmiş, bizi çağırıyorlar.” “Yıldız Hastanesinden mi?” dedim. Cephede iki erkeğimiz vardı. Ya kardeşim, ya kocam. İkisinden birine muhakkak bir şey olmuştu. Akşam ortalık kararmıştı. Koştuk; bizi hastaneye, geç diye almadılar. İki kadın ağlayarak, dövünerek eve döndük… Sabahı nasıl ettik bilmiyorum. Acaba cenazelerine mi yetişecektik. Ertesi gün hastaneye gittik, kartı gösterdik. “Sizi Hasan onbaşı çağırtmış” dediler. Hasan onbaşı…. Biz onu tanımıyorduk. Fakat yatağının yanına gittik. Yatakta genç bir civan yatıyordu. Başı sarılı idi. Meğer kocamın onbaşısı imiş. Kocam ona: “Benim okumam, yazmam yok, karıma yazamıyorum. Gidersen kuzum onu gör, kâğıt bulursam yazdıracak adam bulamıyorum” demiş. Kocamın hayatta olduğunu duyunca ve yaralının kardeşim olmadığını görünce öyle sevinmiştim ki; oraya dizüstü düştüm. Onbaşının dizlerini ağlayarak öptüm. 
Onbaşının yarası hafifmiş. On beş gün sonra iyileşti. Giderken onunla bizimkine çamaşır, tütün ve kâğıt kalem yolladım: “İşte bu kâğıdı, kalemi yanında bulundurun, okur yazar birine tesadüf ederse hemen bana yazdırsın” dedim. Hasan onbaşı gitti. Fakat daha mektup gelmeden evvel gene Hasan onbaşı geldi. Yiğit genç bu defa da kolundan yaralanmış, gene bizimkinden haber getirdi. Gene iyileşti, gitti. Bir kere daha yaralı geldi… Sonra gitti… O gittikten sonra tam dört ay gene habersiz kaldım… Ah o dört ayın bitmez tükenmez geceleri. Her gece sabaha kadar “Allahım onu muhafaza et” diye dua ederdim. 
Dört ay sonra idi. Bir akşam ortalık kararmıştı. Bir telgraf geldi: “Bu kâğıdı alır almaz Bakırköyü’ne gel, oradayız. Fakat hemen sevkolunacağız.” Gece, akşam dinlemedim. Gittim, Bakırköyü’ne geldim. Orada bir çayır gibi, meydan gibi bir yerde bir hercümerç. İnsan, at, katır, deve, top arabası, çadırlar karmakarışık… Ortada bir ateş yanıyor, kenarda binlerce bitli esvap o ateşe atılmak için yığılmış…. Bu insanların arasına korka, korka sokulduk. Bunlar bizim tanıdığımız insanlara benzemiyordu. Sanki her biri bir başka dünyadan gelmişti. Üstlerinde lime lime esvaplar vardı. Kavrulmuş tenleri, deli bakışlariyle dolu gözleri vardı. Yüz göz alelacayipti. Bunların içinde, korka korka ilerliyorduk, birden biri bizi çağırdı. O… Yoksa biz onu kabil değil tanıyamazdık ki. 
Aman yarabbim kocam ne hale girmişti? Cepheye yolladığım sarışın aslan gibi delikanlı yüzünün derisi yağmur görmemiş toprak gibi çatlamıştı. Saçı sakalı, bıyığı, kaşı birbirine karışmıştı. Üstünde paçavralar, ayağında sarılı bezler vardı. Onu bu halde görünce ağlamağa başladım. Fakat gene yavrum… O beni teselli etti: “Yahu ağlama, dedi. Bunların hepsi geçecek… Bu bizim vazifemiz. Biz bunları seve seve çekiyoruz.” O gece zabitine yalvardım, yakardım, eve gelmesine müsaade aldım. Fakat şafakla beraber dönmesi lâzımdı. Eve geldik. Ancak evceğizinde 3,5 saat kaldı, fakat zavallı kocam ne kadar değişmişti. Bir yabaniye, bir vahşiye dönmüştü. Oturmasını, konuşmasını unutmuştu. Yeni doğmuş yavrusuna bakmadı bile… Ben üç buçuk saat ağladım… 
O gitti. Onları şafakla beraber yolladılar… Nereye, kimse bilmiyordu. “Ben sana yazarım” dedi ve birkaç zaman sonra Şam’dan bir mektup aldım. “Musul’a gidiyoruz, bana Musul’a yaz” diyor ve benden çamaşır, tütün, öteberi istiyor. Bir paket yaptım, Musul’da verdiği adrese yolladım. Altı ay bir haber alamadım. Altı ay sonra paketimi iade ettiler… O alay… o tabur ortadan kaybolmuş. Allahım bu nasıl bir afetti… Bu nasıl kıyametti. Binlerce can ile alay alay, tabur tabur asker ne olmuştu?.. Acımızı bile tadamadık. 
Çocukların nafakasının, kendi nafakamın derdine düştüm. Tahta, çamaşır, iş yapıyor, ölmemeğe uğraşıyordum.  Önceleri Hilaliahmer (Kızılay) kırk kuruş oda kirası verdi. Fakat çok sürmeden kestiler. Önceleri iki aya kadar da asker ailelerine mercimek, bulgur, fasulye dağıttılar. Fakat sonra kesildi. Yalnız mütarekenin sonuna kadar doksan kuruş maaş aldım. Adam başına otuz kuruş..
Günde adam başına yüz dirhem mısır ekmeğimiz vardı. Başka bir şey almağa da iktidarımız yok gibiydi… Mısır ekmeği… Bugün bir köpeğin önüne atsanız, başını çevirir… Halbuki o zamanlar ne nimetti… Oğlum geceleri uyanır: “Anne, ne olur, biraz ekmek ver” diye ağlardı. Ben de aç yatar, o bir parça ekmeği oğluma saklardım. Tahtadan, çamaşırdan ne kazanılır?  Vesikasız ekmeğin bir okkası 60 kuruştu. Hatta zaman olurdu iş bulurduk da açlığın verdiği mecalsizlikten gidemezdik. Bir gün kardeşimin karısı çamaşır vardı, yapamadı. Hüngür, hüngür ağlıyordu: “Açım.. Açlıktan mecalim yok, gidemem” diyordu. 
Harp böyle geçti. Bitince bütün kederler bitti zannettik. Bazılarının ehli ayali döndü. Halbuki benimki gelmedi. Künyesini bile bulamadım. Kaybolmuş.. Ne olmuş malûm değildi. Uzun uzun onu aradım. Hastanelere gittim. Bacaksız, kolsuz, kör, et parçası gibi biçarelerin arasında onu tanımağa uğraştım. Esir kafileleri geldikçe çıplak ayak gidip içlerinde onu bulmağa uğraştım. Gelmedi… Gelmedi… Gelmedi. 
Siz seferberlik olalı bugün tam yirmi sene diyorsunuz… Halbuki yeminle söylüyorum, bana dün gibi geliyor.”
Gözkapaklarını ağır, ağır örttü. Göz damarlarında biriken iki damla yaşı bizden sakladı.
***
Mevlûde Hanım şimdi Tramvay Şirketinde çalışan Reşit Efendi’nin karısıdır. İki oğlunu bütün zahmetlere, meşakkatlere rağmen büyütmüştür. Büyük oğlu Mehmet iyi bir kunduracı ustasıdır. Küçüğü Fahrettin de sinemada figüranlık yapar.
SUAT DERVİŞ
Cumhuriyet, 2 Ağustos 1934.
 

Allah’tan gelen her musibetin ardında bir hikmet ve hayır olduğunun bilincinde olmak, insanı karamsarlığa, mutsuzluğa, pişmanlık ve öfkeye sürüklemez. Hatasını gözünde büyütmesi, hataları nedeniyle insanın kendini değersiz görmesi Kur’ani bir bakış açısı değildir. Dünya üzerinde yaşamış, yaşayan, yaşayacak tek bir hatasız insan yoktur. Hata, sevap hepsi birer renktir. Kaldı ki;

Hatası, insanın ibadetine ve ahlâkının güzelleşmesine vesile olur.

İnsan hatasını fark ettiği için şükreder.

Allah'tan bağışlanma diler.

Tevbe eder.

Aynı hataya düşmemek için dua eder.

Hatasından ders çıkarır, öğüt alır.

Korkusu artar, tevekkül eder, Allah'a yönelir.

Yaptığı hatadan dolayı müminin kendisine karşı güvensiz bir ruh haline sahip olması yanlıştır. Mümin, “insanlar ne der, hakkımda ne düşünürler, ya bana sevgileri ve güvenleri azalırsa?” gibi düşüncelerle vesveseye kapılmaz. Mümin insanların değil, yalnızca Allah’ın hoşnutluğunu kazanmayı hedefler. Bir hatası olduğunda da Allah’ın sonsuz bağışlayan olduğunun bilincinde yalnızca Rabbinden bağışlanma diler.

Aczinin farkında ve her an hataya düşebileceğinin bilincinde olan insan için hata yapmak, asla küçük düşme nedeni olmaz. İmanî zafiyet içindeki insan ise her zorlu olayda üzüntü, stres, korku gibi duyguları yoğun hisseder. Hata yapmak ayrıca diğer insanların gözünde küçük düşeceği korkusuyla onun için büyük azaptır. Allah’a teslimiyeti yaşayamadığından, psikolojik açıdan çöker. Çünkü Allah’ın beğendiği ahlâkı yaşamayan kişiler arasında hataya yer yoktur. Hata yapan kişi toplumda adeta damgalanır; bağışlanmaz, ezmeye çalışılır.

"Hatalarımızdan ders çıkarmak, akıllıca bir şeydir. Başkalarının hatalarından ders çıkarmak, daha akıllıca bir şeydir" der H. Segal. İnsan başkalarının hayatından ve hatalarından da ders alır, aynı yanlışa düşmemek için gayret eder. Ayrıca, hata yapan arkadaşını yalnız bırakmaz, aksine yardımcı olur. Pişmanlık duyması ve kendini düzeltmek için çaba harcaması sebebiyle ona olan sevgi ve saygısı artar. En ufak hatasında eşini, dostunu, 'sevdiğini' silebilen insanın hissettiği gerçek sevgi değildir zaten. Sevgi, hata yaptığında da rahmanî merhametle sevdiğinin yanında olmaktır.

Bağışlamak sevginin önünü açar; hatayı affetmemek, sürekli öfke ve kin, Kur’an’a uygun değildir. İlk an öfke hissetse bile, öfkesini yenerek ve sabrederek güzel ahlâk göstermeli insan... Sevgiye sarılmalı, sevdiğini kaybetmemek için çaba göstermeli. Ama hatasını sürekli tekrarlamakta ısrar eden kişi bir de ‘gel-git’ler yaşıyorsa geldiği gibi gitmeli. Sevgi önemli ama zaman da değerli çünkü.

Hata yapmak elbette insanî bir özellik ama bir hata yapmışsa hatasını kabul etmeyi, gönül almayı, özür dilemeyi bilecek insan. Bencillik etmeyecek, çıkarlarını gözetmeyecek. Eğer erdemli ise...

Eski hatalarımızı unutursak, aynı hataları tekrarlamaya mahkûmuz demektir. İnsanız ya, her an bir hata yapabilir, günah işleyebiliriz. Hiç birimiz kusursuzluk iddiasında olamaz, kendimizi hata yapmaktan müstağni göremeyiz. Henüz yaşıyorken, her insan için Allah'tan bağışlanma dileme ve tevbe kapısı açıktır. Zaaflarımızın ve aczimizin farkında isek, aynı hata ve günahlara dönmemek için, çalmadan girmek lâzım içeri…

Gafur olan Allah, tevbemizi kabul edip geceyi gündüzün üstüne, gündüzü de gecenin üstüne sarıp-örttüğü gibi hatalarımızı da örtsün. Pişmanlığımızı Kendisine yakınlaşma vesilesi kılsın. Hikmetini düşünmeyi nasip etsin. Yaptığımız hatayı anlayıp, yanlışımızı düzeltmemiz için isabet eden musibetin ‘şefkat tokadı’ olduğunu düşünüyorsak, karşılığını ahirete bırakmadığı için bize şükretmeyi ilham etsin.

“... Allah sizi, asıl Kendisinin cezasından korunmanız için uyarıyor. Allah kullarına karşı çok merhametlidir.” (Al-i İmran Suresi, 30)

Zannedilir ki,  İtalya'nın başkenti Roma için söylenmiştir..

Ama, kastedilen Roma, Nouva.. yani Yeni Roma, yani Konstantinople, yani İstansul'dur..

Başka bir ülkede olsa, ışıklarla aydınlatılan, özel önem verilen bir müthiş turizm cazibesi ve para basma makinesi haline getirilecek olan bu

"Milion Taşı" Ayasofya'nın karşısında pek de fark edilmeden, turizm değeri bilinmeden..boynu bükük öylece durmaktadır..

Bizans İmparatoru Büyük Konstantin

(272- 337), sadece 5-10,00 kişinin yaşadığı o zamanki adı ile Bizantium'u, Roma İmparatorluğu'nun başkenti yapmak ve yeni bir şehir yaratmak için 324 yılında kolları sıvar ve surlar içinde, yedi tepeli olan şehri..önce 14 bölgeye ayırıp, bir şehir planı yaparak, yeni inşa faaliyetlerine başlar..

Büyük bir saray (İmparatorluk Sarayı),

Senato Sarayı,

Aya İrini Kilisesi,

Kutsal Havariler Kilisesi (bugün yerinde Fatih Camisi vardır),

Ayasofya (Konstantin başlar, ama bitiremez),

33,000 kişilik dev bir Hipodrom,

Su kemeri,

Kendi adını taşıyan heykellerle süslü bir meydan (Çemberlitaş),

Annesi Augusteum adına, bir meydan inşa edilir ve şehir ülkenin her tarafından getirilen antik sanat eserleri ile süslenir..

Şehrin korunması için yapılmış olan eski surlar da yıkılır ve yerlerine bugün hiçbir izi kalmayan 'Konstantin Surları' inşa edilir..

Ayrıca Ayasofya'nın önünden başlayarak 'Mese' adıyla büyük bir bulvar (bugünkü Divanyolu Caddesi) açılır..

Altı yıl süren faaliyet sonunda ortaya muhteşem ve modern bir şehir çıkar..

11 Mayıs 330 pazartesi günü geldiğinde yapılan büyük bir törenle Byzantium, Roma İmparatorluğu'nun başkenti olur ve şehre senatonun da kararıyla "Nuova Roma- Yeni Roma" adı verilir. Büyük törenlerle kutlamalar yapılır..

İki yıl kadar geriye döndüğümüzde yani inşaatın devam ettiği sırada bir gün baş mimar 'Leontius', İmparator Konstantin'e bir konuyu açar;

"-Majeste, imparatorluk ailesi yakınlarının, senatörlerin ve devlet ileri gelenlerinin oturması için Kutsal Havariler Kilisesi'nin olduğu bölgeyi ayırdık..

Halk için ayrılan bölge ise Küçük Limanla büyük Liman arası. Gerek küçük Liman ve gerekse Büyük Liman'ın etrafı ticaret erbabına ve denizcilere ayrılmıştır. Daha sonraki yıllarda yerleşim kendi mecrası içinde devam edecektir..

Ancak bir noktaya daha işaret etmem gerekecektir. Bizim kanımıza göre Byzantium dünyanın merkezi haline getirilmelidir..

Bunun için önce, halen Kudüs'te muhafaza edilen ve İsa tarafından dokunulduğu için kutsal sayılan bir taş vardır; İsmi, "Milion"..

Bu taşın getirilip yıkıntı halinde bulunan tapınağın (O sırada henüz Ayasofya yoktur) karşısına yerleştirilmesi uygun olur..

Taşın olduğu yer dünyada (0/ Sıfır) noktası sayılmalı ve bütün mesafeler bu noktadan itibaren ölçülmelidir. Eğer bu gerçekleşirse, taşın hemen yanına bir kamu binası inşa edilecektir..

Bu binadakilerin görevi başvuranlara, o sıfır noktadan itibaren uzaklığı ve yolları gösteren haritalar satmak olacaktır..

 Bir örnek vermem gerekirse, Byzantium'dan Antakya'ya gidecek yolcular ve kervanlar buradan gelip harita satın alacaklar ve Antakya'ya kadar nasıl, hangi yolu takip ederek ve kaç günde gideceklerini bileceklerdir..

 Ayrıca, yollar üzerinde konaklama yerleri de işaret edilecektir. Böylece, Byzantium dünyanın merkezi haline gelecektir."

Taş, Kudüs'ten getirilerek..Ayasofya'nın karşısına yerleştirilir..1453 yılına kadar o taşın bulunduğu yer; artık Dünyada (0) noktasıdır..

Onun için "Bütün Yollar Roma'ya çıkar", sözü Nouva Roma- Yeni roma yani Konstantinople yani İstanbul için söylenmiştir..

EGE Adalarının bir kısmı Yunanlıların, bir kısmı da İtalyanların elinde (Oniki Ada’yı kastediyor). Ahali ekseriyetle Rum. Vakıa Anadolu sahilleri için kaçakçılık ve eşkıyalık, iktisadi vaziyet cihetiyle adalar mühimdirler. Hatta Anadolu’ya tecavüz için mükemmel hareket üssü olabilirler. Fakat Türkiye’de onları ne almak, ne de sonra muhafaza etmek kuvveti var. Deniz aşırı muhafazalar büyük masraflar ister. Yalnız Çanakkale Boğazı’nın ağzını tıkayan bir iki adayı almalıyız ve alabilirsek kâr. Öbür tarafı uğraşmaya değmez. Yunan veya İtalya, kimin elinde olursa olsun. Bizde olmayınca kimde olursa olsun. İkisi de bize tecavüz edecek mahiyette… Sade buraları gayri askeri yapabilirsek Renimel matlup!… Bu husustaki siyasetimiz bu idi.

Bize ‘Meis adası sahilimize pek yakın olduğundan verilmesini’ Rauf, hükümet namına ısrar ile yazdı. Fakat bir ufak ve kayalık yermiş, neye yarayacak? İtalyanlara harekat üssü ise Rodos ve Kuşadası’dır. Burası o işe yaramaz. Bu adaların hepsi de Oniki Adalardandır. Bunları 1912′de Türkiye Uşi Muahedesi ile İtalya’ya zaten vermiş. Bize şimdi burada tasdikinden başka çare yok. Binaenaleyh kara sularımızdaki adaları aldık[3].”

Lozan ikinci delegesi Rıza Nur’un Ege adaları hakkındaki bu görüşleri askeri, coğrafi ve tarihi bakımdan kabul etmek mümkün değildir. Hele hele Uşi Antlaşması’nı tam zıt bir şekilde yorumlanması anlaşılır değildir. Oysa Trablusgarp harbi çıkıp, İtalyanların Oniki Ada’yı işgal etmeleri üzerine devrin Sadrazamı Said Paşa bu konudaki düşüncelerini şöyle açıklamıştır:
“Adaların bence çok büyük ehemmiyeti vardır. Adaları veririm Trablus’u vermem; fikrinde değilim. Adaların ehemmiyeti çok fazladır. Binaenaleyh adaların kurtarılmasına çalışmalı. Hatıra gelecek şeyler vücuda gelecek olursa yalnız İstanbul değil, Anadolu sahilleri de tehlikeye girer. Önceden de söylediğim gibi bu adalar İstanbul ve Anadolu’nun karakollarıdır.”

Sonuçta, Lozan’da Oniki Ada İtalya’ya bırakıldı. Antlaşmanın 15. maddesine göre Türkiye bu adalar üzerindeki her türlü hak ve hukukundan İtalya lehine tamamen feragat etti.

21 Temmuz 1923’de Lozan Anlaşması imzalandı ve 21 Ağustos’ta onaylanmak üzere yeni seçilen T.B.M.M.’ne sunuldu. Meclis’te yapılan uzun görüşmelerden sonra, bazı milletvekillerirnin[5] Misak-ı Milli ilkelerine tam anlamıyla uyulmadığı yolunda ileri sürdükleri aleyhte konuşmalara karşın, 14 red oya karşılık 213 oyla anlaşma onaylanıyordu.

Anlaşmanın onaylanmaması konusunda görüş bildirenlerin başında Şükrü Kaya geliyordu. 21 Ağustos toplantısında konuşan Şükrü Kaya’ya göre, “Hükümetin büyük zaferden beklediği netice gayet mütevazi idi: Misak-ı Milli sınırları içinde hür ve müstakil bir devlet. Fakat bu hak Lozan’da da esirgenmişdi. Antlaşma, 1913 sınırlarını bile temin etmiyordu. Semadirek ve Limni adaları alınamamıştı. Diğer adalar yani Rodos, 12 Ada ve Meis Anadolu’nun bir parçası olup İtalya ile hiçbir münasebeti yoktu. İşte bütün bu sebeplerle Anlaşmanın reddi gerekiyordu.”
Türkiye ve İtalya arasında 1932 yılında Meis adası bölgesinde yer alan bazı adacıklar ile Bodrum körfezi karşısındaki Karaada’nın hangi devlete ait olacağı konusunda bir anlaşma yapıldı. 10 Mayıs 1933′te yürürlüğe giren bu antlaşmayla birçok ada Türkiye’ye bırakılmış, Meis kenti kilisesi kubbesi merkez alınarak çizilen ve yarıçapı bu merkez ile Sen Stephane burnu olan bir dairenin içinde kalan adacıklar da İtalya egemenliğine geçmiştir.

Lozan Anlaşması’nda, Yunanistan Oniki Ada’nın İtalya’ya devrini nihaî bir çözüm olarak kabul etmediklerini bildirmiş ve bu sorunun mevcut olan anlaşma hükümlerine ve milliyetler prensibine uygun bir biçimde çözümlenmesini isteme hakkını saklı tutmuştur. Böylece Türk Hükümeti Oniki Adalar’daki tüm haklarından feragat etmelerine rağmen, Yunanlı’lar haklarını korumuşlardır.
İtalyanlar 1912 yılında Oniki Ada’yı Osmanlı’lardan alır almaz hemen adaların yönetiminde değişikliğe gitmişler ve adalardaki Türk yönetimini ortadan kaldırmışlardır. İtalyan işgal kuvvetleri komutanlarından olan Amiral Presbiteno, işgal edilen adalarda vapurlara İtalyan bayrağı çekileceğini, yabancı yerlerle, yani adalar dışındaki haberleşmelerde İtalyan posta pulları kullanılacağını, işgal edilen adalar arasındaki haberleşmede ise postu pulu yerine ada cemaatlerinin mührünün kullanılacağını, Osmanlı Devleti’nden ithal edilecek eşyanın %11 gümrük vergisine tabi olacağını, buna karşılık Yunanistan’dan ithal edilecek malların gümrük vergisine tabi olmayacağını söylemiştir.

İtalya Dışişleri Bakanlığı’nca idare edilen Oniki Ada İkinci Dünya Savaşı’nın sonuna kadar İtalyanlarda kaldı. Oniki Ada’da resmi dil ve eğitim dili İtalyanca oldu. Basın ve konuşma özgürlüğü kısıtlandı. 1925 yılında şartlar daha da ağırlaştırıldı. Oniki Ada’da oturanlara İtalyan vatandaşlığına geçme mecburiyeti getirildi. Bütün bu baskılar sonunda da Oniki Ada’dan göçler başladı. İtalyan yönetiminde göçler sonucu Oniki Ada halkı %15 civarında azaldı.
İtalya faşist yönetimi, Oniki Ada’da bir yandan adalara yoğun bir İtalyan kitlesi yerleştirdi, diğer yandan adalıları İtalyan vatandaşı olmaya zorladı. Her yıl 300.000 kadar İtalyan, özellikle de ziraatçılar adalara getirilmek istendi. Ancak, Rodos’a gelen 20-30 kadar aile yıl dolmadan İtalya’ya geri döndüler.

İtalyanlar adalardaki Türk ve Rumlara İkinci Dünya Savaşı öncesinde baskı uygulamaya başladılar. Öğrenimin İtalyanca olmasını zorunlu hale getirdiler. Rum okullarına Rumca bilmeyen Türk öğretmenler, Türk okullarına da Türkçe bilmeyen Rum öğretmenler atadılar. Türk okullarında günde sadece bir saat Türkçe din derslerine izin veriliyordu. Türkleri ve Rumları İtalyanlaştırma gayretleri vardı. Türk çocukları İtalyan misyonerleri ile beraber Katolik ayinleri yapmaya mecbur edilmişlerdi.

1937′de Türk Cumhuriyet Bayramı kutlamaları çok coşkulu olmuştu. Adalardaki Türklerin konsolosluğa girmelerine bile silahlı İtalyan askerleri engel oldular. İtalyanlar adalardaki milli duygunun varlığından rahatsız oluyorlardı.
İtalyanların faşist yönetimi, hem İtalyan hem de dünya kamu oyuna zaman zaman Türkiye’nin güney vilayetlerini hedef alan beyanatlar veriyordu. Bu beyanatlardan dolayı Türk-İtalyan ilişkileri gittikçe gergin ve soğuk bir havaya giriyordu. İtalya Hükümeti daha da ileri giderek 1936 yılında Oniki Ada’yı, özellikle de Leros adasını tahkim etmeye başladı. Bu durum iki ülke ilişkilerini daha da gerginleştirdi. Bu gerginlik İkinci Dünya Savaşı’na ve sonrasına kadar devam etti.

ON İKİ ADALARI KİMLER KAYBETİRDİ
Bundan 72 yıl önce 15 Şubat 1947′de tam olarak 390 yıl boyunca Osmanlı egemenliğinde kalmış olan Rodos ve 12 Adalar, resmen Yunanistan’ın egemenliğine geçti.
Trablusgarp Savaşı’nda İtalyanlara geçici olarak bırakılan Rodos ve 12 Adalar, “Monşerlerin” Lozan’da bu konuyu gündeme dahi getirmemeleri nedeniyle İtalyanlara terk edilmişti. 1947 yılında ise ABD ve İngiltere’nin adaları almamızı teklif etmelerine rağmen İsmet İnönü kabul etmemişti. Yine Limni Adası da Monşerlerin “unutkanlığı” nedeniyle kaybedilmişti. Çanakkale Boğazı’nı kapattığı için müzakere dahi edilmeden bize teslim edilen Limni Adası, alt komisyonun kayda geçirmemesi nedeniyle Yunanistan’a bırakılmıştı. İngiliz başmurahhası Lord Curzon dahi bu duruma şaşırmış ve uyarmak ihtiyacı hissetmişti.

ZİHNİYET 12 ADAYI BÖYLE KAYBETTİRMİŞTİ
Türkiye’nin yakın tarihinin en dramatik olaylarından biri olan Ege adaları, dönemin zihniyeti tarafından anlaşılmaz bir şekilde Yunanistan’a verildi. 1912′de Trablusgarp Savaşı sırasında İtalyanlarca işgal edilen ve Lozan Anlaşması’yla nedense İtalyanlara bırakılan adalar, Türkiye’nin Ege’deki karasuları içerisinde bulunmasına rağmen “monşer”lerin marifetiyle kaybedildi. Dönemin zihniyetinin Lozan’da İtalyanların egemenliğine bıraktığı adalar, İkinci Dünya Savaşı sırasında Almanlar tarafından işgal edildi. Savaş sonrasında İtalyanların yenilmesiyle Türkiye’nin geri alabileceği adalar, 1947′de ‘Milli Şef’ İsmet İnönü ve CHP’nin Türkiye’ye yaşattığı en büyük yenilgilerden biri olarak tarihe not edildi. İtalyan ve Alman işgaline uğrayan ve savaştan yenik çıkan bu ülkenin adaları terk etmesiyle Türkiye’ye teklif edilen adalar, dönemin Cumhurbaşkanı İsmet İnönü tarafından inanılmaz bir şekilde kabul edilmedi.

İNÖNÜ ÖNCE KAPTIRMIŞ, SONRA ÜZÜLMÜŞ
Rahmetli Ahmet Kabaklı “Temellerin Duruşması” adlı eserinde 12 Adalar, Rodos, Kerkük ve Musul’un kaybedilişi ile alakalı olarak TBMM’de bir oturumda İsmet İnönü’nün “Aslında yanlış yaptık. Bugün bu toprakların kaybedilişinin üzüntüsünü yaşıyorum” dediğini aktarıyor. Tarihçi Yazar Sadık Albayrak da adaların kaybedilmesinin o dönemdeki dünya konjonktüründen kaynaklandığını belirtere, “Misak-ı Milli sınırlarına sahip çıkamayan bir ülke 12 adaya da sahip çıkamamıştır”

MONŞERLER “ADAYI” KAYDA ALMAYI UNUTTULAR
Oniki Adalar dışında, Yunan işgalindeki adalar konusunda çok ilginç bir “Monşer unutkanlığı” daha yaşanmıştı. Lozan’da Çanakkale Boğazı’nı kapattığı için müzakere dahi edilmeden bize teslim edilen dört adadan biri olan Limni Adası, alt komisyonda “Monşerlerin” kayda geçirmeyi unutması üzerine Yunanistan’a bırakılmıştı. İngiliz Başmurahhası Lord Curzon dahi bu duruma şaşırmış ve uyarmak ihtiyacı hissetmişti. Dr. Rıza Nur bunu hatıralarında şöyle naklediyordu: “Komisyonda Limni bizim müşavirler tarafından unutulmuş. Lord Curzon, komisyon celsesinde bu sebeple bizimle alay etmiştir. Hakkı var. Kendi menfaatimiz hususunda büyük bir gaflet edilmiş idi. Bu müşavir de Tevfik reisicumhur katibi idi.” Bu nedenle, Yunanlılar mağlup geldikleri Lozan’dan Londra Antlaşması’nın adalar konusundaki hükmünü heyetimize kabul ettirerek ayrılmayı başarmışlardı. Bu hükümle Sevr’de Türkiye’ye bırakılan adaların sayısı üç iken Lozan’da bu sayı İmroz ve Bozcaada olmak üzere ikiye düşmüş oldu.

Aslında verilen mesaj çok net…

Çözüm masası vs. yok! Pazarlık yok!

Terör örgütünü kuran ve 25 seneyi aşkın süredir İmralı Adasında cezasını çekmekte olan Abdullah Öcalan’a kendi terör örgütünü imha ettirme planı var Sayın Devlet Bahçeli’nin...
 

Ha bu olur ya da olmaz...

Lakin Sayın Devlet Bahçeli üzerine düşen tarihi vazifeyi yapmıştır…

Bunu kabul etmez ise Kandil’in terör baronları ve Türkiye Büyük Millet Meclisinde ki temsilcisi Dem Parti kendisine destek verenlerin dahi nezdinde yok hükmünde olurlar…

Çünkü terör örgütünü kim kurdu ise ancak o kurmuş olan irade kendisi lağv edebilir.

Kaldı ki PKK terör örgütünü Türkiye Cumhuriyeti Devleti hendeklere gömmüştür.

Türkiye’de PKK operasyonel kabiliyetini kaybetmiş ve yok hükmünde kalmıştır.

Bunun sadece isminin konulması gerekmektedir.

Fiili durumun kavli durum ve resmiyete kavuşması ise Sayın Devlet Bahçeli’nin bu teklifi ile mümkün olabilecektir.

Bunun gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini henüz bilemiyoruz.

Lakin gerçekleştirdiği takdirde bu teklif, bu proje muvaffak olduğu takdirde Türkiye Cumhuriyeti için sahada alınan galibiyetin üstüne adeta bir taç giydirilecektir …

Şu anda beklemek ve kandil ile DEM Partinin yapacağı hamleleri görmek gerekir …

Daha sonra devlet verilecek cevaba göre karşı hamlede bulunacaktır.

Terör örgütü ele başı Abdullah Öcalan’ ın TBMM’de DEM PAR grup toplantısında kendisine tabi olanlara ve örgütüne vereceği mesaj ile, İmralı’dan avukatlar ya da güvercinler vasıtası ile mektup uçurmak suretiyle verdiği mesajlar aynı değerde ve kabulde olamaz...

Bir defa terör örgütü inanmalıdır Abdullah Öcalan’ın bu “silah bırakın” davetini hür iradesi ile yaptığına...

“APO Devletin elinde esirdir , sözünün kıymeti yoktur” diyemeyecek Kandil’de ki terör baronları…

Artık terör örgütü yöneticilerine sözde temsil ettiği iradeye karşı bir bahanesi kalmayacaktır...

Olaya bir de bu açıdan bakmak gerekmez mi ?
 

Peki bu tartışmalardan bir verim alınabilir mi?

Sayın Bahçeli nin uzattığı el muhatapları tarafından gerektiği gibi mukabele görebilir mi ?

Gelin bu suallere acizane fakat halisane fikirlerimi ifade edeyim...

En son söyleyeceğimi baştan söyleyeyim ki ;
Sayın Devlet Bahçeli nin uzattığı el malesef boşta kalacaktır...
Muhatapları tarafından asla gerektiği muameleyi görmeyecektir...
Sayın Bahçeli nin tüm iyi niyetine rağmen ve bu eli aslında Dem Par a rey verenlere yani Kürt halkına uzattığı halde sözde halkı adına TBMM de bulunan ama aslında halkının değil emperyalizmin içimizde ki temsilcileri olan terör örgütünün kravatlı elemanlarında asla hak ettiği karşılığı bulmaz...

Yine bugün sayın Bahçeli nin İmralı da mukim ve mahkum cezasını çekmekte olan terör örgütü ele başı Abdullah Öcalan a da yaptığı çağrının bir anlamı olmayacaktır...

Sayın Devlet Bahçeli nin tüm iyi niyeti ve civan mertliği bu mertlikten nasipsiz sözde siyasetçi özde terör örgütü ve emperyalizmin temsilcilerince mukabelesiz kalacaktır...

Çünkü ne terör örgütünün ne de TBMM de gurubu bulunan siyasi parti olan Dem Par ın herhangi bir müstakil insiyatif alma hürriyeti ya da yetkisi yoktur...

Hatırlayın eski partilerinde ki milletvekilleri ve temsilcilerini...

Ne diyorlardı meclis de ''Silah bırakma çağrısının muhatabı biz değiliz İmralı’da ki Abdullah Öcalan dır. Gidin ve onunla anlaşın. ''

Peki DEVLET İmralı ya istihbarat şefini yollayarak Terör örgütü başı Öcalan ile görüştü 2012 sonu ve 2013 başlarında...

Yani çözüm süreci denen zamanın başlangıcında.

Ne oldu peki?

Allah için hakkın ı teslim edelim Apo örgütüne silah bırakmasını tavsiye etti ve silahlı militanların yurt dışına sevkini istedi...

Peki Kandil in buna cevabı ne oldu zaman içerisinde; Önce çekilirmiş ve silah bırakacakmış gibi yaptılar daha sonra ise asıl patronları olan Haçlı Siyonist patronlarından gelen talimatla '' APO İMRALI da ESİR dir...

Esaret altında ki kişinin sözleri ile hareket edemeyiz '' oldu !
Halbuki daha evvel ''Gidin APO ile görüşün bizim ve Kürtlerin lideri odur !!! '' diyorlardı...
Bir defa şunu net olarak ifade edelim ki;
Ne PKK nın ne de siyasi uzantılarının müstakil hareket kabiliyetleri yoktur.

Kandil’dekilerin hiç yoktur...

Çünkü onların a dan z ye tüm ihtiyaçlarını, on binlerce Tır dolusu silah sevkiyatlarını karşılayan batılı patronlarına rağmen konuşma hürriyetleri yoktur.

Şayet bağımsız hareket etmeye kalkılırsa anında arpaları kesilir ve iyot gibi açıkta kalırlar...

Burada muhatap alınması gereken yegane kesim Türkiye Cumhuriyeti nin onurlu vatandaşları olan Kürtler’dir...

Evet, Sayın Bahçeli’nin uzattığı el onlaradır ama onların temsilcileri onlara rağmen hareket etmektedirler...

Kürtler PKK’ya ya da Siyasi temsilcilerine silahlı mücadele mi yapın demişlerdir...
Asla !
PKK ve türevleri silahlı mücadeleyi Kürtlere rağmen ve onları da ezerek sömürerek dönemin Türk Devletinin zaaflarını kullanarak gerçekleştirmiş ve on binlerce insanımızın katledilmesine sebep olmuşlardır...

Pekiyi 2015 Temmuz undan itibaren Türkiye Cumhuriyeti devletinin süreç içerisinde FETÖ nün de Devletten kazınması ve rahat bir askeri mücadele ile PKK yı hendeklere gömmüş ve yurt içerisinde ki operasyonel kabiliyetine son vermiştir...

Yani artık PKK yoktur..!

Hudutlarımızın dışındadır...

O zaman ne yapacağız ?

Öyle ya Dem Par PKK’nın, PKK’da Emperyalist ülkelerin emrinde ise; Öcalan’ın da Kandil ya da terör baronları nezdinde hür olmayıp sözünün bir değeri yoksa bu el kimedir ?

Muhatabımız kim olmalıdır Devlet ve Millet olarak ?

Tabii ki Kürt vatandaşlarımız ?

Pekala Kürt vatandaşlarımız ne zamandan beri Devletimizle aramıza mesafe koymuştur ?

Ya da şöyle soralım;
Kürt meselesi popüler adı ile Kürt Sorunu ne zaman başlamıştır ?

Kürtler tam olarak ne istemektedirler ?

Kürtlerin derdi nedir ?

Bu soruların cevabını öğrenmeden kime el uzatırsak uzatalım şekilden ibaret kalacaktır...
Ha şunu dersek, ki diyebiliriz ya da diyoruz;
''Biz PKK’yı ezdik... Kimsenin de sesi gürültüsü çıkmıyor...
E zaten Sayın Cumhurbaşkanımızın müteaddid defalar belirttiği üzere ''Biz Kürt sorununu çözdük... Ana dilde konuşma yasağını ülkenin her tarafından kaldırdık. Yer ve köy isimlerini serbest bıraktık. Bu sorun çözülmüş bitmiştir...Herkeste halinden memnundur ''

O zaman nereye ve kime neden el uzatacak sayın Bahçeli ya da başka bir siyasetçi ?

Demokrasilerde farklı partilerin olması ve farklı plan ve programlar teklif etmeleri çok tabii bulunduğundan Dem Par veya benzeri partiler olacaktır...

PKK’da operasyonel kabiliyetini yurt içinde kaybettiğinden sadece yurt dışında ki yani Irak ve Suriye nin kuzeyinde ki PKK -PYD vs ye odaklanıp onları orada yok etmek kalıyor...

'' E AMA BİZ DEM PAR IN bizimle yani Cumhur İttifakı ile birlikte hareket etmesini istiyoruz.
Yurt içinde ki iç cepheyi tahkim etmek istiyoruz.... Tüm partiler yerli ve milli olmalıdır.'' diyorsanız o halde başta DEM PAR olmak üzere Kürtlerin arasından çıkmış tüm parti dernek ve sivil toplum kuruluşlarına bir sorun bakalım dertleri ne imiş ?

Bu anayasa ile bunlar mümkün olur muymuş?

O halde ne yapacağız ?

Çözüm ne ?

Çözüm yok pardon Çözüm süreci yok !

Aslında bir mesele de yok !

O halde 2015 22 Temmuz un dan yani Çözüm sürecinin bitip tekrar PKK nın kafasının ezildiği günden bu yana ki mücadele şekline devam...

Yok ben Kürtlerin tamamını yanıma almak istiyorum yaklaşan dış tehditlere karşı Çanakkale de ki , Çaldıran da ki ya da Malazgirt teki gibi beraber karşı koymak istiyorum diyorsanız o zaman Çanakkale de ki Malazgirt te ki Çaldıran da ki ruha geri dönmeniz gerekiyor...

Efendim bizim kırmızı çizgilerimiz var artık geriye dönemeyiz bu irticadır falan diyorsanız o halde ülkenin yüzde 10 ila 15 ini unutup bugünkü gibi var olan konjonktür ile yolunuza devam edersiniz.

Ama toplumun tamamını kucaklamak isterseniz herkesin kabul edebileceği ve Kenan Evren faşisti tarafından kalın çizgilerle çizilmiş kırmızı hatları tartışmaya açıp konuşmalısınız.

Bunlar nedir derseniz bu ayrı bir yazı konusudur.

Onu da kaleme alınca ifade ederiz.

Bugünlük bu kadar diyelim...
 

Arap baharına kadar yani 2011 de ki Suriye iç savaşı başlayana kadar Hamas siyasi bürosu ve onun siyasi lider Halit Meşal in merkez ofisi Suriye nin başkenti Şam da idi...

Yani Hamas en büyük siyasi desteklerinden birini Suriye dolayısı ile İran dan görüyordu...

Suriye iç savaşının patlaması ve İran ile Lübnan da ki en büyük destekçisi Hizbullah ın da Şam rejimi lehine bu iç savaşa zımnen ya da alenen müdahil olması ile #Hamas bu durumdan çok büyük kayba uğradı... 

Zira Hamas menşe i itibarı ile sünni bir örgüt idi ve iç savaş  bir mezhepsel boyuta taşınıyordu adeta...

Pekala iç savaş neden mezhepsel bir hal almıştı.

Nihayetinde Arap Baharı söz de demokratik bir halk hareketi idi ve tıpkı Tunus,Libya ve Mısır da olduğu gibi diktatörler devrilecek !!! Yerine halk iradesine dayalı demokratik bir rejim kurulacaktı!

Peki gerçekten öyle miydi?

Öyle olmadığı ve Arap Baharının dıış emperyalist güçlerce dayatıldığı kısa zaman da ortaya çıkmıştı.
Batı ve Batıcı emperyalizme kafa tutan kendince haklı veya haksız birer ulus devlet idare etmekte olan Kaddafi, Zeynel Abidin ve Hüsnü Mübarek gibi diktatörler devrilmişti ama Suriye Arap Halk Cemahiriyesi ve başkanı Beşar Esad her şeye rağmen devrilmiyordu.

Zira Suriye nin destekçisi sadece İran ya da Hizbullah değil aynı zaman da bir nükleer süper güç olan Rusya da vardı...
Yani olayı salt mezhepsel açıdan değerlendirmek yanıltıcı olacaktı artık. 
Arap Baharının Suriye sokağı artık küresel bir hesaplaşmaya dönmüştü...
Görünüşte Amerika Birleşik Devletleri Suriye de ki Esed rejiminin devrilmesini istiyordu ama gereken darbeyi de bir türlü vurmuyordu.

Sanki Esed ve Baas reji,minin zımnen kalmasını istiyordu.

Yoksa sadece Suriye nin Guta mahallinde ki kimyasal saldırı dahi ABD için yeter bir sebep idi...

Lakin Obama yönetimi Esed in devrilmesini istemiyordu.

Guta da ki kimyasal saldırı gerçekleştiğinde hem o an da Rusya da Suriye de değildi.

Her şey müsaiti idi ABD nin müdahalesi için..

Ama; Amerikan yönetimi şapkadan bir tavşan çıkarmaya çalışıyordu.

Ve o tavşan ABD Başkanı Obama ile CİA başkanı Pompei nin cebinden çıkmıştı.

İsmi IŞİD veya DAEŞ idi. 

Her kapıyı açan bir İngiliz anahtarı olacaktı IŞİD.

Irak Şam İslam Devleti adı altında ve dönemin Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı Ahmet Davutoğlu'nca "Öfkeli gençler" olarak isimlendirilecek olan ne olduğu belli olmayan bir ucube örgüt türemişti.

IŞİD...

İşte bu İŞİD i bahane ederek önce Amerika sonra Rusya Suriye ye girmişlerdi 2014 ve 2015 yıllarında.
IŞİD sözde saldırı altında bir şehre ya da kasabaya giriyor sonra orasını ya PKK/PYD ve ABD ya da Rusya ya bırakıyordu.

Bir anda yüzde 80 i Arap Baharı yanlısı Özgür Suriye Ordusu ya da Suriye İhvan ı Müslimini olarak bilinen Suriye muhalifleri kazandığı alanların büyük ekseriyetini bu üç yeni işgalciye bıraktı...

Veyahut bırakmak zorunda kaldı.

Çünkü PKK/PYD ye on binlerce silah hatta ağır silah veriyordu ABD Suriye'ye ve yeraltı zenginliklerinin bir kısmına adeta çöküyordu. 

Rojava'ya da Kobani gibi uyduruk isimlerle binlerce yıllık kadim Arap şehirlerine PKK ya kanton site devletleri kurdurmaya çalışıyordu...

Artık Türkiye Cumhuriyeti de güneyinde bu olan bitenin farkına varmış ve Arap Baharının aslında Ortadoğu da yeni devletçikler kurudurulacak bir plan olduğunu anlamıştı...

Demokrasi, serbest seçimler. insan hakları işin garnitürü sosu olmuştu. 

Artık Suriye paramparça olmuştu.

Türkiye Suriye politikasının hatalı olduğunu anlamış ve Suriye nin parçalanması ile kuzeyinde kurdurulmak istenen bir teröristan devletinin ilerdeki hedefinin Türkiye ve İran olduğunu anlamıştı.

4 Mayıs 2016 da yapılan Başbakan değişikliğiyle Suriye ile alakalı tüm plan, program ve angajman kurallarında tebdilata gitmişti...

Artık Suriye nin iç sorunu Türkiye nin hariciyesi,ni değil aynı zaman da dahiliyesini de alakadar etmeye başlamıştı.

ABD nin verdiği onbinlerce tır silahın yarın PYD den ülkemizde ki PKK ya  gitmeyeceğinin garantisi mi vardı?

Bu sorun Suriye nin değil aynı zaman da Türkiye nin de milli güvenliğinin meselesi idi ve ABD ve Rusya dan sonra Türkiye de 24 Ağustos 2016 yılında yani 15 Temmuz alçak FETÖ darbe teşebbüsünden sadece 40 gün sonra hem de Cennet mekan sultan 
Yavuz Selim Han ın 24 Ağustos 1516 yılında ki Mercidabık zaferinden tam 500 yıl sonra Fırat Kalkanı Harekatını yaparak Suriye hudutlarına girmiş ve Fırat ın Batısına geçmeyin uyarılarımızı dikkate almayan ABD ve PYD nin yoluna Türk süngüsünü saplamıştı.

Artık Suriye de hiç  bir şey eskisi gibi olmayacaktı.

Akabinde El Bap, Zeytin dalı ve Barış Pınarları harekatları ile kahraman Türk silahlı kuvvetleri kenine güvenli bir bölge olşturmuş ve PKK ya kurdurulmak istenen teröristan devleti planını akamete uğratmıştı.

Peki Arap baharına ve Suriye'de istenen hem de Türkiye nin istediği rejim değişikliğine ne olmuştu?

Öyle ya!
Bizler yani Türkiye de dahil Şam rejiminin devrilmesini yerine seçimle iş başına gelecek ve Suriye Müslüman Kardeşler Teşkilatı (İhvanı Müslimin) nın da içinde olacağı yeni bir yönetim istemiyor muyduk? 

Hayır!

Artık bunun imkansız olduğunu ve Rusya-İran ve Hizbullah a rağmen bunun gerçekleşemeyeceğini görmüştük.
Türkiye olarak artık biz de neredeyse bu üç dinamik kadar Suriye de ki toprak bütünlüğü ve Kamu düzeninin eskisi gibi olmasını müdafaa ediyorduk.

Rusya ve İran gibi Fakat bu artık mümkün değildi...

Suriye nin en az üçte biri yabancı güçlerin üçte biri de PKK-PYD ve ABD nin işgali altında idi.

İşte diktatör gitsin de ne olursa olsun felsefesinin bölgemizi Libya ve Irak tan sonra getirdiği fecaat bu idi.

Kimse Esed ve el muhaberat rejiminden memnun değildi...

Ama gelinen durum Esed diktatörlüğüne rahmet olacak noktasında idi.

Suriye de kamu düzeni kalmamış ve ülke emperyalist güçler ve terör örgütlerinin işgali ile paramparça olmuştu.
Aynı Libya ve Irak ta olduğu gibi... 

Nasıl ki Kaddafi nin Libya sı ile Saddam ın Irak ı bugünün Libya sı ve Irak ın dan iyi idi.
Aynı şekilde dünün Suriye si de bugünün Suriyesi hatta hepimiz tarafından aranır hale gelmişti...
Yani gelen gideni aratmıştı...

Boşa dememiş atalarımız Allah Beterinden Saklasın diye!

Şimdi bu kadar uzun girizgahtan sonra gelelim Nasralllah ın Siyonist İsrail rejimince katledilmesine ve Suriye de ki İran Hizbullah etkilerine; Sünni ve İhvan ı Müslimin yanlısı tüm Dünya Müslümanlarının haklı sebeplerle Suriye iç savaşında Şam-Esed rejimi yanında taraf olan Hizbullah a ve genel sekreteri Nasrallah a kızgın ve kırgın olmaları normaldir
Çünkü İç savaşta Esed rejimine karşı mücadele eden Sünni İhvan ile bu örgüt çarpışmış ve sayısız müslüman ölmüş öldürülmüştü. 

Şimdi ben şunu soracağım?

Bu iç savaşta taraf olan İran ve Hizbullah ın amacı ne idi?

Kısa ve net cevap; 

Suriye rejiminin devamı ve toprak bütünlüğü...

Pekala bizim Türkiye Cumhuriyeti olarak şu an amacımız ne?

#CumhurbaşkanıErdoğan ın son zamanlarda defaatle ifade ettiği üzere aynı; Yani Suriye nin toprak bütünlüğü ve bizim artık karşı çıkmadığımız rejimin devamı...

Yani sadece İran ve Rusya ile değil aynı zaman da Hizbullah ve onun katledilen lideri Nasrallah ında istediği ile aynı noktadayız.

E ama Nasrallah ve Hizbullah çok sünni Müslüman katletti.

Doğrudur.

Red cephesi dedikleri Tahran Şam Beyrut hattının parçalanmaması için bu oldu.
 
Ne oldu peki ?

İstemeden ya da isteyerek de olsa taa Astana dan beri İran-Rusya ve Hizbullah çizgisine gelmiş olmadık mı?
Sadece soruyorum!

Bu üç kuvvette Suriye nin toprak bütünlüğünden dolayısı ile PKK teröristan devletinin Suriye nin kuzeyinde kurulmasına karşı değil mi?

Pekala biz Siyonist rejimin Filistin ve Gazze de ki katliam ve işgallerine karşı değilmiyiz ?

İran ve Hizbullah ta hattı zatında Hamas da bu fikir de bu eylemde değiller mi?

Yani ortak düşman Siyonist rejim ve onun batılı emperyalist destekçileri değil mi?

O halde aslında Hizbullah kimin için savaşıyormuş ?

Türkiye nin toprakalrında kimin gözü varmış ?

Teröristan devleti ve onu destekleyen Syonist-Haçlı ittifakı kimin için tehlikeymiş ?

Nil den Fırat a vaad edilen topraklar ( Arzı Mevud ) kimin hedefidir ve bu hedefte Türkiye var mıdır ?

Bu soruların cevaplarını verdiğimiz an bölgemizde ki gerçeklere ve kimin dost kimin düşman olacağına kararı da kolaylıkla vereceğiz...

En demokratik bir hakkı savunarak kul yapısı maddelerin değiştirilemeyeceğini belirten anayasanın 4. maddesini TBMM de veya Türk milletine sorularak referandumla değiştirilebileceğini ifade etmesi üzerinden tepinen alçaklara bakıyorum da tamamı PKK’nın kucağında siyaset yapanlardan müteşekkil...

PKK ile kent uzlaşısı yaparak belediye kazanmayı marifet sayan, Kandil’de ki terör baronlarının aşikâr desteklediği şeref yoksunu partinin genel başkanından diğer yöneticilerine ve medyada ki arsız kalemleri hep bir ağızdan HÜDAPAR’ a ve Genel Başkanı Sayın Zekeriya Yapıcıoğlu’na saldırıyorlar...

Öncelikle  mahallenin bütün köpeklerini aynı anda havlatmayı başaran sayın Yapıcıoğlu’nu tebrik ediyorum...

Ben hayatımda ne HÜDAPAR’ a ne de o çizgide ki bir partiye hiç oy vermedim.

Hayatım da HÜDAPAR’lı bir arkadaşım da olmadı.

Ben Cumhur İttifakı veya Milli Görüş çizgisinde siyaset yapan bir siyasi geleneği savunageldim.

Ama bu kadar köpeğin havlaması neticesinde etrafıma bir bakayım dedim ne oluyor diye?

Öncelikle bu mahallenin aynı anda havlayan köpeklerine dikkat edince bunların daha 1,5 yıl evvel aynı masa etrafında birbirlerinin kucağında oturan altı zillet mensubunun üçünü fark ettim...

Evet, yanlış duymadınız ya da okumadınız...

Hani genel başkanlarının birer birer tasfiye olduğu altı zillet mensubunun üçü idi en çok Sayın Zekeriya Yapıcıoğlu’na saldıranlar...

Hani şu yeni anayasa taslağı hazırlamak için otel odalarında HDPKK’lılar ile buluşup “İçinde Türklük ya da Atatürk” ismi bulunmayan anayasa taslağında mutabık kalan zillet mensupları idi...

Kaboğlu’ndan Erozan’ın partilerine kadar...

Yahu siz alemi sersem herkesi kendiniz gibi aptal mı zannediyorsunuz?

Şark kurnazı beyinsizler sizi!

PKK ile otel odalarında basılanlar sizsiniz...

Kent uzlaşısı adı altında HDPKK veya Dem Par ile ittifak yapıp şehir eşkıyalarını belediye kadrolarına dolduran sizsiniz...

Sırf PKK’nın ve Kandil Dağında ki eşkıya başlarının desteğini kazanmak için sözde hukukçu milletvekilleri ile HDPKK’lı vekillerle otel odasında pazarlık yaparken ve içinde  “Türk ya da Atatürk ismi geçmeyen” anayasa taslağı paçavrası hazırlarken basılanlara bakın hele?

Ne dedi de sayın Zekeriya Yapıcıoğlu’ da böyle zıpladınız hepiniz yerinizden riyakar herifler?

Anayasanın 4.maddesi değiştirilsin demiş!

Bu bir fikir ve ifade değil midir?

Bunu söylerken beraber yatıp kalktığınız PKK ve onun TBMM de ki işbirlikçileri gibi eline silah mı almış?

“Anayasa bir kul yapısıdır... Zamana ve zemine göre ihtiyaç hasıl olduğunda değişim ihtiyacı hissedilebilir” demiş!

103 yıl önce şu an da sizin ölümüne savunduğunuz Kenan Evren anayasasının ilk üç maddesi

o günkü anayasa da yani 1921 ve 1924 Anayasalarında var mı idi?

Utanmadan bir de “Kurucu irade... Kurucu irade diyorsunuz ?”

Bre cahiller!

Bakın bakalım Atatürk ün hazırladığı anayasalar da bugünkü ilk üç madde ne şekilde yer alıyor? Ya da yer alıyor mu?

Kurucu iradenin ta kendisi olan Amasya ve Havza tamimleri ile Erzurum ve Sivas kongrelerinin hangisinde ya da Büyük Millet Meclisinin 23 Nisan 1920’de ki açılışında bizzat Gazi Mustafa Kemal Paşa’nın hangi yazılı ya da sözlü hitabetinde bu 1982 yani Kenan Evren anayasasının ilk dört maddesi var?

Tamam, şu an da mevcut anayasaya hepimiz tabiyiz ve beğenmesek de uymak zorundayız...

Lakin HÜDAPAR Genel Başkanı Sayın Zekeriya Yapıcıoğlu “Bu Anayasaya uymayalım bunu cebir veya şiddetle değiştirelim” mi diyor sizin ortağınız PKK veya HDP-Dem Par gibi ?

Herkesi kendiniz gibi vatan haini mi sanıyorsunuz ey zillet ittifakı mensupları?

Bu ülke de Anayasanın ilk 3 maddesi halka karşı silah olarak kullanılmadığı müddetçe ( Ak Parti iktidarları öncesinde olduğu gibi ) ben HÜDAPAR da dahil kimsenin bu maddelerin değiştirilmesini isteyeceğini düşünmüyorum...

Ha! Aynı yatakta siyaset yaptığınız HDPKK hariç tabi ki...

Öküz altında buzağı aramayın şark kurnazı zillet mensupları!

Sayın Zekeriya Yapıcıoğlu ve HÜDAPAR -  Hür Dava Partisi yetkililerinin teklifi en tabii en masum bir anayasa maddesi değişikliği teklifidir.

İstemiyorsanız TBMM de “Hayır” verirsiniz olur biter.

Kimsenin ilk üç maddeden şikâyeti yok!

Siz gidin sabah akşam “Demokratik Özerklik ya da Federasyonu silah zoru ile kuracağız” veya

“PKK Terör örgütü değildir, şiddet uygulayan bir halk hareketidir”  diyen HDPKK’lılara laf söyleyin.

Onlarla cilveleşmeyi bırakın...

Müslüman Kürtlerden bu ülkeye zarar gelmez...

Karıncalar oldukça uyumlu bir toplum olarak yaşıyorlar. Kolonilerinin büyük bir kısmı ise dişi karıncalardan oluşuyor. Çünkü tek görevi olgunlaştığında genç bir kraliçe arı ile çiftleşmek olan erkek karıncalar, görevleri bittikten kısa bir süre sonra ölüyorlar.

Fedakârca kolonilerine bağlı olan karıncaların yaşama amaçları bireysel değil çünkü kolonideki hayatın devamı için gerektiğinde ölümü seçmekten de çekinmiyorlar.

Karıncaların çiftleşmeleri adeta bir seremoni özelliği taşıyor. Erkekler önceden gelerek, genç kraliçeyi bekliyorlar. Bir dişi yere konar konmaz (çiftleşmeden önce dişi de kanatlıdır), 5-6 erkek karınca kraliçe etrafında yarışa başlıyor. Dişi yeteri kadar sperm aldığında, özel bir titreşimli sinyal gönderiyor. Bu sinyal sayesinde erkek, dişinin ayrılmaya hazır olduğunu anlıyor. Çiftleştikten bir süre sonra erkek karınca ölüyor. (1)

Böyle bir fedakârlık, açıklanması çok zor bir davranış değil mi? Erkek karıncanın ölümü göze alarak, soyunun devamı için ölümüyle bitecek bir çiftleşme uçuşuna çıkması, her canlının sadece kendi hayatının devamını gözettiğini iddia eden evrim teorisi ile açıklanabilir mi?

Bu fedakârlık ancak erkek karıncanın Yaratıcısının ilhamı ile hareket ettiği gerçeği ile açıklanabilir. Evrim teorisinin iddia ettiği gibi doğal ayıklanma süreci geçirdiği söylenen bir canlının, bu fedakârlığı milyonlarca yıldan bu yana sürdürmesi mümkün değil. Erkek karıncaların bu “ölüm” uçuşundan kaçmaları, karıncaların soyunun tükenmesi demek olacaktı. Halbuki bugün de yüzbinlerce üyeli kolonileriyle dünya üzerinde hayatlarını sürdüren binlerce çeşit karıncadan biri bile kendisi için “son” demek olan bu uçuştan kaçmıyor.

Dişi karınca çiftleşmeden sonra kendi kolonisini oluşturmaya uygun bir yuva arıyor ve bulduğunda buraya girerek ilk iş olarak kanatlarını koparıyor. Daha sonra girişi kapatarak haftalarca, bazen aylarca yiyeceksiz ve yalnız başına kalıp, ilk yumurtalarını bırakıyor. (Bu süre zarfında kanatlarını yiyerek hayatta kalıyor.) İlk yumurtalardan çıkan larvaları kendi salyasıyla besliyor. Bu uzun süreli ve zorlu uğraş da tam bir fedakârlık örneğidir. Ama bunun karşılığında kraliçe hayatının geri kalan kısmında, kolonisi tarafından besleniyor.

İlk sürü sınırlı yiyecek sebebiyle küçüktür. Bunlar koloninin ilk işçileri ve sonra gelenlere onlar bakıyorlar. Bu özenli bakımla yetişen yeni nesil karıncalar da iyi beslendikleri için daha iri oluyorlar.

Erkek karıncaların ömürleri fazla uzun olmuyor. Çiftleşme uçuşundan birkaç saat sonra veya bir iki gün içerisinde ölüyorlar. Ancak ne ilginç ki her erkek karınca, seneler sonra doğacak yavruları için sperm bırakıyor. Peki bu spermler nasıl canlı olarak saklanıyor ve uzun seneler boyunca, yumurtaları dölleyerek yeni karıncalar meydana getiriyor? Bir sperm bankası mı var?.. Evet.

Her kraliçe karıncanın vücudunda bir ‘sperm bankası’ vardır. Kraliçe, erkek karıncanın kendisine enjekte ettiği spermleri, vücudunun orta bölmesinin kenarındaki bir çantacıkta saklar. “Spermatheca” denen bu organda spermler hareketsiz hale gelir ve yıllarca bu bekleme durumunda kalabilirler. Sonunda kraliçe, spermin üreme bölgesine geçişine izin verdiğinde, spermler birer birer ya da gruplar halinde tekrar hareketlenirler ve kraliçenin yumurtalıklarından aşağıya doğru gitmekte olan yumurtayı döllemeye hazır hale gelirler. (2)

Yani kısaca, son yıllardaki yüksek teknoloji ile uygulanabilen sperm bankasının insanlardan çok daha önce karıncalar tarafından kullanılmış diyebiliriz.

50 sene öncesine kadar insanların belki de hayalini bile kuramadıkları bu mekanizmayı, karıncalar milyonlarca yıldan beri uyguluyorlar. Karıncalar bu mekanizmayı laboratuvarlar kurup kendi vücutlarına yerleştirmediklerine göre, ilk var oldukları andan beri bu mekanizmaya sahip olmaları gerekmiyor mu? Aksini iddia edecek olanların cevaplaması gereken birçok soru var. Mesela birkaçı:

Erkek karıncalar çiftleşme uçuşundan sonra hemen öldüklerine göre, soylarının devamı için gerekli olan sperm deposunun meydana gelmesine fırsat kalmadan, soylarının milyonlarca sene önce tükenmesi gerekmiyor muydu? Çiftleşme uçuşundan sonra erkek karıncalar ölmüyor idiyse, bugün neden ölüyorlar? Doğal ayıklanma sebebiyle mi ölüm uçuşundan sonra yok olmanın daha “uygun” olacağını mı düşünmüşler?

“Sperm bankası”, karıncalar ilk yaratıldıklarından beri mevcutsa, bu mekanizmayı karıncaların vücutlarına kim koymuştu?

Sadece karıncaların soylarının devamı konusunda bile Allah’ın üstün yaratmasını kabul etmek istemeyenler için binlerce sorumuz var. Mantık dâhilinde ve delillerle cevaplayamadıkları bu soruların hepsi, evrimcilerin iddialarını imkânsız kılarak yaratılış gerçeğine işaret ediyor.

Kur’an, karıncaların genel olarak dişi olmalarına ve bir toplum halinde yaşamalarına, insanların bu gerçeği keşfinden 1400 yıl önce dikkat çekiyor. Süleyman (as)’ın orduları tarafından ezilmemek için birbirine çağrıda bulunan karıncalardan şöyle bahsediyor:

Nihayet karınca vadisine geldiklerinde, bir dişi karınca dedi ki: “Ey karınca topluluğu, kendi yuvalarınıza girin, Süleyman ve orduları farkında olmaksızın sizi kırıp geçmesin.”  (Neml Suresi, 18)

Dipnotlar

1: National Geographic, June 1984, sf.790-791

2: Bert Hölldobler-Edward O.Wilson, Journey to The Ants, Harvard University Press, Cambridge, 1994, Sf.30

Peki Ali Erbaş ne yapsın ?
Hangisini yapsa kimseye yaranamıyor ?
Gelin bu mevzu üzerinde biraz kafa yoralım mı ?

Diyanet işleri başkanımız Prof Dr sayın Ali Erbaş ın 1.Cumhurbaşkanımız Mustafa Kemal Paşa ya rahmet okudun/ okumadın üzerinden yapılan tenkid,eleştiri ve bir kısım faşist ya da cahil siyasi genel başkanlar- siyasetçiler ne kadar haklı?
Bardağın boş ve dolu tarafından bakarak farklı değerlendirmeler yapılabilir..

Önce bardağın dolu tarafından bakalım;

1. Cumhurbaşkanımız Mustafa Kemal Paşa ya rahmet okunmasını,

hutbede isminin anılmasını isteyenler  kimler ?
Öyle ya uhrevi bir davranış olan dua  rahmet dileği ya da selam yollamayı kimler ister ?
Normalde dini bir ritüeli yine dindarların istemesi lazım değil mi ?
Lakin görüntü hiçte öyle değil!
Yani Dindar mütedeyyin halk Atatürk e dua edilmesini ya da hutbede isminin okunmasını istemiyor kahır ekseriyeti ile…
Dua edilip rahmet okunup hutbede isminin anılmasını isteyenler genel olarak daha çok seküler kesimden siyasetçiler ve sosyal medya kullanıcıları…

Onların gerekçeleri de  şu;

Peki ahirete inanmayan, hayatında camii den içeri hiç girmemiş ya da dine dindarlara veya dince kutsal değerlere ömrü boyunca soğuk bakmış hatta düşmanca yaklaşmış bazı insanlar ;
Sosyal medya kullanıcıları neden dini bir ritüelin tatbikini istiyorlar?

Bence sebebi çok açık!
İstiyorlar ki kendilerinin çok sevdiği ve yolundan ayrılmamak gerektiğini düşündükleri 1.Cumhurbaşkanımızı herkes çok sevsin ve saygıda bulunsun
Tamam da kimsenin saygıda bir kusuru yok ki!
Diyanetinde saygıda kusuru yok.
Aksine bir beyan da yok.
Hutbede ismi geçmiyor diye 
Bu kadar vavelya niye ?

Hutbe bir ibadetin parçasıdır.
İbadetler dini ritüellerdir ve inancımıza göre ancak Allah ve Peygamber tarafından belirlenir.
Din ile bir alakası olmayan
Cumhurbaşkanı olduktan sonra hiç camii de gözükmemiş
1930 yılında ki bir CHP kongresinde ifade
ettiği üzere “ Gökten indiği iddia edilen kutsal kitaplardan biz ilhamımızı alamayız ” diye kendi sesinden açık beyanı olan hatta cenaze namazının dahi kılındığına dair bir resim belge gözükmeyen devlet adamı veya siyasetçiye
zorla hutbede rahmet ve dua okutmanın ne mecburiyeti ya da anlamı var?
Olur ki bazı takipçilerimizin veya okullarımızın Mustafa Kemal Paşa’nın 1930 yılında CHP kongresinde söylediklerinden haberi yoktur.
Buyrun onu da burada paylaşayım ki konu bütünlüğü içinde yer alsın 

https://youtu.be/K9mNDNqIksc?si=DM1HlCBDBAgutMsb 

Pekala 1. Cumhurbaşkanımızın din diyanet , Semavat ve kitaplar hakkında ki kadar açık ifadeleri varken bazı siyasiler ve kitleler zorla Diyanete neden dua  ettirip rahmet okutmak istiyorlar?
Aziz Nesin in bir sözü var aklıma gelen;
“ Benim  cehenneme gitme özgürlüğüm var beni zorla cennete mi sokacaksınız?”
Evet Dinde Zorlama Yoktur (Bakara 256)
Niçin inanmayan bir insanı zorla inanmış gibi göstermek istiyorsunuz?

Bu Dine de aykırı
Laikliğe de aykırı.
Zorla güzellik olmaz….
Mevzumuzun daha net ve öz anlaşılması için
Değerli tarihçi sayın Murat Bardakçı'nın kısa videosu ile bitirelim

youtube.com/shorts/rqOpOWF…

Evet izleyin bu videoyu izlesin sayın genel başkanlar 
Ümit Özdağ Muharrem İnce ve işinden başka her ota maydanoza karışan sayın Ekrem İmamoğlu ?
Kuran a HURAFE DİYEN
BEYNİ SULANMIŞ HAFIZLARIN DİNİ diyen bir siyasetçiye RAHMET OKUMAK
DUA ETMEK DÜRÜSTLÜKMÜDÜR ?
Gazi net biçimde Din ve İslam hakkında ki fikirlerini söylüyor.
Yani siz İslama ve Kuran a inanmadığınız halde yalandan yere riyakarca kendinizi inanmış gibi gösterebilirsiniz
Ama Gazi bunu böyle yapmamıştır!
Dürüstçe inanmadığını söylemiştir.
Öyleyse diyanetin hutbelerde Gazi için dua ve rahmette  bulunmaması çok normal değil midir?

Fransız şairi Jean de La Fontaine’in (1621-95) hikmetli fabllarını veya masallarını okullarda çocuklarımıza gönül rahatlığıyla okuturuz. Karga ile Tilki veya Öküz Olmak İsteyen Kurbağa masallarını okumadan büyüyenimiz neredeyse yoktur. Gerçi yapılan araştırmalarda bu masalların 18 tanesinin Hind edibi Beydeba’nın Kelile ve Dimne adlı eserinden alındığı tespit edilmiştir ama şairin hakiki katkısı, masallardaki hayvanlara ahlakî birer karakter kazandırmış olmasıdır ki, gariptir, bu özelliği Fransa’da bile epeyce geç bir tarihte fark edilmiştir.

La Fontaine’in bizi bu yazıda ilgilendirecek tarafı ise az bilinen bir masalı. Yaban Arıları ile Bal Arıları başlıklı bu hikmet dolu şiir karga, leylek ve kurbağa masalları kadar şanslı olamamış, Türkçeye pek az çevrilmiş; çevrildiğinde de içerisinden “bir parça” nedense atlanmıştır.

‘Nedense’ deyişim sözün gelişi. Aslında kastî bir atlama, daha doğrusu çarpıtma bu. Frenk hayranı sözde hümanist çevirmenlerimiz söz konusu manzum masalın, 17. yüzyılda yazıldığına göre tabiatıyla Osmanlılardan ve onların şeriat esaslı hukuk sistemlerinden bahseden, hatta sağduyuya (akl-ı selime) dayalı olan bu sistemi hukukî davaları Fransa’dakinden daha kesin ve hızlı çözdüğü için öven mısralarını metinden uçurmuşlar!

‘Millî aydın’ dediğiniz tam tersine kendi kültür ve tarihini öven kısmı göze batırmak için uğraşması gerekirdi. Ama merhum Attila İlhan’ın “Türk aydını Türk değildir” sözünü doğrularcasına kendi tarihini dışlayan, redd-i mirasta bulunan Avrupa-perest aydınımız şiirde Osmanlı'yı ve İslam'ı över gibi görünen kısmı dikkatlice keserek çıkarmıştır. (Bunu kendi gözünüzle görmek için www.masaloku.com adlı siteyi ziyaret etmeniz ve masalın aşağıda verdiğimiz tam çeviri metniyle mukayese etmeniz yeterli olacaktır.) Eşi menendi bulunmayan “hain” bir mütercim cinsine sahip olduğumuz için onlar yerine bizim utanacağımız geliyor.

Şimdi sizi 17. yüzyıl Fransız edibi La Fontaine’in Osmanlı/İslam adalet nizamının işleyişine duyduğu hayranlığı belirttiği satırların da bulunduğu bu masalın tam çevirisini ibretle okumaya davet ediyoruz. Okurken kendi tarih ve inancından utanan ‘tatlısu frengi’ aydının Avrupa’dan bir eseri aktarırken bile nasıl işine geleni alıp gelmeyeni hasıraltı ettiği gerçeği üzerinde derin derin düşünmemiz gerekiyor. Onlar bize Avrupa kültürünü değil, kendi kafalarındaki hayalî Avrupa’yı naklediyordu. 

Ne yapalım ki, acı da olsa bu bizim hikâyemiz. Şair İlhan Berk’in diliyle söyleyecek olursak “Bizim Tanzimat’tan sonraki şiirimiz (…) kendi toprağından kopmuştur. (…) Bunun için de özgün değildir.”[1]

Sadece şiir mi? Mütercim haindir, anladık, bir yere kadar ama bizdekilerini ihaneti şeddelidir.

Yine de Tanzimat’tan beri yaşanan bu çeviri rezilliklerini bilmek, sözde aydınlarımızın yeni tuzaklarına karşı hazırlıklı olmak bakımından önemli olmalı.

Buyurun, beraberce okuyalım…

Yaban arıları ile bal arıları

Eserinden belli olur zanaatkâr.

Sahipsiz gözüken bir petek bala

Yaban arıları el koymak istedi,

Bal arıları da ‘bu bizimdir’ dedi.

Bu davada hakimlik yapmak ise bir eşek arısına düştü.

Karara varmak hiç de kolay olmadı.

Görgü şahitleri, petek etrafında

Uzun, ince kanatlı sarımtırak

Hayvancıkların, durmadan vızıldayarak

Dönüp dolaştığını söyledi.

Ne var ki bu vasıflar

Her iki taraf için de aynen geçerliydi.

Eşek arısı (hakim) ne yapsın?

Kaldı büsbütün aciz ve şaşkın.

Tevsi-i tahkikata[2] verdi karar.

Ve oldu olacak.

Mesele daha fazla ışığa kavuşsun diye

Şahit olarak celp etti ve dinledi

Bir karınca yuvasındakileri teker teker.

Lakin onların da çözüme bir katkısı olmadı

Ne bir adım ileri, ne bir adım geri.

Aklı başında bir arı

Dayanamayıp söz aldı:

-Altı aydır davamız olduğu yerde duruyor

Fakat korkarım, zaman geçtikçe bal bozuluyor.

Sayın hakim, artık elini çabuk tutsun

Cevap, mukabil cevap, ara karar

Bir yığın yazı. Artık fazla bu kadarı.

Biz de, yaban arıları da

Dolaşalım çiçek çiçek

Bakalım hangi taraf

Mimar elinden çıkmış kadar bu muntazam gözlere

Bu nefis usareyi doldurmayı bilecek?’

Yaban arılarının bu teklifi reddi

Onların bal yapmayı bilmediğini gösterdi.

Ve balın mülkiyeti

Hakim kararıyla bal arılarına verildi.

Ya rabbi ne olurdu

Bütün davalar böyle sonuçlandırılsa

Bu davalarda Türklerin yol ve yöntemine uyarak

Usul-i muhakeme yerine sağduyuyu rehber alsak.[3]

Bu kadar harca, masrafa ne lüzum var.

İliklerimize kadar bizi emiyor

Davaları uzattıkça uzatıyorlar.

Ne oluyor en sonunda?

İstiridyenin içini hakim yutuyor

Kabukları kalıyor taraflara.[4]

(Çeviren: İlhan Postacıoğlu, Okumak ve Yaşamak, İstanbul, 1987, s. 51-52.)

Kaynaklar;

[1] Nakleden: Naci Çelik, Romanda Hesaplaşma, Türkiye Defteri Yayınları, İstanbul, 1971, s. 52.

[2] Soruşturmanın genişletilmesi manasında Osmanlıca bir hukuk tabiri.

[3] Fransa’da o zamanki kanaat, Türklerin kısa yoldan adaleti tecelli ettirdiği merkezinde idi. (Mütercimin notu)

[4] Fransa’da yargı giderleri çok yüksekti. Halbuki hâkimlik o tarihlerde para mukabilinde kabil-i devir (başkasına devredilebilir) bir makam olduğu için –Fransa’da noterlik hâlâ böyledir- hakim yaptığı yatırımı çıkarmak için yargı giderlerini artırmak töhmeti (suçlaması) altında kalmakta idi. (Mütercimin notu)

17. yüzyıldan itibaren iltizam usulü gereği ihaleye çıkarılan makamı satın alan hakim, yerini bir başkasına devredebiliyor, o kişi de ödediği parayı çıkarabilmek için davayı sürüncemede bırakıyordu; davaların uzaması tabiatıyla masrafların da artması, dava açanların mağdur olması, hakimlerin kasalarının dolması demekti.

Seferde ve barışta, sultanı korumakla görevli solak okçu zümresi vardır. Özel bir dikkatle seçilip yetiştirilen, zamanında 400’e kadar çıkmış sayılarıyla solaklar, en başarılı okçulardı. Tozkoparan İskender’in de öne çıkan özelliklerinden birisi, solak olmasıdır.Tartışmalara kapalı olarak, en büyük üç okçudan biridir, çoğu kaynağa göre de birincidir. Onun devrinde Türk okçuluğu altın çağını yaşamıştır.

Devşirme olan İskender, Ekmekçiler Bölüğünde çalışırken okçuluğa heves etmiş, Fatih devri kemankeşlerinden olan; Molla Hüsrev'in kulu, Kadıkulu Hüsam'dan ders görüp kabza almıştır. Ayrıca, Şeyh Hamdullah Efendi'den de bir süre okçuluk meşk etmiştir. Bu alandaki başarıları sebebiyle Yeniçeri ocağına alınmıştır.

Tozkoparan'ın kuvveti konusunda şöyle bir rivayet nakledilir: Sultan II. Bayezid devrinde, İran'dan ünlü bir kemankeş gelmiş, huzurda kullap çekme gösterileri yapmıştı. Bu kişinin kendisi ile yarışacak birini istemesi üzerine, padişah, Şeyh Hamdullah'la görüşmüş, o da Tozkoparan çalışırsa galip gelir demişti. Masrafları saraydan karşılanıp bir süre çalışanTozkoparan, İranlının kullabına bir de yay ekleyerek ikisini birlikte çekmiş, padişah bu başarısı üzerine kendisine büyük ikramda bulunmuştu.

Tozkoparan, yalnız erişilmez rekorlar kırmış bir kemankeş değil, aynı zamanda, katıldığı savaşlarda büyük yararlıklar göstermiş bir tirendazdı. Kendisini yakından tanıyan ve bir süre onun okçu ustalığını yapan Bahtiyarzade bu konuda da şu örneği vermektedir; Küçük Davud Paşa kumandasındaki donanma ile Modon ve İnebahtı Seferi'ne (1499) katılan Tozkoparan, paşanın baştardasını koruyan 10 seçme tirendazdan biriydi. Çatışma sırasında, bir düşman askerinin baştarda kıçına tırmanıp sancağı kaparak suya atlaması üzerine, Tozkoparan önce bir okla adamı vurmuş, sancağı paşaya teslim etmişti. Bu başarıdan ötürü Tozkoparan, yayalıktan sipahiliğe yükseltilmiştir.

Tozkoparan namlı ismi..kısa zamanda efsaneleşmiş, her devirde ünlü kemankeşler "Tozkoparan-ı zaman" diye övülmüştü. Kanunî devri kemankeşlerinden Miralem Ahmed Ağa'ya da "Tozkoparan Ahmed Ağa" denildiğini biliyoruz.

Ok ve yay..sadece bir spor aleti değil, ordunun başlıca silahı olduğundan, o zamanlarda hem özel hem de resmi imalathanelerde üretiliyordu. Evliya Çelebi'ye göre, 17. yüzyıl ortalarında İstanbul'da özel 200 yay ve 200 okçu dükkanı bulunuyordu ve bu dükkanlarda 300 okçu ve 500 yaycı çalışıyordu. Ordu ihtiyacının resmi imalathanelerden karşılandığı, ayrıca okçuluk sporuna rağbetin bu devirde(17.yüzyıl) bir hayli azaldığı dikkate alınırsa, verilen dükkan ve esnaf adeti mübalağalıdır. Kaldı ki, Vezneciler semtinde yaycılar, Bayezid semtinde okçular için ayrılan çarşı alanı da bu kadar dükkanı alacak genişlikte değildi.

Okçu ve yaycı esnafı..başlıca müşterileri kemankeşler olduğundan, onlarla sıkı ilişki içinde bulunurlar, meydan okçuluk idman günlerinde Okmeydanı'na giderek, sattıkları yaylara ve oklara gereken düzen ve tımarı verir, küçük tamirleri yaparlardı. Ok ve yay satışı da çoğunlukla bu sırada olurdu. Bazı okçu ve yaycı ustaları, tanınmış bir kemankeşin hizmetine girer, yalnızca onun için ok ve yay yapar, idman ve atışlarında hep yanında bulunurlardı.

Tozkoparan Iskender, Bursalı Şüca, Miralem Ahmed Ağa, Haydar Bey gibi ünlü kemankeşlerin özel okçu ve yaycılarının olduğunu, atışlarda onların uyarılana kulak verdiklerini biliyoruz. Rekor kırıldığında, okçu ve yaycıya da ödül verilirdi. Tozkoparan İskender, Edirne'deki Deve Kemal'in menzilinden aşırı atıp da rekor kırdığı için, Sultan II. Bayezid 11 Cemaziyelevvel 916(1510) tarihinde Tozkoparan'a bir câme benek ve 3000 akçe, yaycısı İçkoz Ahmed'e ve okçusu Bahtiyarzade Hacı Hasan Çelebi'ye 500'er akçe ihsan etmişti.

Tozkoparan İskender, en uzun rekorların sahibi olması yanında, en çok "menzil taşı" alan kemankeş olarak da başta gelir. İmparatorluğun çeşitli illerinde 10 rekor kırmış, taş diktirmişti. Bunların hiçbiri daha sonra aşılamamıştır. 846 metrelik dünya rekoru sayesinde, adı bugünlere kadar ulaşmış, kendiside efsaneleşmiştir.

Atılış sırasına göre rekorları şöyledir;

1) Modon ve İnebahtı Seferi'ne çıkılırken, Gelibolu Okmeydanı'ndaki Gündoğrusu Menzili'nde bir rekor kırmıştı. Seferden dönüşte, gösterdiği yararlıklardan memnun kalan Küçük Davud Paşa, bütün şehir halkının katıldığı büyük bir ziyafet çekerek Tozkoparan'ın taşını diktirmiş, ödüller dağıtmıştır. Miralem Ahmed Ağa Gelibolu Kaptanlığı sırasında bu menzili geçebilmek için uzun zaman uğraşmış fakat başaramamıştır. Menzilin tam ölçüsünü bilmiyoruz.

2) İstanbul Okmeydanı'nda, Yıldız havasıyla atılan Tozkoparan (Delikli Kaya) Menzili'nde, Bursalı Şüca'dan aşırı, 1279.5 (1Gez=0,66mt) geze ok atarak en büyük rekorlardan birini kırmıştı. Bursalı Şüca, Tozkoparan'ın en zorlu rakibi idi. Bu menzili alıp taş diktirmesi uzun tartışmalara yol açmıştır. Şöyle ki: Bursalı Şüca, daha önce bu menzilde1251.5 gezlik rekorunu kırdığı gün, Tozkoparan, usule aykırı olarak atışa devam etmiş, o da Şüca'nın bozduğu Havandelen Solak Bali Menzili'ni bozmuştu. Taraftarlarının baskısı ile, usule bakılmayıp onun yeri de ölçülünce Şüca'dan bir yay boyu kısa olduğu anlaşıldı. Bunun üzerine Tozkoparan bu menzilde üç yıl uğraştı, sonunda 40 gün aralıksız esen Yıldız havasından faydalanarak Şüca'dan 28 gez aşırı 1279.5 geze atmayı başardı. Ama okun düştüğü yer, ana taşı'nın 80 gez şastında idi. "Aşırı salkıdır” diye Şüca taraftarları itiraz ettiler; nitekim de öyleydi. Tartışma uzadı, Sultan II. Bayezid'in kulağına kadar vardı. Padişah meselenin çözümünü Şeyhü'l-Meydan Hamdullah Efendi'ye havale etti. Şeyhin aracılığıyla, Şüca'dan aşırı atan olursa taş dikmesine, Tozkoparan'ın taşının ayrı bir menzil sayılmasına karar verilerek tartışma kapatıldı. Tozkoparan bu rekorunu Müezzinzade Zihgirci Sinan işi ok ile ve İçkoz Ahmed işi yay ile kırmıştı.

3) Tozkoparan, İstanbul Okmeydanı Delikli Kaya Menzili'ni bozduğu günün haftasında Bursa'ya hareket etmiş ve Bursa Okmeydanı'nda Poyraz havasıyla atılan Yusuf Yeri'ndeki Bursalı Şüca'ın taşından 70 gez aşırı atarak rekor kırmıştı.

4) İstanbul Okmeydanı'nda, Gündoğrusu havasıyla atılan Arkurı Menzili'nde, yine Bursalı Şüca'dan aşırı, 1281.5 gezlik (846 m) bir rekor kırmıştır. Bu, yalnız bizde değil, dünya okçuluk tarihinde de bugüne kadar aşılamamış en büyük rekordur. Bu menzil üzerinde de Şüca ile aralarında uzun bir çekişme olmuştur: Bursalı Şüca bu menzilde bir rekor kırmıştı, ama şasta aşırı salkıydı. Taş diktirmeye kalkışınca Tozkoparan itiraz etti; çünkü o da vaktiyle bu menzilde rekor kırmış, kabzaya aşırı salkı olduğundan taş diktirememişti. Şüca taş dikerse ben de dikerim diye dayattı, diktirmedi. Yine tartışma uzadı; sonunda Şüca 1271.5 gezlik yeni bir rekor kırıp yerini doğrultarak meseleyi kapattı. Daha sonra Tozkoparan bu yeri 10 gez aşarak 1281.5 gezlik ünlü rekorunu kırmıştır.

5) Tozkoparan, Edirne Musalla Meydanı Yıldız Menzili'nde bulunan Deve Kemal'in rekorunu, İstanbul okçularını yıllarca uğraştıran zorlu bir mücadele sonunda, 1510 yılında kırmış ve taş diktirmiştir. Ölçüsü bilinmemekle beraber..Tozkoparan'ın o yıllarda okçusu olan ve atış günü orada bulunan Bahtiyarzade'nin ifadesine göre, önceki rekorları ayarında, yani 1280 gez civarında olmalıdır.

6) Bursa Okmeydanı'nda, Yıldız havası ile atılan Kemhâcı Hayreddin Yeri'ndeki Bursalı Şüca Menzili’nden aşırı atmış ve taş diktirmiştir. Menzilin baş taşıdır.

7) Bir sefer sırasında, Üsküp'te Poyraz havası ile atılan bir menzilde rekor kırıp taş diktirmiştir. Menzilin baş taşıdır.

8) Amasya'da, şehir dışında bulunan Kıble Menzili'nde Bursalı Şüca'nın taşından aşırı atıp rekor kırmıştır. Tozkoparan, Yavuz'un Tebriz Seferi'ne katılmıştır. Sefer dönüşü ordu Amasya'da kışlamış, kış boyu idmanı terketmeyen Tozkoparan, Kemâh Seferi'ne hareketlerinden hemen önce, 1515 baharında bu menzili atmıştı. Taş dikmeye vakit kalmadığı için,

bu işi Amasyalı kemankeşlerden Baba İshak'a ısmarlamıştı. Menzilin atılışı sırasında hava yerinde hazır bulunan Bahtiyarzade, yıllar sonra, Alman Seferi'nden (1532) dönüşte Amasya'ya gitmiş, taşın dikilmediğini ve dostu Baba İshak'ın öldüğünü görmüş, ilgililerle konuşarak taşın dikilmesini sağlamıştır.

9) Tozkoparan, katıldığı Mısır Seferi'nde (1517), Kahire'deki bir Memlük Menzili'nden rekor kırıp taş diktirmiştir. Bu da, baş taşı olarak atılamadan kalmıştır.

10) Mısır Seferi dönüşü Şam'da kaldıkları dört ay içinde, Rum Yusuf ile Tozkoparan arasında zorlu bir mücadele geçmiştir. O devrin sayılı kemankeşlerinden biri olan Rum Yusuf, oradaki bir menzilde önemli bir rekor kırmıştı. Tozkoparan Şam'dan ayrılmadan bu menzili bozabilmek için yoğun bir çaba harcayarak Rum Yusuf'un taşı'nı geçmeyi başardı. Yavuz, bu başarısından ötürü ulûfesine 5 akçe terakki ihsân etti.

1518 yılında aldığı Şam Menzili, Tozkoparan'ın son rekorudur.

Tozkoparan İskender, yaylarından birini; dönemin en ünlü kemangerlerinden, yay ustası olmasının yanı sıra menzil almış bir kemankeş olan, Bursa Okmeydanı’

ndaki Lodos Menzili’nin ana taşına (ilk menzil atışı) unvanına sahip Usta Ali’den; bir diğerini İçkoz Ahmed’den almıştır.

Tozkoparan, okçuluk tarihimizin altın çağında..en az 20 yıl, Bursalı Şüca, Deve Kemal, Haydar Bey, Havandelen Solak Bali, Rum Yusuf gibi büyük kemankeşlere karşı yenilmezliğini sürdürmüş bir başpehlivandır. Belki tek rakibi Bursalı Şüca idi; Onu adım adım izlemiş, iki yer dışında, bütün menzillerini bozmuştur. Bunlardan biri, Bursa'da Gündoğusu ile atılan Aktar Çelebi Yeri, diğeri İstanbul Okmeydanı'nda Lodos ile atılan Miralem Ahmed Ağa Menzili'ndeki 1243.5 gezlik rekorudur.

“Ölümü gözümüzde büyütmüşüz.

Meğer ölüm Gazze’de çocuk işi..!”

BM, Gazze'de öldürülenlerin %70'inin çocuk ve kadınlar olduğunu açıkladı. UNICEF'ten ise “Endişe ediyoruz… Gazze çocuk mezarlığına dönüşecek" açıklaması geldi. Katliam başladıktan ve 4 bin çocuk katledildikten 25 gün sonra mı endişe duymaya başladınız? Gazze çocuk mezarlığına dönüştü bile! Arşa yükselen çocuk çığlıklarını duyuyor musunuz? Hepsi siz susup izlerken oldu!

Gazze Eğitim Birimi (Bakanlığı)’nin açıklaması olan "2023-2024 ders dönemi, öğrencilerin çoğunun şehit olması nedeniyle resmî olarak sona ermiştir” haberi internete düştüğünde ise birçok insan gibi vicdanım kavruldu. Katil terörist İsrail, acının resmini çizdi insanlığa!

4 bin çocuk… Muhtemelen şehit Habibelerin, Kerimlerin, Muhammedlerin sayısı daha da artacak!

Olayların başladığı günlerde, Hamas’ın 40 bebeğin kafasını kestiği yalanı ortaya atıldı. Kaynak, Ben David Zion adlı şerefsiz, aşırı fanatik bir siyonistti, Müslümanların tamamen yok edilmesi gerektiğine inanan bu psikopat sapkının yalanını ABD Başkanı Biden dahil birçok kişi gerçek gibi paylaştı!

Çocuk doktoru muhalif arkadaşım, bu yalan ortaya çıktığı günlerde, "Hamas çocukları öldürüyor, çocuklara dokunmayın, yeter!!!" diye sosyal medya hesabından paylaşım yapmıştı. Sonrasında baktım, silmiş. Ama İsrail binlerce çocuğu katletti, katlediyor, halâ tek bir paylaşımı yok. Nasıl bir kafa yapısıdır bu, anlamak mümkün değil!

Cumhurbaşkanımızın söylediği gibi; "Bugün binlerce Gazzeli çocuğun ölümüne seyirci kalanların, yarın herhangi bir konuda söyleyecekleri hiçbir sözün kıymeti harbiyesi olmaz. İsrail’in katliamlarına ses çıkarmayan “tatlısu hak savunucularından” insanlığa da dünyaya da hiçbir hayır gelmez."

Gazze; daha yürümeyi öğrenmeden, ölmeyi öğrenen bebeklerin şehri…

Şehitçilik oynayan çocukların şehri.

Bu şehit çocuklar, bugün suskun kalanlara haklarını helal edecekler mi sizce?

Onları kimi gözler görmedi.

Vicdanlar köreldi.

Merhamet tükendi.

Kalpler karardı!

Sözler bitti!

İnsanlık o enkazın altında kaldı!..

Allah laneti, sapkın siyonist hayallerin peşinde senelerdir on binlerce insanı öldüren, milyonlarcasını topraklarından ve yurdundan eden kana susamış Netanyahu ve suç ortaklarının üzerine olsun! Muntakim olan Allah, zalimden intikamına bizi dünyada hem şahit hem vesile kılsın.

Yakında o toplum bozguna uğratılacak ve arkalarını dönüp kaçacaklardır. Daha doğrusu onlara va'dedilen (asıl azap) (kıyamet) saatidir. O saat, 'kurtuluş olmayan daha korkunç bir bela' ve daha acıdır. ‪(Kamer Suresi, 45-46)

O gün, Allah hak ettikleri cezayı eksiksiz verecektir ve onlar da Allah'ın hiç şüphesiz hak olduğunu bileceklerdir. (Nur Suresi, 25)

Olaya sadece Allah Resulünün (s.a.v) sahih rivayetlerde geçen '' Onu fetheden kumandan ve asker '' hakkında ki övücü sözlerinin dışında da bakmak gerekir.

Fethi Mübin-i İstanbul’un en mühim alametifarikalarından biri de fetih esnası ve sonrasında ki verilen '' İnsan hakları dersleri '' dir...

Şöyle ki; Fatih in İstanbul’u fethi ile birlikte Ortodoks din adamlarının ve İstanbul halkının,

'' Bizansta Katolik şapkası görmektense Osmanlı sarığı görmeyi tercih ederiz '' sözlerinin sırrı da ortaya çıkmıştır.

Özelde Batı genel de ise tüm Dünya halkları İnsan haklarının ne olduğunu görmüştür.

Fatih Sultan Mehmed evvela İstanbul’a tam hâkim olduklarından emin olduktan sonra yağmayı durdurmuş ve şehirden kaçanların geriye döndürmek için birçok tedbir almıştır.

Bu çerçeve de fetih öncesi neredeyse fonksiyonunu tamamen kaybetmiş olan Ortodoks kilisesini yeniden ihya etmiş ve Georgios Skolarius u Gennadios ünvanı ile İstanbul Ortodoks kilisesinin başpiskoposluğuna tayin etmiştir...

Ortodoks kilisesini güçlendirmek ve yanına çekmeye çalışmak Fatih Sultan Mehmed Han hazretlerinin ilerdeki hayallerinden olan İkinci Roma Seferinin de ( İtalya yarımadasında ki ) Katolik mezhep direncini kırmak için bir ön hazırlık idi...

21 yaşında “Fatih” unvanı alan sultanın bu dehası da çok fark edilen bir özelliğidir...

Ömrü yetmediği ve muhtemelen Yahudi kökenli doktorunun tedrici olarak zehirlemesi ile yarım kalacak olan Roma seferinin planlarını daha o zamanlarda yapmaya başlamıştı...

Neyse mevzumuzdan sapmayayım;

Fatih Sultan Mehmed Gennadios’u hazırlattırdığı bir ziyafete davet ederek dostça ve samimiyetle bir görüşme yaptıktan sonra kendisine bir asa ve bir taç vermiştir...

Sonra da '' Dostluğumdan her zaman faydalanabilirsiniz. Seleflerinizin her husustaki haklarına ve imkanlarına malik olunuz'' diyerek Bizans devrindeki protokolde de olduğu gibi büyük bir törenle uğurlamıştır...

Vezirlerin ve üst rütbeli komutanların iştirak ettiği bir törenle Gennadios kendisine tahsis edilen yeni malikânesine kadar uğurlanmıştır...

Onun artık yeni malikânesi Havariler kilisesi idi.

( Bakınız kaynak için; Bilal Eryılmaz -Osmanlı Devletinde Gayri Müslim Tebaanın Yönetimi isimli eser sayfa 223-224 )

Yine Yabancı diyebileceğimiz Transilvanya doğumlu meşhur tarihçi Aurel Decei’nin Fenerliler isimli eserinde -Cilt 4 sayfa 547- de açıkça anlatıldığı üzere

'' Kimse Patriğe tahakküm etmesin, kendisi ve maiyetinde bulunan büyük papazlar her türlü umum, hizmetlerden devamlı muaf olsun...

Kiliseler Camiiye tahvil edilmeyecektir. İzdivaç ve definleri ile sair adetleri Rum kilisesi usül ve kaidelerine göre eskisi gibi yapılacaktır... ''

Bunlar reform derecesinde çıkarılan kanunlar veya kurallardı... Bunlara göre Ortodoks Patriği vezirlere eşit dereceye çıkarılmış Rum reayanın menfaatlerini korumak üzere divanda temsil hakkını elde etmişti...

Bu tarihten itibaren Ortodoks Patriğin ehemmiyeti artmış Filistin ve Kıbrıs Ortodoksları gibi Rus Ortodoks’ları da İstanbul patriğine bağlılıklarını bildirmişlerdir...

Fatih isterse yok etme imkanı elindeyken Ortodoks Patriğini bu kadar güçlendirmesinin sebebi tabii ki yalnızca insan hakları çerçevesinde değerlendirilemez.

Hedefi Ortodoks patriğini yeniçerilerden bir bölük ile muhafaza altına da alarak tüm Anadolu ve Rumeli deki hatta Dünya’da ki Ortodoksları Osmanlı Devletinin tahakkümü ve bağlılığı altına almaktı...

Çünkü Fatih in hayalleri çok büyüktü ve Hristiyan dünyasını yekpare bırakmak istemiyor onları bölüyordu...

Peki, zimmilere ( yani ekalliyetlere ya da koruma altına alınan azınlıklara ) gösterilen tolerans bu kadar mı idi?

Sadece inanç ve fikir hürriyeti mi idi?

Tabii ki hayır...

Bunlarla birlikte onlara yani Rumlara ve özellikle Cenevizlilere kesin bağlılık ahdi alındıktan sonra ticaret yapma ve eski tüm mesleklerini devam ettirmelerine de imkan ve hürriyet verilmişti...

Bilhassa Galata Cenevizlilerce tüm ticari faaliyetlerin merkezi olarak kullanıldığından onların mallarına, mülklerine, bağlarına değirmenlerine gemilerine ve sandallarına hiç bir şekilde dokunulmayacaktı...

Hristiyanların kölelerine, çocuklarına kadın ve cariyelerine zarar verilmeyecekti...

Ziraatta, ticarette ve dini geleneklerinde serbest olacaklar, karada ve denizde istedikleri gibi dolaşabileceklerdi...

Vergi vermeye devam edecek ama Yeniçerilere asker olmayacaklardı...

Halk kendi arasında istediği gibi kethüda ( kendi işlerini yönetecek devlet görevlisi ) seçebilecekti...

Bakın bunlar bugün dahi yani 21. yüzyıl da bile fevkalade geniş özgürlükler ve demokratik diye bilinen haklardır...

Batılı ülkeler maiyetlerinde bulunan azınlıklara tahakküm ve istibdat uygularken Osmanlı Devleti özgürlükleri en geniş şekilde hayata geçirmiştir...

Benzer imtiyazlar ve haklar İstanbul Musevi cemaatine de verilmiştir...

Bununla alakalı da bir ferman olduğu ama yandığı bilinmekle beraber 1602 yılında verilen başka bir fermanla buna atıfta bulunulmasından ve kendisini 2. ferman kabul etmesinden anlaşılmaktadır...

Yani birçok sebepten mütevellit Hristiyanlara ve Yahudilere çok geniş özgürlük alanları açılmıştır...

Ey iftiraların odağındaki Sultan, meğer sana ne çok diş bileyen varmış. 

27 Nisan’da tahttan indirilmenin üzerinden 114, vefatının üzerinden 105 yıl geçtiği halde hala birileri kin ve nefret kusabiliyorsa senin ne paha biçilmez bir iş yaptığına bundan daha kesin bir kanıt olmaz.

Gençleri boyunlarına taş bağlayıp Haliç’e attırdığın mı söylenmedi?

Beş bin okul açtığın halde okulları kapatıp halkı cahil bıraktığın mı dillendirilmedi?

Bir tek siyasî idam cezasını infaz ettirmediğin halde adını Kızıl (yani Kanlı) Sultana mı çıkarmadılar?

Ve daha neler…

Bu arada ilk denizaltı gemilerimizin bedelini kendi cebinden ödemek suretiyle yaptırdığın halde denizciliğe düşman olduğun iftirasını atmadılar mı?

a

Sultan Abdülhamid denizciliğe düşmanmış!

Bir padişah veya yönetici düşünün ki, denizciliğe önem vermemiş olsun.

Sebep diye neyi ileri sürüyorlar biliyor musunuz? 

Güya amcası Sultan Abdülaziz’i, sarayı denizden kuşatarak tahttan indirmişler de Abdülhamid de aynı akıbete uğramaktan korkup denizciliğe önem vermemiş. 

Güldürmeyin adamı: Sanki karadan darbe yapamıyorlardı?

Bu, çocukların bile inanmayacağı iftiranın bugün olmuş dillendirilmekte oluşu karşısında Osmanlı donanması hakkında yaklaşık 600 sayfalık bilimsel bir çalışma yapmış olan Daniel Panzac’ın kitabına başvurmak ihtiyacını hissettim ister istemez. Gerçi bu adice iftirayı Abdülhamid’in Kurtlarla Dansı’nın 2. ve 3. ciltlerinde Japon araştırmacı Kaori Komatsu ve Fransız Türkolog François Georgeon’a dayanarak çürütmüştüm. Bu sefer söz konusu iftirayı bir başka Fransız tarihçi Daniel Panzac’ın 2020 yılında İş Bankası tarafından 2. baskısı yayınlanan Osmanlı Donanması (1572-1923) adlı kitabında yazdıklarından yola çıkarak cevaplandıracağım.

Kitabın 9. Bölümü tamamen, 10. Bölümü ise kısmen II. Abdülhamid devri donanmasına tahsis edilmiş. Bölümün hemen başında, 371. sayfada şunları okuyoruz:

“En yeni yayınlarda bile yaygın olan bir fikre göre, II. Abdülhamid’in saltanatı boyunca Osmanlı devleti kara ordusu lehine donanmayı ihmal etmiş ve filo neredeyse terk edilmiş halde Haliç’te demirli kalmıştır.”

Prof. Panzac bu iddiayı cevaplamaya şöyle başlıyor:

“(II. Abdülhamid devrinde) Deniz kuvvetlerine devlet bütçesinden ayrılan ödeneğin Abdülaziz devrindekinden daha düşük olduğu gerçekse de, özellikle 1877-1878 Türk-Rus savaşı’ndan sonra Osmanlı İmparatorluğu’nu pençesinde kıvrandıran ciddi mali zorluklar göz önüne alınırsa, söz konusu donanma bütçeleri hiç de az sayılmazlardı. Bahriye finansmanının Abdülaziz devri öncesindeki seviyeye döndüğünü söylemek daha doğru olacaktır.”

Bilim adamı soğukkanlılığıyla meseleyi yargılamaya değil de anlamaya çalışan Fransız tarihçi şimdi Sultan Abdülhamid devrinin hakkını vermeye başlayabilirdi. Peki neden ‘denizciliğe düşman’ denilmişti kendisine? Cevabı nettir:

“II. Abdülhamid’in deniz politikasındaki en çarpıcı ayrıntı, selefinin devrine kıyasla görülen hedef değişikliğidir. Abdülaziz’in takip ettiği yol bir kenara bırakılarak başlatılan bu yeni yönelim, devletin deniz kuvvetlerini terk ettiği izlenimi doğurmuştur.”

O zaman gerçek resim hangisidir?

“Sultanın 33 yıllık saltanatındaki gemi siparişleri ile idari politika bu fikrin tersini kanıtlar ve onun şahsi eğilimini değilse de en azından tasvip edip atadığı donanma idarecilerinin yönelimlerini ortaya koyar.” 

Daniel Panzac’a göre Sultan Abdülaziz devrinde Türk donanmasının inşası, iyi düşünülmüş askeri ve diplomatik bir hedef gözetilmeden salt bir güç gösterisi yapma arzusuna dayanıyordu. Sultan Abdülhamid devrinde ise bunun aksine şartlara uyum sağlama ve devletin mali durumunu gözden kaçırmadan devletlerarası alana müdahale etme iradesi açığa çıkar. 

Tarihçinin nihai hükmü ise şudur:

“Diğer başka alanlarda olduğu gibi denizde de Abdülaziz devri, müsrif ve hedefsiz bir dönemdi;Abdülhamid devri isetutumluve üzerinde düşünülmüş bir dönemolacaktır.”

Özetle Sultan Abdülhamid devrinde sadece Ertuğrul fırkateyninin 1890 yılında Japonya’ya gönderilmesi hadisesi bile İslam dünyasını canlandırma ve İngiliz yöneticilerini İslam birliği noktasında teyakkuza geçirmesi bakımlarından ele alınsa dahi –dönüş yolunda kazaya uğraması olayı haricinde ele alınırsa- ciddi bir denizcilik başarısı olarak selamlanmalıdır.

Ey iftiraların odağındaki Sultan, seni düşmanlarının tarih kitaplarında öldürmeye devam etmelerine izin vermeyeceğiz. 

    Dahası, imparatorluğun başkentinde dönen bütün dolapların altında hem onun parmağı vardı, hem de "Üst Aklın Osmanlı'daki en büyük temsilcilerinden biriydi.

    Mesela, Tanzimat'la oluşturulan "Paralel Devlet" yapılanması onun eseriydi. Batının mason ajanı Mustafa Reşid Paşa eliyle devletin yüksek kademelerine yerleştirdiği bürokratların paralel yapılanması sayesinde, Lord Canning istediği uygulamaları kolaylıkla yaptırabiliyordu.

      Öyle ki dönemin Vezir-i Azamları ve Bab-i Ali memurları, onun karşısında el pençe divan duracak kadar korkarlardı kendisinden!..

     Lord Stratford Canning, gerek Tanzimat öncesinde, gerekse sonrasında elde ettiği Osmanlı bürokratları sayesinde imparatorluğun siyasetini etkileyen, yönlendiren en önemli kişilerden biriydi.

       Bütün bunlara rağmen Canning'in görmezden gelinmesinin sebebi kazananların yazdırdığı resmi tarih tezi oluşturulurken, İttihat ve devamı cehape "uydur uydur tarihçileri’ nin geçmişin karanlık noktalarının örtülmek istenmesinden kaynaklanıyordu.

        Zira Tanzimat'la başlayıp, cumhuriyetin ilanına kadar devam eden değişim ve dönüşüm sürecinin dayandığı temel felsefe, Canning'e kadar uzanıyordu. Koca Mustafa Reşid Paşa ve Hürriyet Abidesi' Mithat Paşa'nın bir yabancı efendisi olduğu bilinmemeliydi.

        Mustafa Reşid Paşa'yı parlatıp, Osmanlıdaki bütün yüksek mevkilere o getirmişti. Getirmekle kalmadı, yıllarca iktidarda kalmasını sağladı.

         Mustafa Reşid Paşa da bu hizmetlerinin karşılığında, görevde olduğu sürece onun sözünden hiç çıkmadı! İmparatorluk içerisinde 'halka rağmen halkçılık" yapan, milli olmayan düşünceleri tepeden halka zorla benimseten, kısacası vesayetçi bir zümrenin türemesini sağlayan ondan başkası değildi.

         Gerçi, Canning, aynı dönemin bürokratları, daha doğrusu Tanzimat'ın en önemli emir kulları, Ali Paşa ve Keçecizade Fuat Paşa'yı pek sevmezdi. Ama, 'höt dediği zaman her iki paşanın da yürekleri oynardı. Onlar da en az Mustafa Reşid Paşa kadar Batı taklitçisi ve tepeden inmeciydi. Tek farkları, İngiltere'den daha çok Fransa aşığı olmalarıydı.

    Asıl adı Mehmet Emin olan Ali Paşa, Sultan Abdülmecit ve Sultan Abdülaziz dönemlerinde toplam sekiz yıl üç ay on dokuz gün sadrazamlık yaptı. Osmanlıda Hıristiyanları "egemen güç" haline getiren Islahat Fermanı'nı Canning ve diğer yabancı devlet büyükelçiliklerinin emriyle yayımlamıştı..

      Osmanlı başkentinde kesintili olarak görev yaptığı yirmi yıl boyunca eğitimin her kademesinin işine karışmış, Islahat Fermanı da onun baskısı sonucu kaleme alınarak yayınlanmıştı. Canning, Bab-ı Alide 'sağlam bir ekip kurduktan sonra, hemen hemen istediği her kanunu çıkartmıştı..

      Mesela, değişmesini istediği en önemli kanun, Kur'an esaslarına dayanan ceza kanunu maddelerinden biriydi; Osmanlıda dinden dönenlere uygulanan ölüm cezasını beğenmiyordu. Ona göre bir Müslüman rahatlıkla Hıristiyan olabilmeliydi. Dolayısıyla Canning'in ilk etapta yapmak istediği şey; "gerektiğinde Kur'an yasası da değiştirilebiliyormuş!" algısı oluşturmaktı.

        Bunu da hatıralarında şöyle özetleyecekti;

"Üzücü bir olay. Osmanlı Hükümeti'nin ilkelerinde olmasa bile, bu değişiklik törelerinde, yeni bir değişikliğe yol açtı."

     Stratford Canning, Osmanlı'daki şeriat kanunlarını kolayca değiştirirken, kendi dini olan Hristiyanlığın yayılması için de elinden gelen tüm imkanları kullanıyordu. Onun tek amacı; Osmanlı Devleti'ndeki tüm Hıristiyanların eşit ve Müslümanlardan daha ayrıcalıklı konumda olmalarını sağlamaktı. Bu işi de büyük ölçüde başaracaktı.

      Lord Stratford Canning, İngiltere Dışişleri Bakanlığı'nda başlamıştı bürokratlık hayatına. Daha sonra 1808 yılında İstanbul’a Büyükelçi olarak atanan Robert Adair'in yanında ikinci kâtip olarak çalıştı. Bu sırada Türkiye'yi yakından tanıma fırsatı buldu.

Gözlem kabiliyeti yüksek, Osmanlı yönetim sistemini iyi bilen sadık bir İngiliz bürokratıydı. Aynı zamanda fanatik bir Hıristiyan'dı. Bu fanatikliğini eleştirenlere cevap için "Neden Hristiyan’ım?" isimli bir kitap bile yazacaktı.

      İşte onun bu özellikleri, İstanbul'a büyükelçi olarak atanmasını sağladı. Robert Adair'in 1810 yılında İstanbul'dan ayrılmasıyla birlikte, Canning büyükelçi oldu..Ancak, Canning o dönem İstanbul’da sadece iki yıl kaldı. Londra'ya geri dönmüştü. Başta ABD, Rusya, İsviçre ve Danimarka olmak üzere, birçok farklı ülkede görev yaptıktan sonra yine Devlet-i Ali'nin yolunu tutacaktı.

   Şimdi çok daha tecrübeliydi. Üstelik Osmanlı payitahtında yapacağı daha pek çok işi vardı. 1824 yılında İstanbul'a ikinci defa büyükelçi olarak atandı. Gelir gelmez de Osmanlı'nın siyasi ve idari yapısını değiştirecek, gizli organizasyonların içine girdi Lord Stratford Canning, Tanzimat Fermanı'nın gerçek mimari ve Mustafa Reşid Paşa'nın emir hocasıydı.

        Sultan II. Mahmut ve özellikle Sultan Abdülmecit dönemlerinde yapılan tüm ıslahatların, batılılaşma ve yenileşme çabalarının mimari, perde arkasındaki yönlendiricisi ve aleni teşvikçisiydi.

        Katoliklerin, Ortodoksların ve Protestanların eşit Hıristiyanlar olarak, Osmanlı Devleti'nin asli unsuru Müslüman Türklerle eşit olması için tam 50 yıl boyunca uğraş verdi.

         Protestan İngiliz ve Amerikan misyonerlerinin okullar, hastaneler açması ve Osmanlı Devleti'nin her köşesinde teşkilatlanmasını sağlamak için bütün imkanlarını kullandı. Öyle ki, 1858 yılında İngiltere'ye dönerken 'hizmetlerinden' ötürü padişahın şahsına hediye ettiği arazinin üzerine bir Protestan Kilisesi yaptıracak kadar da dini inançlarına bağlıydı.

        Hiç şüphesiz ki, Tanzimat Fermanı, kazananların yazdırdığı, resmi tarih tezine göre "çöküşün engellenmesi için yapılan iyi niyetli reformlar" ve "imparatorlukta ki çağdaş hukukun başlangıcı" olarak gösteriliyor. Ama ne var ki bu süreç, dönemin şartlarında göre değerlendirildiğinde; imparatorlukta uygulanan 540 yıllık bir şeriat hukukunun bilinçli şekilde değiştirildiği ve gayri milli uygulamaların topluma dayatıldığı gerçeğini değiştirmiyor. Zira o gün yapılan idari değişiklikler, bugünkü Cumhuriyet rejimini şeriat hukukuna dönüştürmek kadar radikal bir değişim.

         Lord Stratford Canning'in bizzat anılarını yazan Stanley Lane Poolle göre; Tanzimat Fermanı Devlet-i Aliyye'nin 'ilerlemesi' için değil, gerçekte Türklerin Hıristiyanlaştırılması (!) en azından Türkiye'nin Hıristiyan medeniyetine yaklaştırılmasını hedefliyordu. Çünkü Canninge göre; Türklerin Müslüman kalarak Avrupalı olmaları mümkün değildi.

         Canning'in bundan tam 165 yıl önce dile getirdiği gerekçelerle, Avrupa Birliği'nin (AB) yıllarca Türkiye'yi içine almama gerekçelerinin başında "din" farklılığı anlayışının olması ilginç değil mi?

         Ya da, CeHaPe Cumhuriyetinin kurulduğu yıllarda, Büyük Millet Meclisi'nde devletin dininin 'Hristiyanlık olması için yapılan teklifler de bir rastlantı olabilir miydi.

          Aslında, kazananların yazdığı tarih ve "Hepimiz, at sırtında Orta Asya'dan gelen Türkleriz!" uyduruk masalları ile yapılan 1000 yıl geçmiş olsa da hala gavur kalan %25 azınlığı..%75 Müslümana 100 yıl zulüm iktidarı yapar iken, "Türklük" üst şemsiyesinde, üniter yapı masalları ile bu gavur iktidarı gizlemekti!..

            Biz, bu masal ile kendimizi orta Asya’dan at sırtında gelen "Türkler" olarak görsek de Batı, bizi daima, Hristiyanlıktan çıkmış "Romalılar" olarak görmektedir..

            Müslümanların iktidarının zayıflaması ile kendinde gizli tarihi bir hak gören Batı, Tanzimat ve Islahat Fermanlarından beri 200 yıldır bizleri, gavur kültürleri ile Hristiyanlaştırıp aslımız olan, Romalılığımıza geri döndürme gayreti içindedir!..

           2000 yıldır bu topraklarda yaşayan Romalılar 1923'de kurulan T.C. ile uzaya gidip yok olmadı. Hepimiz, Orta Asya’dan at sırtında gelen Türkleriz!..Cehape uydur uydur propaganda masalı, oldu. Biz, 100 yıllık bu propaganda ile, bu gerçeği bilmesek de başta tüm batı tarihçileri olmak üzere, tüm Batı bizlerin Müslüman olmuş Romalılar olduğumuzu biliyor..

             At sırtında gelen Türklerde yok mu derseniz oda %25..%50 Müslüman olmuş Romalı ve..%25 de hala, 1000 yıl geçse de gavur kalan Romalılar içimizdeki; Belçikalılar, Beyaz Türkler, kriptolar, sebataylar, pankrudiler..ne isim verirseniz verin onlar, birbirini tanıyor… Taa 200 yıl öncesinden beri Hristiyan ülke konsolosları tarafından korunup hala da, korunuyorlar. Bildiğiniz, kemik değişmez. %25 cehape oyu + 100 senede propaganda eğitim ile kazandıkları diğer %10 gavurlaşan artı bir kitle!..

            Biz, Müslümanlar uyumaya devam edelim. Ama, adamlar 1000 sene önce gömdüğümüz Ermeni, Gürcü, Süryani, Roma medeniyetlerin peşinde ve yeniden canlandırma derdindeler. Bizler, masallar ile uyumaya devam edelim. Rabbim, bir gün uyanmayı nasip eder, inşaALLAH… 

Ölmeden önce ölmek insanın kusursuz imtihan mekânı olan dünyanın çekici süslerine aldanmayıp, ölümü sürekli hatırında tutarak sonsuz ahiret yaşamı için hazırlanması, bu gerçeklere göre yaşamasıdır. İnsanın ölümle birlikte gerçekleri gördüğünde, yapmadığı için pişmanlık duyacağı her şeyi yaşarken yapmasıdır. Yaptığı için ahirette pişmanlık duyacağı şeyleri de yaşarken yapmamasıdır; insanın dünyadan geçmesidir. Bunu yaşayabilen iman sahipleri kesin bilgiyle iman eden, dünya hayatına karşılık ahireti satın alan ve Allah'ın sınırlarını koruyanlardır. İmanı kalplerine tam olarak yerleştirememiş kimseler ise -Kur'an'ın ifadesiyle- dini bir ucundan yaşarlar; onlar ahireti verip dünya hayatını satın alanlardır.

Bu anlamda bir imana sahip olmak için, Allah'ın Kendisini tanıttığı ve kullarına emir ve yasaklarını bildirdiği Kur’an'ı rehber edinmek gerekir. Bu yüzden mümin, hayatının sonuna kadar Allah'ın buyruklarını yerine getirme konusunda son derece dikkatlidir. Allah'ın beğendiği ahlaka sahip olma yolunda taviz vermeden kararlılıkla çaba gösterir. Allah’ın Kur’an'da, "İnsanlardan kimi, Allah'a bir ucundan ibadet eder..." (Hac Suresi, 11) ayetiyle söz ettiği imanın gereklerini yaşamayan kimselerden olmamak için, hükümlerini göz ardı etmeden ölene dek sabırla uygulamaya gayret eder.

İmanı kalplerine tam olarak yerleştirememiş kimseler bir ucundan dine yönelirlerken, samimi iman sahiplerinin imanı belirli koşullara bağlı değildir; onlar kayıtsız şartsız iman ederler.

Samimi iman sahibinin Allah'a olan sadakatinin altında yatan asıl sebep, onun ahirete “kesin bir bilgiyle" iman ediyor olmasıdır. O, Allah'ın, ahiretin, cennet ve cehennemin varlığına, aklı, kalbi ve vicdanıyla kesin olarak kanaat getirmiştir. Ahiretteki sonsuz mutluluğu umut eden müminlerin bu özellikleri Kur’an’da, "Ve onlar, sana indirilene, senden önce indirilenlere iman ederler ve ahirete de kesin bir bilgiyle inanırlar." (Bakara Suresi, 4) ayetiyle vurgulanır.

Dünya hayatına aldanan kişiler, kolaylık zamanlarında, kendilerince “her şey yolunda” iken dine sadıktırlar ve yeterince içten olmasa da güzel ahlak gösterebilirler. Ancak herhangi bir zorlukla karşılaştıklarında, “rahatları bozulduğunda” kolaylıkla dinden taviz verebilir ve sadakatten ayrılabilirler.

Yalnızca Allah’a ve ahirete yönelmiş olan kul, yaşamını ‘gerçek dost’unun rızasına uygun olarak şekillendirecek, nefsani ve dünyevi tutkuların ardına düşmeyecektir. Nefsinin kötülüklerinin şuurunda olan mümin, her an kendisini saptırmaya uğraşan şeytanın taktik ve yöntemlerine karşı hazırlıklıdır.  Allah’tan uzak yaşayan kişi ise nefsinin heva ve heveslerinin kendisini sürüklediği yolu göremediği için kördür.

İnsanın üzerinde pis olan ve temizlenmesi gereken tek şey nefsinin fücurudur. Kişi cennete kavuşmak için onu arındıracak, yalnızca dünyevi tutkularından vazgeçecektir. Onu kenara koyduğunda kurtuluşa kavuşacak; eğer koyamıyorsa kibrini, ardından da –Allah’ın dilemesiyle-ahirette sonsuz pişmanlığı yaşayacaktır.

İnsan, nefsinin bencil tutkularını gözeterek yararsız ve dünyevi amaçlara yönelmekle değil, yalnızca Rabbine sığınmakla huzuru yaşayabilir. Dünyadan geçebilmek ise muhteşem güzel bir şeydir. İnsan dünyevi olan her şeyden vazgeçer,  tüm bağlılıklarından sıyrılıp Allah’a yönelirse kurtuluş bulur. Samimi mümin için arınıp Allah’a yönelmek çok önemlidir. İnsanın sürekli kendini gözden geçirmesi ve nelerden arınabildiğini düşünmesi gerekir.

Dünyayı gerçek sanıp aldanan, ölümü düşünmeyen gaflet içindeki kişiler, ahirette dönüşü olmayan bir pişmanlık yaşarlar. Hayatları boyunca bağlandıkları, peşinden koştukları ve asla kaybolmayacağını zannettikleri her şeyin birer birer yok olduğunu gördüklerinde yıkıma uğrarlar. O gün artık dünyadaki azgınlık ve enaniyetlerinden eser yoktur; başlar öne eğilmiştir:

Suçlu-günahkârları, Rableri huzurunda başları öne eğilmiş olarak: "Rabbimiz, gördük ve işittik; şimdi bizi (bir kere daha dünyaya) geri çevir, salih bir amelde bulunalım, artık biz gerçekten kesin bilgiyle inananlarız" (diye yalvaracakları zamanı) bir görsen. (Secde Suresi, 12)

Allah’a kul olmak için yaratılmıştır insan ve O’nun zikrinden başka hiçbir şey ona huzur vermez. Her an teyakkuz halinde olduğunda arınıp temizlenmesi mümkün olacak ve kişi kendisini cennete hazırlayacaktır. Dünya hayatından vazgeçmiş, nefsini ezmiş, onun her türlü pisliğinden sıyrılmış ve arınmış olan samimi mümin, yaşarken ölmüştür.

…Sen, yalnızca gayb ile Rablerinden 'içleri titreyerek-korkmakta' olanları ve dosdoğru namazı kılanları uyarırsın. Kim temizlenip-arınırsa, artık o, kendi nefsi için temizlenip-arınmıştır. Sonunda dönüş Allah'adır. (Fatır Suresi, 18)

İnsan dünyada yaşarken sonsuzluğu kavrayabiliyorsa, ölümün ona uzak ya da yakın olmasının önemi yoktur. Çünkü o ölmeden önce ölümü tatmıştır.

 “Taç giyen baş akıllanır”

Gerçekten çok makul konuşmaya başlamış...

Kendisini tebrik ederim.

Belediyeleri kazanan partilerine düşen ilk vazifenin çöp temizlemek olduğunun ve bunun genel yönetimle ya da iktidar olmakla alakalı olmadığının farkında...

Tabii ki büyük zafer kazandılar.

Asla küçümsemiyorum...

1977 yılından beridir CHP ( Cumhuriyet Halk Partisi ) olarak girdikleri ( DSP ya da SHP değil ) ilk defa bir seçimden tam 46 yıl sonra zaferle ya da birincilikle çıktılar...

Bu yarım yüz yıla varan siyasi hayatımızda bir başarıdır...

Normal de beklenen şu idi;

Sayın Özgür Özel in hasbelkader geldiği genel başkanlık koltuğunda üstelik birçok genel başkana nazaran genç sayılabilecek ( Özgür bey 1974 doğumlu ve 50 yaşında zannederim) bir yaşta ve CHP gibi yüzde 25 oy stoğuna takılmış (sevgili Hakan Bayrakçı’nın kulakları çınlasın) bir siyasi partinin taze lideri olarak zafer sarhoşluğuna kapılıp hemen “erken seçim naraları” atacağı şeklinde idi...

Ama Özgür Bey hepimizi tabiri caiz ise terse yatırarak bu seçimi bir '' mahalli idareler seçimi '' olarak isimlendirmesi (ki doğrusu da budur - ben çöpleri kim temizleyecek seçimi diye abartarak ifade ediyorum) siyasi hayatımız da bir ilk oldu adeta...

Çünkü Sol geleneğin bırakın kazanmayı ( 1989 SHP- Sosyal Demokrat Halkçı Partinin mahalli seçimleri kazandığında yaptığı gibi ) bilhassa Kemal Kılıçdaroğlu’nun defalarca kaybettiği halde bile zafer naraları atmasını hatırlayınca şaşırmamız kaçınılmaz oldu...

Gerek iktidar partisi Ak Parti ve büyük ortağı Milliyetçi Hareket Partisi,

gerekse Cumhur ittifakını destekleyen medyanın tam da erken seçim istemenin yanlışlığını ve bu seçimin sadece çöp temizleyenlerinin ( benim tabirimle ) kim olacağının belirlendiği bir seçim olduğunu anlatmaya hazırlanırken bu izahatın iktidar yerine ana muhalefet lideri Özgür Özel den geldiğini gördüğümüzde şaşırmak çok normaldi...

İşte bu yüzden diyorum ki “taç giyen baş akıllanırmış” diye...

Bir de bunlar yetmezmiş gibi Cumhuriyet Halk Partisi genel başkanı sıfatı ve seçimin muzaffer komutanı olarak Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan’dan randevu talebi ve istişare etmek istediğini duyduğumuz da şaşkınlığımız daha da arttı...

Bu şaşkınlığımız yanlış anlaşılmasın asla üzüntü ile karışık değil; demokrasmiz, devlet geleneğimiz ve en mühimi istikbal ve istiklalimiz açısından sevinçle karışık bir şaşkınlık idi...

Şimdi bundan sonra ne olur?

CHP ve onun yeni genel başkanı aynı aklı başındalığı devam ettirir ve önünde kendilerinin de ifade edip iyi bildikleri gibi en az 4 yıllık bir süre olan 2028 Genel milletvekili ve Cumhurbaşkanlığı seçimlerine hazırlanırlar mı yoksa CHP’nin kodlarına dönüp seçim ve sokak çığırtkanlıklarına başlarlar mı?

İzleyip göreceğiz...

Sokak çığırtkanlıklarının ve yasalara aykırı bir şekilde iktidarı ve Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ı erken seçime zorlamalarının devletten ve milletten ten sert tepki göreceklerinin farkında olacakları günler mi geliyor yoksa yasalara uygun olarak vaktinde ki seçimlere kadar kazandıkları belediyelerde güzel icraatlar yaparak 2028’i kazanmalarını sağlayacak başarılar peşinde mi koşacaklar...

Evet, izleyelim görelim...

Tabii ki tenkit edebilir…

Hem de yanlış gördüğü her şeyi tenkit edebilir…

Amasız ve fakatsız her şeyi eleştirebilir…

Bunu söyledikten sonra rahatça devam edebiliriz…

Peki bizim amacımız Üzüm yemek mi olmalıdır yoksa Bağcıyı dövmek mi?

Bunun için Yeniden Refah Partili kardeşlerimizin iktidara tenkitleri neler bir kaç başlık halinde inceleyelim;

İsrail bilmeyerek ya da ihmalle olsa da ticaret yapılması suretiyle desteklenmekte ve siyonist rejim ile gerekli mücadele yapılamamaktadır…

Ekonomide borca dayalı para sistemi var

Faizci politikalar terk edilmelidir…

Adana -İncirlik ve Malatya - Kürecik Amerika ve NATO üslerinin kapatılması…

İsveç’in NATO ya kabulü

Boşanmalar evlenmelerin-neredeyse- iki katına geldi…

Doğurganlık oranı 1,7’ye geriledi (2,6 olursa, nüfus ancak sabit kalabiliyor.)

Doğurma yaşı 30'a yaklaştı.

Sayın Cumhurbaşkanımız artık “en az 3 çocuk” isteğinde bulunmuyor…

Kadın-erkek ilişkilerinde-neredeyse- ‘engelleyici/sınırlayıcı’ hiçbir mânî kalmadı!

İstanbul sözleşmesi resmen yürürlükten kaldırıldı ama kavram ve zihniyeti bakımından-eski Adalet Bakanı Sayın Bekir Bozdağ ın beyanına göre-6284 sayılı kanunla resmen ve fiilen yürürlükte…

Bu İstanbul Sözleşmesi olmasa bile bir handikaptır iddiasındalar…

Adam=Âdem’ kelimesi sinsi ve planlı bir şekilde ‘gözden düşürüldü’

İktidar mensupları da dahil artık kimse ‘ADAM’ diyemez oldu.

Bilim adamları yerine “bilim insanları”, iş adamları yerine “iş insanları” ve hatta din adamları yerine “din insanları” denmesi kanıksandı

Baba ve koca kelimeleri de bu linçten/kıyımdan büyük ölçüde nasibini aldı

6284'e göre Baba ve koca,  eşin veya kız çocuğunun talebi üzerine 6 ay evden uzaklaştırılıyor.

Bu uygulamadan milyondan fazla Baba’nın/Koca’nın mutazarrır olduğu ifade ediliyor.

inancımıza göre “Öf” bile demenin yasaklandığı Baba’nın böylesine gözden düşürülmesi tesadüf mü?

-önerilen/öngörülen/önemsenen ideal aile; babasız/kocasız mı olmalı?

LGBT’nin önlenmesi için aile kurumunun güçlenmesi gerektiği dikkate alınırsa, toplumun nasıl bir tehlike ile karşı karşıya olduğu çok iyi anlaşılır!

Ayasofya Başimamı, Fıkıh Hocası Prof. Dr. Mehmet BOYNUKALIN “Cinayetin kadını erkeği olmaz, cinayet cinayettir ve cezası da kısas’dır” dediği için, Ak Partili yetkililer tarafından istifa ettirildi?

Mahremiyet hiçe sayılarak bir Ak Partili Hanım yetkili milletvekili Nâmahremlerin arasında türkü söyledi, eleştirilmesi bir yana, takdir topladı…

KADEM kuruldu ve Ak Partinin kadın ve aile politikalarının adeta tek belirleyicisi oldu..

Yine bir tesadüf;  aynı yıllarda 8 Mart Dünya Kadınlar Günü kutlanmaya başlandı.

Ne hikmetse Ak Partinin Ak dediğine Kara demeyi CHP’siyle HDPKK’sıyla ilke edinmiş muhalefet, 6284'e de, hayvanları koruma kanunu’na da tam ve şartsız destek verdi.

Yeniden Refah Partili arkadaşlarımızı dinlediğimizde umumiyetle tenkitleri bunlar…

Bu tenkitlerin kahır ekseriyetine iştirak etmemek tabii ki mümkün değil…

Bazılarını ağır ve abartılı bulsak bilhassa İsrail ile DEVLET olarak ticaret yapılıyor iddiasına da umumiyetle katıldığımızı söyleyebiliriz…

Pekâlâ, Ak Parti iktidarı ve Sayın Cumhurbaşkanımız bu eleştirileri çıkaracağı kanunlarla bertaraf edemez mi?

Baktığınız da hemen EVET diyebileceğimiz bu sual öyle hiçte kolaylıkla yerine getirilebilecek vasıfta değil…

Öncelikle Ak Partinin İslami bir Siyasi parti olmadığını hatta dahası bir Milli Görüş Partisi de olmadığını ( yani merhum Erbakan hocamızın doktrininin katıksız yolundan gittiğini söyleyememekteyiz ) belirtelim.

Bununla beraber Merhum Erbakan Hocamız ve Milli Görüş Doktrininde hayal gibi gözüken birçok hedefin Ak Parti ve Sayın Recep Tayyip Erdoğan iktidarlarında çatır çatır gerçekleştiğine de şahidiz…

Bunlara misal verecek olursak;

- Ağır Sanayi ve Savunma Sanayinde ki İnanılmaz yatırım ve icatlar,

Yerli araba yerli tank yerli helikopter ve yerli uçak sanayinde Dünya çapında büyük mesafeler alınması…

- Kamu da Başörtüsü yasağının kaldırılması

- Herkesin inancını, fikrini göğsünü gere gere söyleyebilmesi

- Kürtçe anadili olanların bu lisanlarını özgürce ülkemizin her tarafında bangır bangır konuşabilmesi, şarkı türkü söylemesi, yer ve köy isimlerinin serbest bırakılması…

- Ayasofya’nın 85 yıl sonra tekrar ibadete açılması ( ki merhum Erbakan hocamız  “Eğer bir gün Ayasofya’da ezanlar okunuyorsa bilin ki Milli Görüş iktidardadır demektir” demiştir…)

- İmam Hatip Liselerine Üniversiteye girişlerde tatbik edilen katsayı uygulamasının kaldırılması…

- Kuran Kursların da uygulanan 12 yaş altı Kuran ı Kerim eğitimi yasağının kaldırılması…

Buna benzer 22 yıl evvel hayal bile edilemeyen hususların gerçekleşmesi;

Ak Parti ve Sayın Erdoğan’ın zihni köklerinde yer alan birçok milli hedefin başarıldığını görmezden gelemeyiz…

Tabii ki biz de milletimizin mütedeyyin büyük kesimi de eleştirilerin çoğuna katılıyoruz…

Bizim de amacımız bağcıyı dövmeden üzüm yemektir…

Ak partiyi daha iyi hale getirmek için her türlü tenkide ve nehyi anil münkere taraftarım.

Unutmayalım ki Ak parti İslami kimliğe sahip ya da Milli görüşçü bir parti değil.

Biz hatalarını söyleyip doğu istikamete çekelim inşallah.

Tıpkı İstanbul Sözleşmesi gibi.

Hattı zatında milli görüş partilerimiz bunun için var.

Maalesef SP ( Saadet Partisi ) bu treni kaçırdı.

Hatırlarsanız 2009’larda bilhassa Numan Bey ( TBMM başkanımız Sayın Numan Kurtulmuş ) başkanlığın da Saadet Partisi yüzde 6’ları bulmuş ve tam bir nehyi anil münker partisi vazifesi görüyordu.

Ama bir şey oldu ve SP bölündü

Dağıldı ve CHP ye kurda kuşa yem oldu.

Ben YRP ( Yeniden Refah Partisinin ) o zaman ki Saadet Partisinin hatalarına düşmeden İslami bir muhalefet partisi olmasını çok arzu ederim.

Ama SP’liler gibi;

“CHP AKAPE Aynı” ya da “AKAPE CHP den daha tehlikeli” gibi insafsız, vicdansız ve hesap gününü düşünmeden muhalefet yaparsa Allah muhafaza YRP’de tıpkı SP gibi CHP’nin ve herkesi para ile fonlayan Ekrem beyin ocağına/ kucağına düşer.

Çok değerli dostlarımız abilerimiz ve kardeşlerimizin olduğu YRP’ nin asla bu hale gelmesini arzu etmem.

Bilhassa pirinç çuvalında ki beyaz taş olan Doğan Aydal ve o damara dikkat çekiliyorsa…

Bu damar YRP’ yi SP’leştirmemeli…

Tabii ki tenkit edecek tabii ki muhalefet yapacak yeniden Refah Partisi…

Ama bunu yaparken Emperyalist kâfirlerin ekmeğine yağ sürmemesini temenni ediyoruz.

Zaten her şeyiyle aynı düşüncede olsa bugün Yeniden Refah Partisi olmaz

Bu arkadaşlarımız da Ak Parti’nin veya Saadet Partisi’nin içinde olurlardı.

Meseleye bakış açımız bu olmalıdır…

YRP li yetkili ve sözcülerden yapıcı muhalefet beklemek hakkımızdır…

Sayın Fatih Erbakan insaf ve vicdan ölçülerinde

 “Sözlerinde, iddialarında abartı, yalan ve yanlış bulunmamasına özen göstererek ( israil’e jet yakıtı satılıyor ya da Aşı olursak kuyruklu bebekler dünyaya gelir gibi ) her türlü muhalefeti yapabilir…

14. Yüzyılda Anadolu Türk Beylikleri arasında denizciliği en ileri götüren Beylik ise hiç şüphesiz Aydınoğulları Beyliği'dir. 

Bu beylik; Selçuk ve İzmir Limanlarında birer kuvvetli dayanak kurup hazırladığı filolarla Ege Denizi’ne girmiş, daha sonra Saruhan ve Menteşe Beyliklerinin de ittifakını sağlayıp, çalışma sahasını Ege Denizi ile Karadeniz’e kadar genişletmiştir. Aydınoğulları denizciliği Umur Bey döneminde şaşılacak derecede yükselme göstermiştir. 

Germiyanoğulları Beyliği’nin bir uç beyi olarak görülen Aydınoğulları Beyliği Mehmet Bey tarafından kurulmuştur. Denizlerde kuvvetli olmayı hedefleyen beylik, kendi bölgesinin kıyılarındaki Selçuk ve Birgi’yi ele geçirdikten sonra hemen iki tersane kurmak ve hafif kadırgalar inşa etmek suretiyle denizcilik faaliyetine başlamıştır. 

Aydınoğlu Mehmet Bey kendine ait beyliği kısa bir sürede kuvvetli bir hale getirdikten sonra uç beyliklerini de genişletmiştir. Mehmet Bey’in 5 oğlundan İsa Bey yanında kalmak, diğerlerine kale ve uç beyliği verilmek üzere Aydınoğulları Beyliği sağlam temellere oturtulmaya çalışılmıştır.

Aydınoğlu Mehmet Bey, ufak filosu ile Rodos ve Venedikliler'e ait ada ve gemileri vurmaya başlarken kardeşi Orhan Bey ise Rodos Adası üzerine bir sefer düzenledi.

Yeniden doğan Türk Denizciliği, her biri ayrı birer deniz kuvvetine sahip olan Doğu Roma, Kıbrıs Krallığı, Rodos Şövalyeleri, Venedik ve Cenevizliler ile mücadele etmek zorundaydı. Bu arada Doğu Roma'nın parçalanışı sırasında Ege’nin bir kısım adaları ile Mora kıyılarına yerleşerek buraları birer korsan yuvası haline çevirerek Türk kıyılarına baskınlar yapan Haçlı seferlerinin artığı birtakım prenslikler de Türk Denizcileri'nin hedefi olacaktı.

1092 yılında ilk Türk deniz amirali Çaka Bey’in ölümü ve Haçlı Seferlerinden sonra yaklaşık 250 yıl denizlere hasret yaşayan Türkler.. Aydınoğulları Denizciliği ile öylesine büyük bir kudret ile doğmuştu ki, 300-400 parçadan oluşan Beylik Donanması adeta yüzyıllarca süren bu susuzluğa nispet, kısa bir süre içinde "Yenilmez bir Armada" olarak Ege ve Akdeniz sularında ihtişamla boy gösterdi. Türk Denizcileri'nin deniz sularını yeniden hareketlendiren son hamlesine bu kez de Umur Bey öncülük etti.

Umur Bey, iki asırdan fazla bir süre kapanmış bulunan Türk Deniz Tarihi’nin sayfalarını yeniden açarken Aydınoğulları Devleti’nin amirali olarak ilk seferini kendi eseri olan İzmir Tersanesi’nden başlattı. Aydınoğulları Beyliği’nin deniz dayanağı bu tarihe kadar Selçuk Limanı idi. İzmir’in tamamen Türklerin eline geçmesinden sonra Selçuk Limanı askeri değerini korumakla birlikte, İzmir Tersanesi de kullanılmaya başlanmıştı. 

Umur Bey ilk filoyu Müslüman Hoca’ya İzmir’de yaptırdı ve ilk kadırgaya da “Gazi” adını verdi. 1329 yılında İzmir’den hareket ederek Çanakkale Boğazı’na kadar ilerleyen Türk Filosu, Doğu Roma’ya ait Bozcaada’yı tahrip ettikten sonra rastladıkları Göke sınıfı çok yüksek bordalı 5 parçalık bir Doğu Roma filosu ile iki gün iki gece süren çok kanlı bir savaşa girmişti. Mağlup olan Doğu Roma filosu, uygun rüzgarı bularak Çanakkale Boğazı’na sığınmak suretiyle ancak kurtulabilmişdi.

1330 yılında 28 parçası İzmir ve 22 parçası Efes Üssü’nde hazırlanan toplam 50 parçadan oluşan bir filo ile denize açılan Umur Bey, gücünü Midilli ve Sakız Adalarında göstererek bu iki adayı vergiye bağladı. 21 yaş gibi çok genç bir yaşta Aydınoğulları denizciliğinin başına atanan Umur Bey Anadolu Türk birliğinin kurulmasına temel oluşturmak üzere, kıyı boylarındaki küçük Türk Devletleri’nin deniz güçlerini Aydınoğulları denizciliğinin bayrağı altında toplayarak Ege ve Doğu Akdeniz’de tartışmasız bir Türk hakimiyeti kurulmasını ve buradaki yabancı kolonilerin vergiye bağlanmasını savunmakta ve yabancı bayraklı gemilerin deniz ticaretini vurmak suretiyle deniz ticaret savaşının devam ettirilmesine çalışmaktaydı.

Uygulayacağı deniz siyasetini belirleyerek hedeflerini iyi tespit eden Umur Bey, bunları hayata geçirebilmek için Efes ve İzmir Tersaneleri'nde çalışmaları hızlandırdı. Anadolu’daki Türk birliğini kurma yolunda ilk adımı da atarak kuzey komşusu Saruhan Beyliği ve güney komşusu Menteşoğulları Beyliği Deniz Kuvvetlerini de kendi bayrağı altına almayı başardı.

Umur Bey’in ilk hedefi, Yunanistan ve adalarda kurulmuş bulunan Latin Prenslikleri'ni Aydınoğulları Beyliği’nin hakimiyeti altında vergiye bağlamak ve hareket serbestisine kavuşarak Doğu Roma’yı barışa zorlayıp saf dışı bırakmaktı.

Böylece, ön planda Doğu Roma’yı hedef tutan Umur Bey, Trakya Seferi için hazırlanarak 1332 yılında savaş ve nakliye gemilerinden oluşan 75 parçalık bir filo ile İzmir’den hareket etti. Umur Bey, önce Çanakkale Boğazı’ndan geçerek Gelibolu Yarımadası’na asker çıkardı. Gelibolu Kalesi’ni tahrip ettikten sonra filosunu Trakya kıyılarına yöneltti.Aydınoğulları Beyliği ile savaşı göze alamayan Doğu Roma İmparatoru III. Andronikos, barış şartlarını kabul etti. Umur Bey böylece gelecekteki hareketleri için Doğu Roma’yı safdışı bıraktı.

Türk Denizciliği'nin yeniden hareketlenmesi karşısında, Ege Denizi’ndeki yabancı bayrakların, bundan önce sürdürdükleri korsanlık faaliyetleri durdu ve Türk deniz ticareti yeniden özgürlüğüne kavuştu. 

Ancak Umur Bey Ege Denizi’nde yeni bir düzen kurmak ve bölgede kayıtsız - şartsız bir deniz hakimiyeti sağlamak istiyordu. Bu hedef için başlattığı 1333 yılı Deniz Harekatı, yeniden doğan Türk Denizciliği’nin kısa bir sürede ulaşmış olduğu güç ve ihtişamı göstermesi bakımından ilgi çekicidir.Umur Bey, 1333 yılı baharında 250 parçadan oluşan bir filo ile Ege Denizi’ne açıldı. Eğribos Dükalığı’nı ve Bodonice Prensliği’ni senelik bir vergi ile Aydınoğulları Beyliği'ne bağladıktan sonra Mora Yarımadası’nın güneydoğusundaki Monevesna’ya bir çıkarma yaparak burayı da vergiye bağladı.

250 parçadan oluşan Türk Filosu’nun Ege Denizi’nde bayrak göstererek, bir kısım Dükalıkları ve Prenslikleri vergiye bağlamak sureti ile Aydınoğulları Beyliği nüfuzuna alması ve yabancı bayraklı gemilerin yaptıkları korsanlığı sona erdirmesi, düşmanların Adalar(Ege) Denizi adına korku ve endişelerini arttırdı. Türk Deniz Gücü’nün ağırlığını henüz üzerinde hissetmemiş olanlar sıranın kendilerine geldiğini hissederek korku içinde kendi menfaatlerini korumak amacı ile bir güç birliği oluşturmak üzere harekete geçtiler.

Umur Bey, yarım kalan Yunanistan Seferi’ni tamamlamak üzere 1333 yılında mevsim şartlarına aldırmadan kışın 170 parçadan oluşan filosu ile Güney Yunanistan’a doğru denize açıldı. Atina Prensliği’ni yıllık vergi ile Aydınoğulları Beyliği nüfuzuna aldıktan sonra Mora Despotluğu’na da ağır bir darbe indirdi ve çevrede bulunan bir kısım korsan yuvalarını temizledikten sonra İzmir’e döndü.

Aydınoğlu Mehmet Bey’in 1334 tarihinde vefat etmesi üzerine, Aydınoğulları Beyliği’nin başına kardeşlerinin de onayı ile Umur Bey geçti. Bu sırada Umur Bey daha 26 yaşında idi.

Ege Denizi’nde düşmanlara nefes aldırmayan yalnız Aydınoğulları Beyliği Denizciliği değildi. Karasi, Saruhan ve Menteşoğulları Beylikleri de sahip oldukları deniz kuvvetleri ile akınlar yaparak gaza yolunda korsanlık faaliyetlerinde bulunuyorlardı ise de Aydınoğulları Denizciliği, Ön Asya’daki Türklerin deniz çıkarlarını sağlayacak bir deniz politikası ile Doğu Akdeniz hakimiyetinin planlarını hayata geçiriyordu.

Tüm bu beyliklerin denizcilik faaliyetleriyle Adalar(Ege) Denizi’ndeki Türk deniz kuvvetleri’nin gittikçe artan baskıları sebebiyle nefes alma imkanlarını her gün biraz daha kaybeden düşman kuvvetleri Haçlı hareketi altında toplanmaya mecbur kaldılar. Türklerin sahip oldukları tekne sayısı üstünlüğünü, yüksek bordalı, güçlü kadırgaları ile yeneceklerdi. Haçlı Donanması, 4’ü Papalık’a, 4’ü Fransa’ya, 10’u Rodos Şövalyeleri'ne ve 4’ü Kıbrıs Krallığı’na ait olmak üzere 30 güçlü Kadırga’dan meydana geliyordu.

Bu sırada Karasi Emiri Yahşi Bey, irili ufaklı 100 parçalık bir filo ile Selanik, Kasandra ve Teselya’da Galos Körfezi’ne asker çıkararak Doğu Roma’ya karşı bir harekete girişmişti.

Eğriboz Adası’nın Halkis Limanı’ndan hareket eden Haçlı Filosu, sayı bakımından fazla ancak hafif ve alçak bordalı Karasioğulları Beyliği’nin donanmasına zarar verip daha sonra da takip ederek İzmir’e vardı. Burada asıl hedefleri olan Aydınoğulları Beyliği’nin deniz üssüne yüklendiler. Bu sırada Umur Bey idaresindeki Türk Güçleri Adalar(Ege) Denizi’

nin güneyinde bulunduğundan Haçlı Donanması ancak tersanede tamir için tutulan ve bakımdaki tekneler ile Karesi Filosu’nun bir kısmını yakmayı ve karaya asker çıkarmayı başardı. Fakat karada direnişle karşılaşan ve denizde bulunan Umur Bey’in baskınından korkan Haçlı Donanması, burada fazla kalamayarak İzmir’i terk etti ve Adalar(Ege) Denizi’ne döndü.

Umur Bey, Haçlıların bu hareketine diyet olarak Yunanistan’a 1335 yılı sonbaharında 276 gemiden meydana gelen filosu ile Ege Denizi’ne açıldı. Mora sularına kadar ilerleyerek Hidra ve Sipezya Adaları'nı ele geçirdikten sonra değişik noktalarda karaya asker bırakarak Güney Yunanistan’daki Dukalık ve Prensliklerin üzerine yürüdü ve kaleler fethetti. 30.000 savaşçısı ile karşı koymaya çalışan Fransız Dukalığı perişan edildikten sonra bölgedeki bütün dukalık ve prenslikler birer yıllık vergilerini ödemek sureti ile Aydınoğulları Beyliği’nin nüfuzunu yeniden kabul ettiler.

Umur Bey bundan sonraki ağır masraf ve emeğe dayanan büyük deniz seferlerinde stratejisini değiştirerek haçlı güçlere karşı Doğu Roma’yı koruyucu bir siyaset takip etmiştir. 1336 yılında Midilli Adası’nın, Doğu Roma’ın himayesine karşı ayaklanan Ceneviz Podestası’ndan geri alınmasında Umur Bey’den yardım isteyen Doğu Roma İmparatoru, Umur Bey’in kara ve deniz yoluyla Doğu Roma’ya yaptığı yardıma karşılık kendisine Sakız Adası’nı hediye etmiştir.

1337 yılında Teselya Despotu’nun baş kaldırması ve kışkırtması ile Epir’de Arnavut ve Sırplar'ın Doğu Roma’ya karşı ayaklanması üzerine Umur Bey Doğu Roma İmparatoru'na yardım için Donanması ile İzmir’den harekete geçti. Selanik’e çıkarma yaparak Teselya’da sükuneti sağladı ve İzmir’e dönerek Arnavut ve Sırplara karşı girişeceği “Epir Harekatı” için hazırlıklara başladı.

Umur Bey’in Doğu Roma’ya yardım için 1338 yılında gerçekleştirdiği "Epir Seferi", Türk deniz tarihi açısından oldukça ilgi çekicidir. 2 yıl süren olan bu sefer için 110 gemiden meydana gelen bir filo ile İzmir’den harekete geçen Umur Bey’in hedefi Epir’deki Sırp ve Arnavut ayaklanmasını bastırarak Doğu Roma İmparatoru’na yardım etmek ve 4 yıl önce Aydınoğulları Beyliği Denizciliği'nin Ege’deki otoritesine karşı gelen Haçlı Donanması’nı oluşturanlardan hesap sormaktı.

Umur Bey bu yüzden Haçlı Harekatı’na gemi vermek suretiyle katılan ve Midilli Adası’nı ele geçirmesi için Foça’daki Ceneviz Podestası’na yardım eden Naxos Dukalığı’na doğru yöneldi. Naxos Adası başta olmak üzere Andros, Siphnos, Sikinos ve Paros Adalarını vurarak korsan yatağı haline gelen limanları harabeye çevirdi ve bu limanlardaki gemileri ateşe verdi ve daha sonra Epir hedefine yöneldi.

Ege Denizi’nden Epir kıyılarına ve Karadeniz’e kadar genişletmiş olduğu harekat sahasında zaman zaman 300–400 parçadan oluşan bir armada gezdiren Umur Bey’in kahramanlıkları bir yana, dönemin teknik imkansızlıkları da göz önünde tutularak, buluşları ve kararlarını da değerlendirirsek onun efsaneleşmiş şöhretinin sırrı anlaşılabilir.

Umur Bey filosunu Atina Körfezi’ne sokarak, Korent ağzına yanaştırdı. Gemilerini, (Fatih'den önce) yağla sabunlanmış kızaklar üzerinden Korent Körfezi'ne taşıyarak, Leponto Körfezi’nden Epir kıyılarına ulaştırdı. Bu kesimlerde karaya asker çıkararak giriştiği harekatta Arnavut ve Sırp İsyanlarını bastırdı. Kışı, Korent Körfezi’nin “Umur Limanı” diye isimlendirilen mevkiinde geçirerek, 1339 baharında yine aynı şekilde gemilerini karadan Atina Körfezi’ne aktardı ve dönüşte Eğriboz Adası’nda bir mola vererek İzmir’e döndü.

14. Yüzyıldaki Türk Denizciliği'nin ulaşmış olduğu yüksek seviyeyi değerlendirebilmek için, Epir Seferi üzerinde biraz durmak gerekir. Epir Seferi’nin, henüz seyir tekniği oluşmamış bir dönemde yapılabilmesi Türk Denizciliği için büyük bir başarıdır.

Türk Denizciliği'nin; bu döneminde tam manası ile bir Akdeniz Haritası’nın çizilmemiş olduğu göz önüne alınırsa filoyu Epir kıyılarına ulaştırmak için normal yol olan Mora’yı dolaşmak yerine, hem fırtınadan kaçınmak

hem de aylarca süreyi alacak olan bir zamandan tasarruf için karadan Korent’i aşmayı en kestirme yol olarak keşfedebilmek,

ancak Türk denizciliği'nin sahip olduğu geniş coğrafya bilgisi sayesinde mümkün olmuştur.

Umur Bey bu hareketi ile aynı zamanda bir filoyu bir denizden başka bir denize karadan nakletmekle 115 sene sonrası için Fatih Sultan Mehmet’e de örnek olmuştur.

Umur Bey, 1341 yılında yine denize açılarak, Ege Denizi’nde yabancı bayraklara korsan yataklığı yapan adaları vurdu ve Kıbrıs sularına kadar inerek Türk Ticaret Filolarını tehdit eden Kıbrıs Filosu’nu da yıprattı.1342 yılında yine aynı maksatla bir sefere çıkan Umur Bey, bu sefer de Girit sularına kadar uzanarak korsan yatağı haline gelen Venedik Limanları'nı tahrip etti.

Umur Bey’in bu iki deniz akını üzerine, başta Kıbrıs Kralı olmak üzere Ege Denizi’ndeki Hıristiyanlar, baskısını gittikçe arttıran Türkler'e karşı yine bir güç birliğine giderek Umur Bey’e karşı büyük bir Haçlı birliğinin sağlanması için Papa VI. Clement’le anlaştılar. Bu sırada Umur Bey’in Doğu Roma işlerine; Doğu Roma’ın kaderini etkileyecek kadar müdahale etmesi de Haçlı Hareketi’ni körükleyen nedenlerden birisi oldu.

1341 yılında Doğu Roma İmparatoru III. Andronikos’un ölümü Doğu Roma’da taht kavgasına yol açtı. İmparatoriçe Anne de Savoie, Başvezir Kantakuzenos’a karşı mücadele açınca, Kantakuzenos da Dimetoka’da imparatorluğunu ilan etti. Böylece İmparatoriçe’nin bulunduğu İstanbul ile Dimetoka karşı karşıya gelmiş, Doğu Roma’da bir iç kavga başlamıştı. Kantakuzenos, İmparatoriçe’nin kuvvetleri tarafından kuşatılınca, Trakya’daki siyasi durumu Umur Bey’e bildirerek kendisinden yardım istedi. Umur Bey, Doğu Roma’yı ele geçirmenin ihtirası içinde fırsat kollayan Sırp Kralı’nı emeline ulaştırmamak için, Kantakuzenos’u desteklemek ve ona yardım etmek sureti ile Doğu Roma’ın geleceğine hükmetmeye karar verdi. Böylece Doğu Roma'yı nüfuzuna bağlayacaktı.

Planlarını buna göre hazırlayan Umur Bey, 29.000 savaşçı ve 380 parçadan oluşan bir armada ile, 1342 yılı sonlarında İzmir’den Trakya’ya doğru yola çıktı. Meriç ağzında askerlerini karaya çıkararak Dimetoka'ya yürüdü ve şehri kuşatmış bulunan Doğu Roma ve Bulgar kuvvetlerini dağıttı. Bölgede güvenliği sağladıktan sonra İzmir’e döndü.

Doğu Roma’da durumun, Umur Bey’in işe karışması ile birdenbire aleyhine döndüğünü gören İmparatoriçe ise; Papa’dan, Ege Denizi’nde karşı konulamayacak kadar tehlikeli bir kuvvet haline gelen ve Doğu Roma’yı rahat bırakmayan Umur Bey’e karşı Haçlı Hareketi oluşturma çabasına girdi.

Ön Asya’nın en kudretli hükümdarı ve amirali olarak şöhretin zirvesine ulaşmış bulunan Umur Bey, tek bir devletin gücü ile yenilmesi mümkün olmayan bir kuvvet haline gelmişti. Batı kaynakları da Umur Bey’in 1341 yılından sonra müthiş ve korkunç bir güç kazandığını, 250 -300 parçalık armadası ile Ege Denizi’nin tek hakimi olduğunu belirtmektedir.

Bu şartlar altında Papa nihayet, Umur Bey’e karşı Hıristiyan güçlerini birleşmeye davet ederek bir Haçlı hareketine girişti. Umur Bey, her şeye rağmen Doğu Roma’yı kaderine terk etmeyi düşünmüyordu. Bu bakımdan yeniden İmparatoriçenin kuvvetleri tarafından sıkıştırılmış bulunan Kantakuzenos’u güçlendirmek için, 1343 yılı Ağustos’unda, 20.000 savaşçı ve 290 parçadan oluşan bir deniz gücü ile İzmir’den Selanik’e doğru yola çıktı. Selanik’i denizden ablukaya almış olan imparatoriçenin donanması, Türk Filosu’nun gelmekte olduğunu duyunca kuşatmayı kaldırarak Çanakkale Boğazı’ndan içeri girdi. Umur Bey de Selanik’i kuşatarak teslim aldı. Burada Kantakuzenos ile buluşan Umur Bey, Batı Trakya’nın İstanbul tarafının tutan bütün şehirlerini Kantakuzenos’un idaresine soktuktan sonra bir kısım kara kuvveti ile 30 gemiyi Kantakuzenos’un emrine bırakarak İzmir’e döndü.

Haçlı Donanması’nı oluşturan gemiler 1344 yılı baharında Eğriboz Adası’nın Halkis Limanı’nda toplandılar. Haçlı Donanması’nın hazırlığı 3 yıl 11 ay sürmüştü. Bu süre, Umur Bey’e karşı Hıristiyanların ne derece güçlü bir hazırlığa girmiş olduklarını ortaya koymaktadır. Haçlı Donanması’nın asıl kuvvetini 4'ü Papalık, 4'ü Kıbrıs Krallığı, 6'ı Rodos Şövalyeleri, 6'sı Venedik Cumhuriyeti’ne ve altısı Ege Denizi’ndeki Ceneviz Kolonilerine ait olmak üzere 26 güçlü kadırga teşkil ediyordu. Diğer sınıf savaş tekneleri ile nakliye gemilerinin miktarı ise bilinmemektedir.

Bu büyüklükteki Haçlı Donanması’nın 1344 yazında Eğriboz Adası’ndan İzmir’e doğru hareket etmesi ile Ege Denizi dengeleri de bozdu. Ege Denizi’nde dağınık olarak dolaşan, ancak Haçlı Donanması’na karşı birleşen 40 parçalık küçük Aydınoğulları gemileri bu büyük kadırgalar tarafından yenilgiye uğratıldı.

Haçlı Donanması; 1344 Haziran’ında büyük bir intikam hırsı ile İzmir Limanı’na girdi. Limandaki müdafaayı kırarak limandaki gemilerin bir kısmını ve Tersane'yi yaktıktan sonra Liman Kalesi’ni karadan ve denizden kuşattı. 4 aylık bir mücadelenin sonunda bir gece iki kölenin ihaneti ile açılan kale kapısından içeri giren Haçlılar Liman Kalesi’ni ele geçirdiler. Fakat Umur Bey, Haçlıların İzmir’e çıkışlarını onlara acı bir şekilde ödetti. Umur Bey, hafif bir kara kuvvetini öne sürerek Haçlıları kaleden İzmir Ovası’na çektikten sonra pusuda beklettiği esas kuvvetleri ile Haçlıları sarıp, başta başkomutanları olmak üzere birçok şövalye ve asilzade ile binlerce Haçlı’yı kılıçtan geçirdi. Ancak kaçarak kaleye sığınma fırsatı bulabilenler canlarını kurtarabildi.

Bu şekilde İzmir’de tutunamayacaklarını anlayan Papa VI. Clement, Umur Bey’e karşı Haçlı hareketini tazelemek için bütün Avrupa hükümdarlarını İzmir’i savunmak üzere “Din Savaşı”na çağırdı. Bu şekilde yeniden düzenlenen 26’sı kadırga olmak üzere 76 parçalık Haçlı Donanması 15.000 savaşçı asker ile 1346 yılı Haziran’ında İzmir’e gelerek Liman Kalesi’ni takviye etti.

Türk Denizciler ise Haçlılar'la yaklaşık 4 yıl süren mücadelelerin sonunda Efes Tersanesi’nde yeniden inşa ettikleri filolarıyla Aydınoğulları Beyliği’nin sarsılan iktisadi gücünü beslemek üzere Ege Denizi’ndeki düşman hedefleri vurarak ganimet ve esir toplamaya başladılar. Umur Bey, kara cephesindeki bütün hazırlıklarını tamamladı. Kale önce kuşatıldı ardından da hücuma geçildi. Türk savaşçılar kaleye tırmanmaya başladılar. 

Artık kalenin düşmesi bir an meselesi idi ki, atılan bir okun alnına isabet etmesi ile Umur Bey Mart 1348 tarihinde 39 yaşında şehit oldu. Bu olay Türk güçleri arasında karmaşaya yol açtı. Umur Bey’in şehit olması, İzmir’e Haçlı akınını hızlandırdı. Umur Bey’in şöhretinin sebep olduğu korku yüzünden bu haçlı harekatına katılmaktan çekinenler de akın akın İzmir’e gelmeye başladılar.

Umur Bey’den sonra Aydınoğulları Beyliği’nin başına geçen kardeşi Hızır Bey, mücadele yerine anlaşmayı tercih ederek Haçlılar ile anlaşma imzaladı. Barış antlaşmasının en ağır maddesini Aydınoğulları Beyliği’ni bir deniz kuvvetinden yoksun bırakmaya mahkum eden bölümü teşkil ediyordu. Aslında Haçlı hareketinin başlıca hedefi de bu idi. Böylece Umur Bey’in öncülüğünde meydana gelen ve Ön Asya’daki Türk birliğinin de deniz menfaatlerini sağlayarak koruyan Türk denizciliği yeni bir sekteye uğradı.

Sonuç olarak; Umur Bey’in önemli çabaları ile doğmuş bulunan muhteşem Aydınoğulları denizciliği, onunla beraber son bulmuş ve Türk denizciliği bir kere daha bir bekleyiş dönemine girmiştir. 

Aydınoğulları Beyliği 1390 yılına kadar bağımsız kaldı. Bu tarihte Yıldırım Beyazıt tarafından Osmanlı topraklarına katılan Beylik Yıldırım Beyazıt'ın 1402 yılında Ankara Savaşı’nda yenilmesi üzerine müstakil olarak yeniden kuruldu ve 1426'da kesin olarak Osmanlı Devleti topraklarına katıldı.

11. Yüzyılın sonundan 14. Yüzyılın ortalarına kadar Anadolu sularında ilk sürgünlerini veren Türk denizciliği 1350 tarihinden sonra kuvvetini gittikçe arttıran Osmanlı Devleti’nin elinde bütün dünyayla hesaplaşacak bir boyuta ulaşma yolunda kararlı adımlarla yapılanmaya ve şekillenmeye başladı..

Zulüm; haktan ve adaletten sapmaktır, sınırları aşmaktır. Bireylerin temel haklarına, özgürlüklerine, güvenliğine veya insanlık onuruna karşı yapılan haksız ve acımasız eylemleri ifade eder. Bu, etnik, dini, cinsel, politik veya diğer grup ayrımları temelinde de gerçekleşebilir.

Zulüm kavramı, bir devletin yönetiminde de kendini gösterebilir. Hükümetin veya otoritenin yurttaşlarına veya belirli bir grup insanına karşı haksız, keyfi ve baskıcı uygulamaları zulümdür.

Zulmün karşıtı ise adalettir. Yeryüzündeki her çeşit zulme ve zalimlere karşı çıkmak, her durumda ve her kimin aleyhinde olursa olsun adaleti ayakta tutmak ise Kur'an'ın en önemli emirlerindendir.

Haksızlık, eziyet ve işkence, haksız yere cana kıymak, hırsızlık yapmak, Allah'ın sınırlarını aşarak insanların hakkına tecavüz etmek, onları yaşadıkları yerden sürüp çıkarmak, tüm bu eylemler Kur'an'da verilen zulüm örnekleridir.

Tüm bu örneklerin tamamının bir arada yaşandığı günlerden geçiyoruz. Terörist İsrail, 7 Ekim'den bu yana tüm dünyanın gözleri önünde Gazze'de günde en az 173 kadın ve çocuğa soykırım uyguladı. Gazze'deki hükümetin basın ofisinden yapılan açıklamada İsrail'in 65 bin tondan fazla patlayıcıyla düzenlediği saldırılarda 10 bin 800 çocuk, 7 bin 250 kadın, tam 24. 620 Filistinli kardeşimiz şehit oldu. Çoğu kadın ve çocuk 7 bin kişi hala enkaz altında veya kayıp, 337 sağlık çalışanı, 119 gazeteci, 45 sivil savunma görevlisi öldürüldü, 2 milyon kişi yerinden yurdundan edildi. Kalanlar ise açlık, susuzluk, hastalık ve yıkımla mücadele ediyor.

Zalimler hedeflerine ulaşmak için gözleri dönmüş bir şekilde uğraşıyorlar. Tuzaklarını Allah kolaylaştırıyor gibi görünse de biz umut ve dua ediyoruz; kurdukları planları başlarına bela olacak. Kötülük çemberi içinde yaşayan zalimlerin kurduğu tuzakları, Allah zamanı geldiğinde elbette başlarına geçirecek.

Peygamberimiz(asm)’ın zulüm konusunda birçok hadisi var. “Allah, zâlime muhakkak ki mühlet verir de onu yakalayacağı zaman, göz açtırmadan aniden yakalar” dedikten sonra şu ayeti okuyor: “Onlar, zulüm işlemektelerken, ülkeleri (veya nesilleri) yakaladığı zaman... Rabbinin yakalaması işte böyledir. Gerçekten O'nun yakalaması pek acı, pek şiddetlidir.” (Hûd Suresi, 102) (Buhâri, Tefsir-Müslim, Fiten)

Bir başka hadisinde ise, “Kim bir kişinin zâlim olduğunu bilerek ona yardım etmek üzere zâlim ile birlikte yürürse, İslâm'dan dışarı çıkmış olur.” buyuruyor. (İbn Kesir)

Zulme rıza göstermek, engel olmak için çaba göstermemek de o zulme ortak olmaktır. İnsanlık onuru taşıyan vicdanı diri ve Kur’an ahlâkını yaşama çabasındaki her insan zulümle mücadele etmeli. Tarihte de baskılara, eziyetlere, tüm olumsuz koşullara ve engellemelere sabır ve kararlılık gösterip direnen müminler, şerefli bir hayat yaşayıp bugün müminlerin saygıyla andıkları birer örnek oldular.

Geçmişte ve halen günümüzde tüm dünyada eziyet gören Müslümanlar, elbette Allah’ın imtihanına tabidirler. Bu ‘kuşluk vakti’ kadar kısa dünya hayatında, zorluk zamanlarında müminlerin gösterdikleri sabır ve tevekküllerinin, Allah katında çok üstün bir karşılığı olacaktır. Geçmişte de birçok mümin topluluğun aynı sıkıntıları yaşamış olması, müminler için bir ölçüdür, Allah’ın sünnetidir. Zorlu dönemlerde iman edenler büyük imtihanlar yaşamışlar, ancak her zaman Allah’ın yardımı onlarla olmuştur.

Bozguncular, aralarında kötülükleri örgütleyip-düzenler kurarlarken de, baskı plânları yaparlarken de, Yüce Allah onları görür ve işitir. Zulmedenlerin yapmakta olduklarından habersiz değildir, onları gözlerin dehşetle belireceği o güne erteler.

Dünya hayatındaki imtihan gereği zalim zulüm yapacak, mazlum onun zulmüne karşı direnecek. Kimileri zulmü izleyecek, kimileri karşı duracak, kimileri ise zalimle yol alacak. İmtihan böyle. Müminler bütün bunların bilincinde olarak Rablerinin yardımını ve desteğini umut ederek çaba gösterirler. Sonsuz adalet sahibi olan Allah, elbette ki zulmedenler üzerinde de adaletini tecelli ettirir.

Ahirette de zulmedenlerin tüm yapıp ettikleri, Allah huzurunda sorgulanma günü kendilerine geri dönecek. Ancak o gün, “Zulmedenlerin ne mazeretleri bir yarar sağlayacak, ne de hoşnutluk dilekleri kabul edilecek. (Rum Suresi, 57)

“Ölüm hayattan daha merhametli" diyor ya videodaki Gazzeli çocuk. Adaletsiz, zalim bir hayat varsa elbette ölüm de var. Allah, zalimin yapıp ettiklerini yanına mı bırakacak? En gizli, en sinsi davranışın bile kesinlikle intikamını alacak. Bunun bilincinde olmak, Müslüman için rahatlık ve ferahlıktır. Zalim, dünyadaki vicdansızlığı ile ne kazandıysa ahirette onu tadacak.

Al-i İmran Suresi, 192. ayette, "Rabbimiz, şüphesiz Sen kimi ateşe sokarsan, artık onu 'hor ve aşağılık' kılmışsındır; zulmedenlerin yardımcıları yoktur" buyrulur.Enaniyetli, kendisini büyük ve gücünü kendisinden zannedenleri Rabbimiz müthiş aşağılar. Zalimlerin yardımcısı yoktur, cezası budur. Sonsuz azap, ahlâksızlığı ortadan kaldıran büyük silahtır, zalimler için büyük tehdittir. Cehennemde zalim için Allah’ın Celal ismi tecelli eder, ebedî mutsuzluk vesilesi olur. Mümin, zulmedenden mazlumun hakkının alınması ile Celal’de Cemal’i izler; cehennem onun için rahmettir, nimettir, ebedî mutluluk vesilesidir.

Sen bu zalimleri, ölümün 'şiddetli sarsıntıları' sırasında meleklerin ellerini uzatarak onlara: "Canlarınızı (bu kıskıvrak yakalanıştan) çıkarın, bugün Allah’a karşı haksız olanı söylediğiniz ve O'nun ayetlerinden büyüklenerek (yüz çevirmeniz) dolayısıyla alçaltıcı bir azapla karşılık göreceksiniz" (dediklerinde) bir görsen. (En’am Suresi, 93)

…

Ve lütfen;

Filistin'i konuşmaktan vazgeçmeyin.

Zulüm bitene kadar susmayın.

Gazze'yi unutmayın.

Yemezseniz ölmezsiniz, içmezseniz ölmezsiniz, kullanmazsanız ölmezsiniz.

Harcadığınız her bir kuruş Siyonazi katillerin kurşunudur; Gazze'deki bir bebeğe sıktığı ölümdür.

Bugün yarın ve daima Siyonist mallarına boykota devam!

Peki teodise (İng. theodicy) nedir?

Kötülük problemi, eski deyişle ‘şer meselesi’. İslâm kelamındaki tabirle “halk-i şerr”...

Kısaca şudur teodise:

Cenab-ı Allah’ın her şeye gücü yetiyorsa, kâdir-i küll; yani omnipotent ise niye insanların kötülüklerden acı çekmesine izin veriyor? Ya yeterince güçlü değildir ve dünyada bazı engel olamadığı kötülükler vardır veya kötülüklerin var olmasını istemiştir, o zaman da mutlak iyi olma sıfatı söz konusu değildir.

Bu çetrefilli problemi her açıklayışta tekil ve bireysel olaylara inildiğinde kötülüğe maruz kalan kişinin ‘Niye ben?’ diye sorması kaçınılmazdır ve ne yazık ki bireysel ve rasyonel düzeyde o bireyi ikna edecek cevap bulmak imkânsız gibi bir şeydir. O acılı insan ‘Niye benim evladım trafik kazasında öldü de şu kadar insanın çocuğu hâlâ yaşıyor?’ sorusunu soracaktır ister istemez. Buna “masumiyet sorusu” da diyebiliriz.

İşte Max Weber’e göre dinler, rasyonel düzeyde cevabı bulunmayan benzer sarsıcı sorulara irrasyonel cevaplar vermek suretiyle bu derin problemi –paradoksal gibi gelecek size ama-  “rasyonalize etmişler”dir. Gerçekten de belki teolojik bir problem gibi duruyor teodise sorunu ama hepimiz hayatımızda onunla, yani ‘niye ben?’ sorusuyla en azından birkaç kere karşılaşmışızdır. (Tabii Milli Piyango’dan ikramiye çıkınca ‘Niye ben?’ diye sormadığımız da bir vakıadır.)

Neden ben? Bence bu son derece sarsıcı bir soru ve hepimiz bir şekilde bu soruyla hayatımızın bazı anlarında yüz yüze geliyoruz. Zaten ağaçlara çaput bağlamadan mum yakmaya, sadaka vermeden adak adamaya kadar birçok “halk dini” pratiği bu derin sorunu ferde bir şekilde atlatma yolunda üretilmiş avutucu çözümlerdir ama kabul edelim ki, toplumların avunmaya ve teselliye de ihtiyacı vardır. (Özellikle ölüm veya ayrılık gibi acılar karşısında.) Dolayısıyla din toplumsal düzeyde ele alındığı zaman onun metafizik kökeni vesaire tartışılmaktadır ama asıl böyle somut sorunlar karşısında insanların sarıldığı ve ürettiği bir takım avutucu çözüm veya teselliler geçerlidir.

Öte yandan din ve toplum tartışmalarında ilginç bir sorun daha tespit ediyoruz: Dini anlamak dini yaşamakla özdeş midir? Yani dini kaynaklarıyla, diliyle, aslıyla kavrayanlar dini ortalama müminden daha mı coşkulu ve kaliteli yaşar?

Bu ağır bir sorundur ve net bir cevabı da yoktur.

Dinin kaynaklarıyla yıllarca cebelleştikten sonra Allah’ın varlığı dahil din ve imanın temel direklerine inancını yitiren bir İslam ilahiyatçısı  itiraflarını geçen yıl twitter’den kamuoyuyla paylaşmıştı (gariptir, kendisi bir İlahiyat Fakültesi’nde talebesine İslamiyeti öğreten akademik titri bulunan bir hocaydı). Şimdi o ilahiyatçının talebesi olduğunuzu düşünün bir an için: Allah’a ve dinin temellerine inanmayan ama onları bir Batılı Oryantalist gibi ‘bilen’ bir hoca size diyelim ki tefsir dersini anlatacaktır. Ne hissederdiniz?

Demek istediğim biraz bu: Dini bilmek ile dini yaşamak başka hadiselerdir. Hatta o noktada dini fazla bilmek dezavantaja bile dönüşebilir. “Kocakarı imanı” diye dalga geçilen, dini iç dünyanızda coşkuyla yaşamak, Kur’an tilaveti sırasında kendinizden geçmek, Ayasofya Camii’ne girdiğinizde gözlerinizde ıslaklık hissetmek, vaaz sırasında bir cümleden çarpılarak haykırıp kendinizi yerden yere atmak, kelamı kulağınızla değil, kalbinizle duymak neden dini kitabî olarak bilenlerinkinden daha az İslamî olsun? Soru budur ve cevaplanması kolay değildir.

Dinin ilmî (cognitive) boyutunun hissî (emotional) boyutundan hiyerarşik olarak üstün olması gerekir mi? Galiba tasavvuf ve diğer mistik inançların halkın nazarında daha zahmetsizce revaç bulması ile dinin öğrenilmesi ve öğretilmesi diyebileceğimiz ilahiyat/medrese boyutunun yeni bir analizine ihtiyaç vardır.

Özetle din öğrenilmek için mi yoksa yaşanmak için midir?

Kolaycı ve uzlaştırmacı çözüm, en iyisi her ikisinin birden var olması deyip işin içinden çıkmaktır ama önümüzdeki bazı kötü numuneler, yani nadir de olsa İlahiyatçı sapmaları dinin yaşanmadan bir bilgi mevzuu haline gelmesinin tehlikesine işaret etmektedir. Dinle bilgi düzeyinde fazla yüz göz olmak gerekli hissî bağ kurulmadan gerçekleşirse bu tür sapmaların –istisnaî de olsa- vukuu kaçınılmazdır.

Özetle din ile ilahiyat özdeş değildir ve olamaz. Aşkı dinin kalbine tutuşturucu madde olarak koymayan bir anlayışın mistik sapmalardan farkı yoktur ve zaman zaman bazı din âlimlerinin “şatahatı” tasavvuf erbabınkinden daha tehlikeli olabilmektedir. Daha tehlikelidir, çünkü ikincilerinki bilgiye dayanmadığı için kolaylıkla diskalifiye edilebilir; ama birinciler, bunu bir de bilimsel kılıkta yapmaktadır ki, ördükleri duvarı yıkmak kolay olmamaktadır.      

CHP de bunun 100 katı da şatafat olsa dikkat çekmiyor.

Çünkü CHP ye yakıştırılıyor ama Ak Partiliye yakıştırılamıyor ve gündem oluyor.

Milletvekili veya kamu da yönetici olanlar ne halt işliyorlarsa ya görev süreleri içinde bunu bıraksınlar ya da milletin gözüne sokarcasına ifşa etmesinler!

Halkımız kızmakta,

Kamuoyu tepki vermekte haklıdır.

Ak Parti ve lideri seçmenine tevazu vaad edip halkı ile hem hal olacağını söyleyerek 26 yıllık vekalet alabilmiştir, 2002’den 2028’e kadar giden yolda…

İsmi geçen ya da geçecek olan yöneticiler ya yaşantılarını ya da partilerini değiştirmeliler!

Halktan tasarruf beklerken onların gözüne israf ve şatafatı sokmaları çok az sayıda da olsa bu siyasi ve yöneticilere karşı nefret topluyor.

Ne partilerini ne de milleti uğruna canından vazgeçmiş, ömrünü devletine ve milletine adamış liderlerini zor durumda bırakmaya hakları olmasa gerek?

Ha şunu da ifade etmek isterim;

Ak Partili az sayıda vekil veya idarecilerin bu hataları sebebi ile halkımızın partisine küsüp başka mecralara teşebbüsünün neye mal olduğunu da 31 Mart 2024 mahalli seçimlerinde gördük…

Pireye kızıp yorganı yakmanın ya da yağmurdan kaçarken doluya tutulmanın da alemi yok.

Orantısız güç kullanmak ya da ceza kesmek ancak ki kendimize zarar verir.

Ancak iman sahiplerinin yaşadıkları pişmanlık ile Allah’tan uzak yaşayanların pişmanlığı birbirinden tamamen farklıdır.

Yaşanan her olay Allah'ın bilgisi ve dilemesiyle gerçekleşir. Müminler başlarına gelen olay ne olursa olsun tevekkül gösterirler. İnanan insan her ortam ve koşulda kararlılığını korur. Yaptığı hata onun Rabbine yakınlaşma vesilesi olur. Hemen tevbe eder, bağışlanma diler ve aynı hataya dönmemek için Allah'a samimi dua eder. Yaptığı hata, kendisinde olan eksikliklerini düzeltmesine vesile olduğundan uzun süreli bir pişmanlık ve sıkıntı yaşamaz.

Allah'a iman etmeyen insanın yaşadığı pişmanlık duygusu ise çok sıkıntı vericidir ve oldukça da uzun sürer. Hata yaptığında kişi, müthiş bir bunalıma ve strese girer. Hayatı süresince en fazla kullandığı kelimelerden biri "keşke"dir. 

Dünyada cehennemi yaşadığını düşünen kişinin göz ardı etmemesi gereken önemli bir gerçek var; ahirette yaşanacak olan sıkıntı... Bu, dünyadakiyle kıyaslanamayacak kadar şiddetlidir.  Ahiretteki pişmanlık duygusu, dünyada iken Allah'ın sınırlarını defalarca ihlal etmiş olmanın verdiği pişmanlıktır. Uyarıları dinlememiş olmanın, dünyada kendisine verilen süreyi hiç düşünmeden tüketmiş olmanın verdiği pişmanlıktır. Dünya hayatının çok uzun süreceğini, ölümün çok uzak olduğunu düşünmüş olmanın verdiği pişmanlıktır...

O Gün bu kişiler, "Keşke (dünyaya) geri çevrilseydik de Rabbimizin ayetlerini yalanlamasaydık ve mü'minlerden olsaydık." deseler de telafi imkânı artık kalmamıştır.

"Keşke” derler, “düşünmüş/akletmiş olsaydık, keşke ayetlerden yüz çevirmeseydik, keşke bizi uyaranları dinleseydik, keşke...keşke…"

Pişmanlık öylesine şiddetlidir ki, "Ah, keşke ben bir toprak oluverseydim" (Nebe Suresi, 40) sözleri dökülür ağızlardan.

Bu büyük pişmanlık ihtimaline karşı insanları uyarmak, inananların önemli sorumluluğu. İnsan çukurun dibinden geliyor bile olsa hiç önemi yok, nereye gidiyor o önemli. Dünya hayatında çok büyük ve adeta içini çürüten pişmanlıklar yaşansa da unutulmamalı ki, hayatı zehir eden bu pişmanlığın kat kat şiddetlisini ahirette sürekli yaşama ihtimali var. Bu dehşet verici duyguyu yaşamamanın tek yolu ertelememek, şimdi zaman varken Allah'a yönelmek, O'na teslim olmak ve O'nun sınırları içinde yaşamak.

Kur’an ahlâkında, insanın gerçek iyiyi ve kötüyü yalnızca kendisinin bilmesi ve yaşaması yeterli değildir. Müminler, diğer insanları da din ahlakını yaşamaya davet etmekle sorumludurlar. Ayrıca, karşılarındaki kişinin nefsine ağır gelebilecek de olsa, Kur’an dışı davranışlarını engellemek amacıyla uyarılarda bulunurlar. Çünkü mümin, hiçbir insanın sonsuz hayatını telafisi olmayan cehennemde, sonsuz azap içinde yaşamasını istemez. Bu nedenle de Rabbimizin hoşnutluğunu kazanacağı üstün ahlaka sahip olması için diğer insanlara uyarılarda bulunur. Bu aynı zamanda üstün bir merhamet örneğidir de. Çünkü asıl merhametsizlik, karşısındaki insanın ahiretini düşünmeksizin, hatalarına göz yummak ve öğüt vermemektir.

Bu çabayı farklı anlayıp sosyal medyadaki imanî paylaşımlardan rahatsız olan, özgürlük sınırlarımızı ihlal eden, züccaciye dükkânına girmiş fil gibi delilsiz yorumlar atıp ortalığı dağıtmaya çalışan, yalanla gelip doğruyu aldığında azgınlaşıp sayfalarda tepinen, hiçbir bilgisi olmayıp acayip fikri olan, içindeki o anlamsız nefreti gözümüzün önünde kusmaya çalışan kişilere şahit oluyoruz. Ama herkes haddini bilecek, kimse kusura bakmasın.

Dönüp arkamıza baktığımızda biz hata yapmadık mı? Tabi ki yaptık. “Hatasızım” demek ilâhlık iddiasıdır, Allah esirgesin. İnsanız, elbette hata yapacağız. Ama hayıflanmak için değil hatamızdan ders çıkarmak için arkamıza dönüp bakacağız. Hatta hatayı fark ettiğimiz için şükredeceğiz.

Zorluk yaşamadık mı kader dahilinde? Yaşadık elbette. Ama imtihan gözüyle bakar ve “Ne güzel, Allah beni kendi halime bırakmamış, beni unutmamış, imtihan etmiş” deriz. Zorlukları da Allah hayır ve hikmetle yaratır. Kaldı ki bileği taşı gibidir zorluklar; sürtündükçe keskinleşir, keskinleştikçe güçleniriz.

Kısacası öğüt almamakta direnen herkes kendi hayatına baksın. Herkes kendi hayatında özgür. Herkes kendi hayatından sorumlu. İmtihanlarımızda hepimize başarılar dilerim.

Çabamız, "Keşke hayatım için (önceden bir şeyler) takdim edebilseydim" (Fecr Suresi, 24) dememek için…

İran'ın 15 Temmuz'unu cıamossad 1979 İran İslam Devrimi tiyatrosu ile 44 yıl önce başarı ile tamamladı..

Isfahan yahudilerine kara kara cübbeler giydirip İran halkını ve tüm müslümanları.. İsrail ile "İyi Polis ve Kötü Polis" oyunu oynayarak uyutuyor..Peyğamberimizin; "Kıyamete yakın Deccal'in ordusuna Isfahan yahudilerenden kara kara sancaklı bir ordu katılır!" uyarısıda, bu gerçekleşenler olabilir..

Cıamossad ajanlarının yönettiği İran 44 yıldır, dikkat eder iseniz sadece müslüman katlediyor..

Olayı şöyle düşünün..15 Temmuz sabahı Reis öldürülmüş ve ülkede bir ay süren bir içsavaş çıkmıştır ve deşifre olmamış gri cübbeli ermeni yahudi kırması Fetoş Ankara Esenboğa havalimanına indirilmiş ve uçağın merdivenlerinde;

-Ey müslümanlar, birbirimizi kırmayalım, gelin hepimiz İslam'da birleşelim nidasından sonra 'Türkiye İslam Devleti' kurulmuştur..

Ülkelerin adı ve yapısı cıamossad için önemli değildir, önemli olan o ülkenin cıamossad ajanları tarafından yönetilerek halkının uyutularak, İllimunati'nin hizmetinde köle olmasıdır!..

Dünyadaki tüm ülkeler bu tip oyunlar ile yönetiliyor ve adı "kahraman, kurtarıcı, lider, ata" olan ajanlar tarafından köleleştirilerek "Gizli İllimunati Mandası" yapılıyor..

Bu ülkenin illa müslüman olması zorunlu değil..İllimunati Global tüm Dünya'yı kendisine medeniyetlerinin beşiği olan Firavunlardan bir miras kalmış addediyor ve tüm insanlığı köleleri ve kendilerini tanrılar olarak görüyorlar..

Tüm İslam ülkeleri Gizli İngiliz Mandası'dır..
ülke uzakdoğı olsa, bu kahraman bir keşiş ve güney amerika ülkesi olsa bu kahraman bir "papaz", afrika ülkesi olsa bir "kara kurtarıcı" oluyor..

Bunları, kahraman yapmak için de, İngilizlerin 1800 lerde, Hindistana 500 sene hakim olan  Türkİslam Babür Hanlıgı yıkıldığından beri; İngiliz ajanı besleme, sahte keşiş, şıh, molla vb. isimlerde ajanlar da, tiyatral ortamları hazırlıyor..

İnsan beyninde kahramanlar bitmiyor..Parayı İllimunati matbaada basıyor, Global Dünyada bu kağıt paraları her ülkede geçiyor, çünkü liderleri önceden satın alınıyor..para..ol ma dan..asla ve asla siyaset yapılamaz, siyaset burjuva desteğinin parası olmadan gerçekleştirilemez..tüm marabalıktan gelen siyasilerin, para ile ilk buluşup, örgütlenip de siyasal bir güç olması tamamen cıamossad kaynaklıdır..tabi, bazen de bizdeki gibi, "Firavun'un sarayında yetişen Musa"lar istisnası da yok değil..Rabbim, bu Musaları Firavunlara muzaffer eylesin, daima..

Biz, müslümanlar, Hitler'in meydanlarda kitapları öbek öbek yakması gibi "Dolar" denilen, en büyük silahlarını meydanlarda yakmadıkça, asla..bu savaşı kazanamayız!..

Selametle..

Hele “ Ben demiştim ki “ diye başlayanlar var ki ;
Yemede yanında yat !

Demek mahalli ( Yerel ) seçimlerinde Ak Parti mağlubiyet alırsa 1 Nisan sabahı sayın Cumhurbaşkanımızın koltuğu sallanırmış öyle mi ? 

Haydi sallayın da görelim o koltuğu sıkıyorsa ?

2020 yılının Kasım ın da bir özel Tv yayınında ki tartışmam da herkesin 2023 Haziran ayına kadar sayın Cumhurbaşkanımıza RAM olacağını bunun kanuni ( yasal )bir mecburiyet olduğunu ısrarla söylemiştim.

O zaman da birileri hadi canım sen de falan diyordu bana .

Ama herkes tıpış tıpış sayın Cumhurbaşkanımıza severek ya da mecburen RAM oldu ve 2023 ün Mayıs ını gördüler.

Sadece 28 gün yanıldım verdiğim tarihten.
Yani Haziran 24 yerine Mayıs 28 ine çekilmişti verdiğim seçim tarihi 2023 için…

Şimdi de erken seçim hayali kuran ya da Ak Parti için bazı hayallerin peşine düşenlere sesleneyim;
2028 in Mayıs 'na kadar da Tayyip Erdoğan 'a yine ram olacaksınız inşallah…

Yeter ki Cenab-ı Allah sıhhat ve ömür versin kendisine …

Onun liderliğine Devlet başkanlığına dün olduğundan çok daha fazla ihtiyacımız var çünkü…

Türkiye yi mevcut şartlar altında ( hani konjonktür diyoruz ya ) başka bir siyasetçinin yönetebilmesi mümkün değildir…

Tabii ki kul plan yapar kader gülermiş diye bir söz vardır…

Şüphesiz Cenab-ı Allah dilemeden biz dileyemeyiz  ( Tekvir 29 )
<
Bu temennilerimiz dileklerimiz dahi Cenab ı Mevlanın izniyledir.

Biz sadece kul katında ki planları yorumluyoruz …

Tabii ki şunu da unutmuyoruz  Medine Münafıkları yine devrede…

Huneyn günü gibi “Büyü bozuldu diyorlar“                    

Biz bu filmi 2009 Mart mahalli seçimlerinde7 Haziran 2015 genel ve 2019 İstanbul seçimlerinde de görmüştük!
 
Üç seçimden sonra da nakavt etmiştik bu münafıkları.

2028 i bekleyin yine aynı olacak inşallah

Ben çok sever ve faydalanırım.

Hatta birçok gerçeklik bu komplo teorilerinin ve hayallerinin neticesidir diyebiliriz.

Bu her komplo teorisinin doğru olacağı anlamına gelmez.

Çünkü bu teorilerin çoğu ham hayaldir.

Komplo teorileri bir kere bağımlılık yaparsa artık bundan kurtulmak mümkün değildir.

Nasıl ki ifrat ve tefritte son yoktur, gittikçe gidersiniz iki istikamet arasında.

Komplo teorilerinin de sonu yoktur.

Zaten bu teoriler ya ifrat ya da tefrit kapsamında değerlendirilebilir…

Tüm bunlar nereden aklıma geldi?

Son Cuma namazından sonra Lübnan Hizbullah’ının lideri Hasan Nasrallah’ı dinleyip onun konuşması hakkında yapılan yorumları görüp, duyup okuduktan sonra aklıma geldi.

Öncelikle şunu söyleyeyim ki

Bilhassa Suriye iç savaşı ve Karabağ meselesi göstermiştir ki;

Evet, İran’a da Lübnan Hizbullah’ına da bir Türkiye’li ya da yakın doğu da ki bir Müslümanın güvenmesi çok kolay olmayacaktır.

İran ve Hizbullah maalesef bu hususta ki itimatlarını büyük ölçüde zaafa uğratmışlardır.

Bu tespiti yapmaktan da ayrıca üzüntü duyuyorum...

Zira ben de her Müslüman gibi tüm İslam aleminin bir ve beraber olduğunu görmek bilmek isterim.

Lakin bu sadece bugün değil Hz. Peygamber (s.a.v) in vefatından sonra dahi gerçekleşememiştir tam olarak...

Hattı zatında bugünkü ayrılıklar (özellikle mezhebi ve kavmi olarak) o günlere dayanır.

Yani dört dörtlük bir vahdet ya da İslam birliği tarihin hiçbir döneminde idealize ya da realize edilememiştir.

Bununla beraber mükemmel olmasa da ona yakın ve çok güzel medeniyetler kurulmuş ve Müslümanların iftihar edeceği tarihler yazılmıştır.

Hataları sevapları ile tabi...

O zaman ne yapılmalı?

Müslümanlar birlikte olmayacak mı hiç?

Müslümanlar idealizeden değil realizeden yani gerçekleştirmeye çalışacaklarından sorumludur.

Her Müslüman üzerine düşeni yapmakla mükelleftir.

Gücü nispetinde birliği sağlamak ve İslam a Müslümanlara destek olmak durumundadırlar...

Tıpkı 4 Reşad Halife, Osmanlı ve belli aralıklarda kısmen Emevî dönemlerindeki altın çağlarına yani Dünyaya hâkim olduğu dönemlerine benzeyen medeniyetlere kavuşabilir.

Bu tabii ki zor ama imkânsız değildir.

Her Müslümanın hedefi bu olmalıdır.

Bunun yolu da ihtilafları değil ortak müşterekleri gündeme getirmektir.

Şayet siz her ortak hareket etmek durumunda olduğunuz hususlarda;

-“Amaann! Ya bu İran Şii, 1979 devrimini ABD yaptırdı”

-“Ya bu Hamas ı zaten İsrail kurdurdu”

-“Ya bu İhvanı Müslimiyn’i İngilizler kurdurdu” vs gibi teorileri tekrarlarsak hiç kimse ile bir araya gelip iki kelime edemezsiniz!

Birileri İran ve Hizbullah’ın İsrail ve ABD ile ortak hareket ettiğini söylerken başkaları da HAMAS vd Filistin örgütlerinin aynı ABD ve İsrail ile flört ettiğini, onların talimatı ile Aksa Tufanı harekâtını yaptığını söyler...

-“Filanca tarihte şunu yaptı ona güvenilmez!”

-“Falan da böyle demişti ona da güvenilmez” diye diye konuşacak adam kalmaz dünyada!

Şayet Hz. Peygamber (s.a.v.) bu şekilde yaklaşsa idi olaylara

“Ne Hz. Ömer’in ne Halid Bin Velid’in ne Ebu Süfyan ve Vahşi’nin” Müslümanlıklarını kabul etmezdi...

Bakın bu kafaya göre Merhum Erbakan hocamızı da siyasete geri döndüren ve MSP’yi kurdurtan irade, 12 Mart 1971 cuntası ve darbeci Havacı General Muhsin Batur’dur.

Ak Partiyi de Sayın Erdoğan’a İBB başkanlığından sonra (haşa) ABD ve Yahudi lobileri kurdurmuşlardır!

Bu misalleri çoğaltabiliriz...

 Benzer komplo teorilerini Kurtuluş Savaşımıza, Sovyet Devrimine ’de uyarlayabilirsiniz…

Şu an bu satırları yazarken Nasrallah’ın konuşmasının yankılarını dinlemeye devam ediyorum.

Hâlâ diyorlar ki “Ama Hizbullah ve Nasrallah bizi tatmin etmedi. Daha net saldırılar yapmalı!”

Yani Hizbullah ve Nasrallah’ın İsrail’in düşmanı olduğunu kabül etmezseniz!

Hamas’ın Aksa Tufanı harekatının İsrail’in Gazze’yi rahatça işgal ve ilhak etmesi için yapıldığını iddia ederseniz!

“Bu dünyada İsrail’in düşmanı var mı?” Diye de sormak lazım!

Saadet Partililer ’de kendince “Ak Parti iktidarının İsrail’ in ekmeğine yağ sürdüğünü, Sayın Erdoğan’ın eleştiri ve tehditlerinin samimi olmadığını ve Ak Partiyi iktidarda Yahudi faiz lobisinin tuttuğunu” meczuplar gibi iddia ediyorlar!

En başta dediğim gibi Komple teorilerinin sonu yok ki!

Bu komple teorilerini seven arkadaşlara şu kadarını söyleyeyim;

“Hani siz gerçekten İsrail’ in yok olmasını ve onların sadece güçten anlayacağını söylüyordunuz ya?

İşte o İsrail’e füze atan, onların kamuoyunda karizmasını çizen iki örgüt var.

Biri Hamas diğeri Hizbullah!

Şimdi bu teorileri bir de bu çerçeveden değerlendirin derim…

Mondros mütarekesinin 105. Sene i devriyesi.

Hattı zatında Türk ve İslam Dünyasının esir edilmesinin 105. Sene-i devriyesi.

Hiç içimden gelmiyor anmak ama mecburuz buna.

Tarih bizi eteklerimizden aşağıya çekiyor.

Hep Lozan veya Sevr deriz ama ya Mondros?

Mondros ta nasıl bir ihanete ve hezimete uğradığımızı belki bugün dahi tam olarak idrak edememişizdir.

Varsa yoksa Lozan ya da Sevr’i dilimize dolaşmışızdır.

Halbuki Lozan 24 Temmuz 1923’te, hiçbir zaman antlaşma olamayan Türk ya da Osmanlı hükümetlerince kabul edilmeyen Sevr projesi ise (Evet, Sevr bir muahede-antlaşma değil bir tekliftir) 10 Ağustos 1920’ dir.

Peki İstanbul, İzmir ve Anadolu ne zaman işgale uğramıştır?

13 Kasım 1918'de İstanbul akabinde Antalya, Maraş, Antep ve nihayetinde 15 Mayıs 1919’da ise İzmir.

Yani işgaller hem Lozan’dan hem de Sevr projesinden önce başlamıştır ve Anadolu tabiri caiz ise alev alev yanmaktadır 1919’lar da...

Peki Mondros’ta ne olmuştur da daha vahimdir diyorum Sevr’den ve Lozan’dan?

Dediğim gibi Anadolu, Trakya ve İstanbul Mondros muahedesinin 7. maddesi gereği işgale uğramıştır...

Bu maddeyi ilk okuldan itibaren her mürekkep yalamış kişi bilir.

Lüzumu halinde itilaf kuvvetleri Anadolu da herhangi bir şehri işgal edebileceğine dair izin veren maddedir.

Bu maddeyi Rauf Orbay gibi tecrübeli bir asker ve siyasetçinin nasıl imzaladığını zikretmeden ülkemiz 1918 Ekim ayında nasıl bir vaziyette idi ona bakalım.

Osmanlı Devleti yedi cephede yedi düvele karşı çarpışıyordu.

“Devletimiz bu savaşa neden ve nasıl girdi bu şu an da mevzumuz değil.”

Ama en son Eylül 1918’de Filistin cephesinde çok ama çok ağır bir hezimet almıştık ve içinde Gazze, Nablus, Kudüs ve tüm Filistin, Şam, Halep ve tüm Suriye’den inanılmaz bir şekilde geri çekilmiştik.

Bu bölgeyi Osmanlı Devleti adına Yıldırım Orduları komutanlığı müdafaa ediyordu.

Genel komutanı ise Çanakkale savaşlarının da cephe komutanı olan Alman General Liman Von Sanders idi.

Yıldırım orduları 3. Ordudan müteşekkil idi.

Filistin Osmanlı devletinin son direniş noktası idi.

Bundan önce kazanmış olduğumuz Çanakkale, Kut-ül Amare cepheleri kaybettiğimiz ise Sarıkamış, Irak vd cepheler vardı.

Yani işler iyi gitmiyordu ama Osmanlı Devleti direniyor ve beyaz bayrak çekmiyordu.

Daha son darbe inmemişti silahlı kuvvetlerimize.

İşte o darbe Filistin ve Suriye cephesinde indi bize.

4.7.ve 8.olmak üzere 3 ordudan oluşan Yıldırım orduları 7.ordunun bugün dahi anlaşılamayan (!) bir sebep ve hızla ricat etmesinden yani geri çekilmesinden dolayı 4 ve 8. orduları İngilizler tarafından tamamen imha edilmişti.

Çünkü, 7.Ordu ortada idi. 7.Ordu çekilince 4 ve 8.ordular arası irtibatta kesilmiş ve İngilizler 360 Top ve 65 bin askerimizi esir almışlardı.

Akabinde yaklaşık 650 km’lik bir ricat ile başta Kudüs, Şam, Halep, tüm Filistin ve Gazze terk edilmiş ordu komutanı ve esir olmamış subay ve askerler o gün Adana’nın bugün Osmaniye’ye bağlı Bahçe Kasabası’na kadar geri çekilmiştir.

Bahçe kasabasına gelindiğinde artık ortada ne Yıldırım Orduları ne de ona bağlı 4.7. ve 8. orduları kalmıştı…

Koca bir Ordu ve ona bağlı kolordular başlarında Ali Fuat Paşa, İsmet Bey, Mersinli Cemal Paşa ve Mustafa Kemal Paşa artık Adana’nın Bahçe Kasabası’nda idiler.

Cephe genel komutanı Liman Von Sanders ise İstanbul’a davet edilmişti.

1.Cihan harbinde ki son cephede çökmüştü.

Artık Osmanlı hükümeti mütarekeye zorlanabilirdi.

Ama mevcut hükümet istifa ettiği için yeni bir hükümet kurulması gerekiyordu.

Mirliva Mustafa Kemal, Sadrazam Ahmet İzzet Paşa’ya çektiği telgrafta yeni bir hükümet kurulmasını ve Bahriye nezaretine Rauf bey (Orbay)’ın Harbiye Nezaretine de kendisinin getirilmesini ister bir teklifte bulunmuştu.

Sadrazam İzzet Paşa, Kemal Paşa’nın kendisi hariç tüm tekliflerini kabul etmiş bir tek onu Harbiye nazırı yapmamıştı (!)

İşte o kabinede ki Bahriye Nazırı Rauf Orbay’da Mondros mütarekesini imzalamak üzere Sadaret tarafından vazifelendirilmişti...

Rauf bey imzayı atmak üzere nereye gitti biliyor musunuz?

Limni Adası’nın Mondros limanında Çanakkale deniz savaşlarında batırdığımız Aggamemnon zırhlısının içine gitti.

İngilizler mağlubiyetimizi işte bu 1915’te batırdığımız için Limni Adası’na çekmek zorunda kaldıkları Agamemnon zırhlısında imza altına aldılar.

Adeta intikam alırcasına…

İngiliz Amiral Calthorpe elinde padişahın ve sadrazamın mührü bulunan bahriye nazırı Rauf Bey’e yukarda bahsettiğimiz 7. madde olmak üzere bu her türlü teslimiyeti ihtiva eden Mondros Antlaşmasını imzalattılar.

Rauf Bey’e verilen talimat “sakın devletimizi küçük düşürecek veya daha zor duruma atacak bir antlaşmayı imzalamaması” şeklinde idi.

Ama imzaladı Rauf Bey.

Gerekçe olarak da gece yarısı padişaha ve sadrazam’a ulaşamadığını ve Amiral Calthorpe’nin şifahen verdiği söze güvenerek imzaladığını sonradan göstermiştir.

Sultan Vahideddin İstanbul’a döndüğünde Rauf Bey’e randevu vermemiş ve çok kızmıştır.

Çünkü İngilizler ve itilaf kuvvetleri işgal için tüm dayanağı bu 7.maddeden almışlardı.

Peki, İngiliz Amrial Calthopre’nin verdiği şifahen söz ne idi?

''Korkma Rauf; sözüm söz 7.maddeyi imzalasan da başta İstanbul olmak üzere hiçbir yeri işgal etmeyeceğiz'' idi.

Aynı Kenan Evren’in ''Ben asker sözü verdim. Yunanistan’ı NATO’nun askeri kanadına tekrar alacağız'' demesi gibi bir şeydi bu.

Devletler arası antlaşmalarda aslolan yazılı imzalardır.

Söz ile kimseyi bağlayamazsınız.

İşte 13 gün sonra başlayan İstanbul işgalinin de, 6 ay sonra ki İzmir işgalinin de temeli Mondros’ta atılmıştı.

Daha Sevr’e iki Lozan’a ise beş sene vardı neredeyse?

Piyon haydut devlet tüm yaptıklarını ABD’ye güvenip dayanarak yapıyor

Bu yüzden bir şey yapılamıyor bu kadar kötülüğe.

Biz ABD’nin boyunduruğundan tam olarak kurtulmadan Gazze de tüm Filistin de felah bulmaz.

Kuklacıyı bölgeden kovalım...

Kuklacıyı yani Amerikan emperyalizmini bölgemizden kovmanın yolu bellidir.

Unutmayalım ki ABD sadece Filistin’e karşı İsrail’i desteklemekle iktifa etmiyor.

Türkiye’ye karşı da PKK’yı FETÖ’yü Yunanistan’ı hatta Ermenistan’ı destekliyor.

Kıbrıs’ta Rum tezlerini savunuyor...

Yine ABD emperyalizmi Rusya’ya karşı da Ukrayna’yı destekliyor.

Çin’e karşı da Tayvan’ı destekliyor.

Tüm bunları yaparken de bu bölgelerden kendine işbirlikçi müttefikler buluyor.

Yapılacak iş belli o halde.

Madem ki ABD tüm mazlumların karşısında ve zalimlerin yanında biz de meşru hudutlar içerisinde ABD’nin karşısında kim varsa çıkarlarımız gereği onlarla iş birliği yapacağız.

Sadece karşısında olanlarla değil; potansiyel olarak karşısında olması gereken ama mecburiyetten, güçsüzlükten ABD’nin yanında gibi duranları da kendi yanımıza alacağız...

Misal;

Mısır, Ürdün, Irak hatta Yunanistan’ı dahi yanımıza çekip bölgesel iş birlikleri yapmalıyız.

Zaten Hariciyemiz yıllardır bu hususta çok büyük bir gayret içerisinde.

Sorunlarımız olan komşularımızla bunları ABD veya AB’nin değil bizzat iki ülke olarak konuşup çözmeliyiz...

Rusya ve İran ile olan münasebetler meşru ve haklı hudutlar dahilinde çok daha fazla artırılmalıdır.

Bu iki ülke ile yapacağımız her türlü fazla ticaret ve iş birliği ABD’ye ve emperyalizme inen en büyük darbelerden olacaktır.

Onlara karşı elimizde ki kozları arttıracaktır...

İncirlik ve Kürecik üslerini kapatalım.

ABD’ye yaptığı her küstah açıklamaya aynı şiddette cevap verelim.

Amerika bizi kaybedeceğini ve yalan dolanla devam eden bu karşılıksız aşkın çok yakında bitebileceğini hissedebilmeli.

Komşu ülkelerle asla Dolarla ticaret yapmamalıyız.

Her ülke ile o ülkenin parası ile ticaret yapalım.

Biz de kendi paramızla ürünlerimizi satalım.

Karşılıklı paralarımızı güçlendirelim ve dolar imparatorluğunu yıkalım.

Rusya’nın Filistin’e destek çıkması ve İsrail’i kınaması çok mühim bir gelişmedir.

Rusya ile mümkün olduğunca bölgemizde ortak hareket edelim.

Buna gerekirse askeri iş birliği de dahil.

Türkiye’nin menfaatleri ile Rusya’nın menfaatleri, Türkiye’nin Amerika ve AB ile olan ortak menfaatlerin çok çok daha fazla üzerindedir.

Biz ABD ile açıktan mücadele ettiğimiz zaman çok daha güçlü oluruz.

Artık kabul etmeliyiz ki ABD’nin menfaatlerinin önünde ki en büyük engel biziz.

Daha ne kadar görmezden gelebiliriz?

ABD Başkanı Biden dahi ''Türkiye ABD için milli bir güvenlik sorunudur'' diyor.

Daha ne desin adamlar?

Türkiye’nin güneyinde yapay bir terör devleti kurmak o yapay devleti Türkiye’ye karşı bir sopa olarak kullanmak istiyorlar.

Biz ise bu devleti kurdurtmayacağımızı irade beyanı ile ilan etmişiz 2014’ten itibaren.

Bunu Türkiye için bir beka meselesi yapmışız.

Bu yüzden ABD ile er ya da geç çatışma kaçınılmazdır.

Böyle bilinmeli...

Bundan farklı değerlendirmek kaydı ile şunu da belirtmem şarttır;

Hükümet emekliye verdiği enflasyon artı refah payı sözünü %25 yaparak tutmuştur.

Lakin 3 ay evvel verilen seyyanen zam hesapları bozdu.

Sanki zam yapılmamış gibi bir hâl aldı.

Oysa Nisan ayında seyyanen zam verilirken yani en düşük emekli maaşı 5500 ₺’den 7500 ₺’ye yükseltilirken şu çok açık söylenmişti.

Temmuz’da zam yapılırken, Ocak ayından beri aldıkları (kök maaş) üzerine enflasyon artı refah payı ilave edilecekti.

Daha sarih bir misal vereyim.

Ocak 20232’ten itibaren 5.600 ₺ maaşı olan bir emeklimiz Nisan ayında maaşını bir an da 7.500 ₺ olarak almaya başladı.

Temmuz olduğunda ise verilecek enflasyon zammı altı aylık %19.77 idi.

Bu refah payı ile %25 olarak ilan edildi. 

Buradan tüm uyarılarımıza rağmen birçok mürekkep yalamış insan dahi bu %25’in sanki en düşük maaş olan 7.500 ₺ üzerine ilave olacağını ve en düşük emekli maaşının ise 9.375 ₺ olacağını ilan ederek emeklilerimizi beklenti içerisine soktular.

Halbuki kanun çıkarken verilecek Temmuz zammı Ocak 2023’ten itibaren alınan kök maaşa yani yukarda misal verdiğim 5.600 ₺’nin üzerine ilave olunacaktı.

Hani 5600 ₺’lik maaş, %25 artış ile 7.000 ₺ en düşük bant 7.500 olacağı içinde yine 7.500 ₺ olarak devam edecekti.

Dolayısı ile Nisan maaşına göre sanki %0 (sıfır) zam oldu.

9.375 TL gibi sanal bir beklentiye giren emeklilerimizse tabii olarak hayal kırıklığı yaşadılar!

Ama bir hakikat şu ki hükümet sözünü tutmuş ve enflasyon artı refah (%25) zammını gerçekleştirmişti.

Burada haklı eleştiriler tabii ki yapılacak ben de yapıyorum zaten.

Bu rakamlar günümüz şartlarında halen yetersizdir.

Lakin yeni bir maliye politikaları ve yeni bir ekonomi heyeti iş başındadır.

Kendince bir mali disiplin izlenmektedir.

Bu yüzden Sayın Bahçeli gibi çok güçlü bir Cumhur İttifakı ortağının istemesine rağmen başka bir ilave zam olmadı.

Bundan sonra ne olacak peki?

Bugünkü basına açık toplantısında çiçeği burnunda yeni merkez bankası başkanımız sayın Hafize Gaye Erkan' ın da işaret ettiği gibi yıllık enflasyon en az %58 yani 2. Altı ay da %29-30 olacaktır.

Bu asgari enflasyon beklentisidir kanaatimce.

Önceki gün sayın Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan' ın da çok net biçimde ifade ettiği gibi başta emeklilerimiz olmak üzere birçok kesim enflasyon altında bir mağduriyet yaşanmaması için yeni bir seyyanen zam ya da yüksek bir refah payı ilaveli yıl başı zammı geleceğidir.

Bu seyyanen zam Eylül veya Ekim ayında mı olmalıdır yoksa Nisan ve Temmuz aylarındaki sıkıntı yaşanmaması için direk yılbaşında mı yapılmalıdır mevzu bu olmalıdır.

Evet, dünyanın her yerinde emeklilerle çalışanlar arasında çok açık maaş farkı vardır.

Emekli sayıları da çalışan insanına oranı dörtte bir orandadır.

Ama 1990'lı yıllarda yapılan ciddi hatalar sebebi ile bu oran bizde çalışanların aleyhine (bilhassa EYT’liler) bozulmuş ve bugün neredeyse 20 milyona dayanmış emekli sayısı, çalışan 25 milyonun sırtına binmiş durumdadır.

Bu dünyanın hiç yerinde vaki değildir.

Hiçbir ülke de 2,5 çalışan kişi 2 kişiye bakamaz.

Bu oran 4 kişi ancak 1 kişiye bakmak şeklindedir.

Batı Avrupa’da dahi emeklilik 70’in üstüne çıkartılmak istenirken bizde 43 ile 49 yaş arası 5 milyon civarı yeni emekli ilave olmuştur.

Çalışmayan 20 milyonun maaşı nereden ödenecektir?

Türkiye’nin sömürgeleri mi var (!) ABD İngiltere ve Fransa gibi?

Türkiye’nin sınırsız petrol altın ve diğer maden gelirleri mi var başka ülkeler gibi.

Daha önceki yıllarda Popülist politikacıların halkımıza sorumsuzca vaad ettiği zamları ve EYT’leri bugün gerçekleştirmek mecburiyetinde kalan mevcut Sayın Erdoğan hükümetleri de haklı olarak dünyanın ve tarihin diğer ülkelerinde uygulanan zam ve ilave vergilere sarılmıştır…

Hiçbir ekonomik sistem bu tablonun içinden çıkamaz yoksa.

Ya seçim mağlubiyeti ya EYT, 

ya 3600 Ek gösterge, ya seyyanen zamlar 

Yüzde 50 maaş zamları nereden karşılanacaktır?

İşte sorunun cevabı buradadır…

Bu da daha çok çalışmak daha çok üretmek ve ihracattır.

Tamam eleştirelim her türlü tenkidi yapalım ama cevabını bildiğimiz halde boş sorularla kendimizi de insanımızı da oyalamayalım.

Bu kumaştan çıkan elbise budur.

Şayet Misak-ı Milli hudutlarımız dahilinde kalan petrol başta tüm enerji kaynakları hudutlarımız dışına bırakılmasa idi durum daha kolay olurdu şüphesiz.

Ne yapalım bu şartlarla çalışmaya devam edeceğiz inşallah.

Ülkemizin Le PEN’i olmaya aday bazı Faşist-Nazi özentisi parti, STK ve sosyal hesapların Fransa’da ki olayları çıkaran Cezayir, Fas ve diğer Mağrip ülkelerinden Fransa’ya yerleş (tiril)miş azınlık halkları torunlarının neden isyan ettiklerini anlamadan teşbihte bulunmaları saçmalıktır...

Fransa’nın umumiyetle Afrika ülkelerini, hususiyetle ise Mağrip ülkeleri dediğimiz Cezayir, Fas, Tunus, Senegal, Moritanya vs. gibi Kuzey Afrika diyebileceğimiz eski sömürgelerinden kendi ülkelerine de ucuz işçilik sebebi ile getirip köle gibi çalıştırdığı insanlara karşı tutumu zaten malumdur.

Amerika Birleşik Devletleri’nde yönetimlerin zenci vatandaşlarına karşı olan tutumundan farksızdır.

Kuzey Afrika ülkelerinden getirdikleri halklara karşı 2. sınıf insan muamelesi tatbik edilmekte hatta onlara insanlık dışı uygulamalar gerçekleşmektedir...

100 seneyi aşkın bu halklar Fransa’nın artık vatandaşı olmuş ve orijinal Fransız vatandaşlarından kağıt üzerinde hiç bir farkları yoktur.

Cezayir, Fas, Senegal kökenliler Fransa’da göçmen ya da sığınmacı vs. değildir. Yani, 1.sınıf vatandaştırlar kâğıt üzerinde...

Ama kâğıt üzerinde!

Futbol dünyasından örnek verecek olursak meşhur Fransız futbolcular ki bunların tamamı Fransız milli takımında oynamış, kaptanlık yapmış 1. sınıf oyunculardır.

Zidane, Benzeman, Thuram, Abidal, Anelka gibi Dünyaca ünlü yıldızlar gibi.

Evet, bunların çoğu siyahi, Afrika kökenli ama 1.sınıf Fransız vatandaşıdır.

Yani Platini den bir farkı yoktur.

İşte bugünlerde Paris vd. Fransız şehirlerini yakıp yıkan ve bizim bir kısım cahil medyamız ile Nazi özentisi faşist zihniyetlerin “Fransa’da göçmenler ayaklandı bizde de aynısı olabilir” dedikleri bunlardır.

Pekâlâ Türkiye’nin önce işgal edip sonra bu ülkelerden buraya yani ülkemize getirip, zorla çalıştırdığı başka ülke vatandaşları mı var?

Türkiye’de göçmen, mülteci, sığınmacı ya da muhacir (artık adına ne derseniz) bulunanlardan hangilerinin ülkelerini işgal ettik biz?

Türkiye ne zaman İngiltere, Hollanda, Fransa , Portekiz, İspanya hatta Belçika gibi sömürgeler edindi de o sömürdüğü ülkelerden buraya vatandaş getirdi de onların kanını emmeye devam etti?

İçimizde ki bu ahmaklar, nazi özentileri ne ile neyi kıyasladıklarının farkındalar mı?

Biz Suriye’yi, Afganistan’ı ya da Irak’ı işgal ettiğimiz için mi bize göç oldu?

Yoksa bizzat bu ülkelerde Batı emperyalizminin işgali olduğu için mi bu ülkelerin halkları göç etmek zorunda kaldı da bir kısmı ülkemize yani Türkiye’ye sığındılar?

Hiç benziyor muyuz Fransa’ya ya da diğer saydığım yukarda ki sömürgeci ülkelere?

O yüzden içimizde ki Nazi artıklarının “Yarın bizde de benzer şeyler olabilir, göçmenler ayarlanabilir” demelerinin hiç bir bilimsel- sosyolojik değeri yoktur.

Tamamen manipülatif slogan ve değersiz cümlelerdir!

Amaçları üzün yemek değil bağcıyı dövmektir.

Türkiye’de kalkışma veya yakmalı yıkmalı eylem yapacak bir göçmen ya da sığınmacı topluluğu yoktur.

Zaten Fransa’da bunları yapanlarda izah ettiğim gibi göçmenler değil en az 100 yıllık Fransa vatandaşlarının çocuklarıdır.

İçimizde ki bu Nazi artıklarına '' Hadi Oradan '' diyoruz!

Bu neye benzer?

Dereyi geçmeye çalışan koyunun kuyruğu havalanır ve kalçası gözükür.

Bunu gören Keçi der ki;

“Aaa koyunu gördünüz mü?

Kuyruğu havaalanınca poposu gözüktü! Ha ha ha” diye gülmeye başlamış keçi!

Keçinin sözlerini duyanlar tabii ki keçi ye diyememişler ki “Yahu senin hem kuyruğun yok hem de popon hep açıkta ve gözüküyor”

CHP ve zilletin durumu da aynısı!

Tüm terör örgütlerin umudu haline gelmiş olan bu aciz parti, utanmadan devlete karşı tek eylemi olmamış, hakkında tek yargı kararı olmayan, meşru bir partinin üzerinden istismar peşinde!

Yemezler canım…

Tutmaz bu senaryo!

Bu milletin Hüda-Par diye bir derdi yok ama PKK diye bir derdi var!

Türkiye’de yüzbinlerce hatta milyonlarca vatandaşımızla PKK’nın arasına kan girmiştir.

Evlatlarımız, PKK tarafından şehit edilmiş ve katledilmiştir.

Hüda-Par dan müşteki vatandaş mı var?

Hüda-Par asker, sivil, polis mi katletmiş?

Hakkında halkımızın bir şikayeti mi var?

Siz nasıl HDP-PKK ile meşru bir parti olan Hür Dava Partisini aynı kefeye koyarsınız?

Kıyasınız batsın!

Peki bunlar değilse nedir sayın Erdoğan’ı 21 yıldır Türkiye’nin başında ve yenilmez armada olarak tutan sebep?

Evet, sebepler arasında yukarda saydıklarımın hepsi vardır.

Bunlarda müessir olmuştur.

Lakin en başat sebep bunların hiçbiri değildir.

Recep Tayyip Erdoğan’ın 21 yıl boyunca iktidar olmasının ve Allah’ın inayeti milletimizin tensipleri ile bir 5 yıl daha, 2028 yılına kadar yani tam tamına 26 yıl Türkiye’nin başında kalabilecek olmasının yegâne sebebi talihidir.

Evet, talihidir.

Buna seküler bir kafa ile “konjonktür gereği” denir... Biz ise “kader perspektifinden bakışımız” diyoruz…

Merhum mütefekkir Üstad Kadir Mısıroğlu “Ben Tayyip beyin aklına değil talihine güveniyorum” demesi de işte tamda bu sebeptendir.

Size bu talihe basit bir misal vereyim…

Bakın, Türkiye’nin sağda veya solda gördüğü, göreceği en çapsız, en bilgisiz ve en çok yalan söyleyip kendi ile defalarca çelişmiş, en güvensiz kişisi şu anda ana muhalefet olarak kabul edilen partinin başındadır.

Bu ana muhalefet partisinin başkanı, diğer muhalefetin de kahır ekseriyetini yanına alarak Sayın Erdoğan’ın karşısına rakip Cumhurbaşkanı adayı olarak çıkarttılar.

Şimdi gelinde merhum Kadir Mısıroğlu’na hak vermeyin.

Başta Fetullah Gülen’in taa 1995’lerde yediği haltları görüp herkesten evvel arz ettiği tehlikeyi bizlere işaret eden Üstad bu gerçeği de bizlere yıllar evvel söylemiş.

Cumhurbaşkanımızın 14 Mayıs’ta seçimleri neden kazanacağının, bugünden bir delilini daha size söyleyeyim mi?

Firari FETÖ’cü teröristleri iyi izleyin bugünlerde.

İçerdeki davarları da onlar yönetiyor çünkü.

Şimdiden seçimde hile var diye ciyaklayacaklarını beyan ediyorlar!

Ne oldu peki?

Başta Cevheri olmak üzere öyle bir havlıyorlar ki kudurmuş vaziyetteler!

Bu FETÖ’cü teröristlerle onların emrindeki Altılı Masa bileşenleri şimdiden yol yapıyorlar ki mazeret olsun hezimetlerine 14 Mayıs akşamı.

Altılı masanın medyasına da dikkat ederseniz, hep bu Fethullahçıların ve türevlerinin söylediklerini tekrar ediyorlar.

En büyük argümanları da seçimde hile yapılacak tezviratı.

FETÖ’cü haydutlar yurt dışında hazırlıyor içerdeki türevleri tekrar ediyor.

Sözde, Bay Kemal aslında yüzde 65 alıyormuş da o gün 38- 40 bandında çıkarsa yaygara yapacaklarmış!

Kaos planı bu...

Korkunun ecele faydası yok!

Başta Cevheri haini olmak üzere firari FETÖ’cü teröristlerin videolarını seyretmesi çok zevkli olacak.

Herkese tavsiye ederim.

İçerde atılan slogan ve yürütülen planların nereden beslendiğini göreceksiniz!

Hiç ümitleri kalmamış...

Hani derler ya '' Çocuktan al haberi '' diye.

Ben de FETÖ’cü firari teröristlerden alıyorum haberleri.

Çok verimli oluyor!

Hep diyoruz ya; şiddete başvurmayan, şiddet ve terörle arasına mesafe koyan hatta ona karşı olup kınayan her türlü aykırı fikir tüm meşru zeminlerde bilhassa parlamentoda temsil edilebilmelidir.

Türkiye’de yıllarca kırılma hattı olarak görüldüğü söylenen Kürt sorunu çözülmüştür.

Evet, biz Kürt sorununun Recep Tayyip Erdoğan hükümetlerince bilhassa 2005 sonrası yapılan reformlarla çözüldüğüne inanıyoruz.

Kürt sorunu ile birlikte bu sorundan beslenerek ortaya çıkan PKK terör örgütü de bu süreçte çözülme yoluna girmiş ve ülke hudutları içerisinde tesirini kaybetmiş ve devletin çözüm süreci içerisinde ki şefkatli ve adil tutumundan memnun olan Kürt vatandaşlarımız üzerindeki direnci kırılmaya başlamıştır.

15 Temmuz FETÖ Darbe teşebbüsünün akamete uğraması ile birlikte Devletin bağırsaklarından bu habis ur temizlendikçe PKK’da himaye edilememiş ve bilhassa sayın Süleyman Soylu’nun içişleri bakanlığı döneminde adeta beli kırılmış ve yurt içinde kahır ekseriyetle etkisiz hale getirilmiştir.

Yani FETÖ ile birlikte PKK’da operasyonel kabiliyetlerini yitirmiştir.

PKK ve FETÖ’nün bitme yolunda olduğunu gören dış hamileri ve bu iki terör örgütünün gerçek sahipleri olan Batılı emperyalistler bilhassa ABD ve Avrupa Birliği ülkeleri Türkiye’de kahır ekseriyetle çözülmüş olan Kürt vatandaşlarımızın hak ve sorunlarını sanki varmış gibi içerdeki yeni kuklaları ile gündeme getirdiler...

Kimdi derseniz bu içerdeki işbirlikçiler şunu rahatlıkla söyleyebiliriz.

Ocak 2020 yılında Amerika Birleşik Devletleri Başkan adayı olan Joe Biden “Destekleyeceğiz, yardım edeceğiz ve Erdoğan a kaybettireceğiz” dediği muhalefet idi.

Bir kaset operasyonu ile ele geçirdikleri her türlü eksiğine rağmen milli duruşundan hiç taviz vermeyen merhum Deniz Baykal’ın yerine getirdikleri Kemal Kılıçdaroğlu ile ele geçiremedikleri MHP’den ayrılan İyi Parti ve Ak Partiyi ele geçirmeyip dışlanan Ali Babacan ve Ahmet Davutoğlu’na kurdurdukları yeni partilerdi.

Evet ABD ve tüm haçlı siyonist emperyalizmi Türkiye’de Erdoğan karşıtı muhalefeti destekleme kararı almış ve Türkiye’de aslında çoktan çözülmüş olan Kürt sorununu ve sözde insan hakları ihlallerini gidermek adı altında yeni bir gündem oluşturmaya başlamışlardı.

O tartışmaların başladığı günlerden itibaren hep şunu ifade etmiştik.

Evet, Türkiye’de çözüm süreci öncesinde bilhassa Ak Parti iktidarından evvel bir Kürt sorunu vardı.

Özellikle askeri darbe dönemlerinden kalma kanunlar yasaklar seri reformlarla kaldırılmış ve diğer bölgelerimiz olduğu gibi Kürt vatandaşlarımızın da yaşadıkları coğrafyamızda bir refah ve iç barış dönemi başlamıştır.

Ancak ABD ve AB emperyalistleri rahat durmuyor ve Türkiye’de bir Kürt sorununun olduğunu içerdeki işbirlikçilerine dayatıp söyletiyorlardı.

İşte biz hep şunu söyledik bu süreçlerde;

Şayet Türkiye’de Kürt vatandaşlarımızın bir sorunu olduğu iddia ediliyorsa bunun konuşulacağı tartışılacağı yer bizzat Kürt vatandaşlarımızdır.

Yoksa ipi emperyalist ülkelerin elinde olan PKK ve onların Ankara’da ki temsilcileri HDP ile konuşulacak bir şey kalmamıştır artık...

Çünkü gerek terör örgütü olan PKK’nın gerekse onun kravatlı temsilcileri HDP’nin Kürt vatandaşlarımızdan ziyade hamisi ve kumandanı dış ülkelerdir.

Bunlar artık muhatap alınmamalıdır.

Diğer Kürt sivil toplum kuruluşları, cemiyetleri ve siyasal örgütlenmeleri muhatap alınabilir...

İşte PKK ve HDP harici Kürt sivil inisiyatif kuruluşlarının da başında Hür Dava Partisi gelmekte idi.

Bu açıdan Hür Dava Partisi (Huda Par) olarak tüm ülkede ama özellikle Doğu ve Güneydoğu bölgemizde örgütlü bir güç olan bu siyasi teşekkülün, muhataplıktan da öte sorunun değil çözümün bir parçası olarak, Cumhur İttifakı’na dahil olmaları ve 14 Mayıs’ta ki Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ı destekleme kararı almaları gayet memnuniyet vericidir.

Hür Dava Partisi asla şiddete taraftar olmayan hatta karşı olduğunu ve demokratik meşru bir zeminde siyaset yapmayı hedefleyen bir siyasi oluşumdur.

Geçmiş yıllarla alakalı öz eleştiri yapmış ve hatalarından ders çıkarmış bir sivil toplum formasyonudur.

Şayet Kürt vatandaşlarımızın belli hususlarda istekleri varsa konuşulması istişare edilmesi gereken bir partidir...

Olaya sadece Cumhur ittifakına bir taze kan daha ilave olduktan ziyade toplumsal barış içerisinde yeni bir çözüm ortağı gözü ile bakmakta fayda var diye düşünüyorum.

Bu gerekçelerle Kürt vatandaşlarımızın bu cesur siyasi teşekkülüne Cumhur İttifakı’na hoş geldiniz diyorum... 

Akşener’in önceki çıkışını milli olmak şeklinde değerlendirmek çok abartılı olur.

Nihayetinde Bay Kemal’in adaylığına FETÖ’nün karşı olduğunu biliyoruz!

FETÖ’nün Kılıçdaroğlu’nun adaylığına karşı çıkmasının bir çok sebebi olabilir!

Ama en başlıcası şu kanaatimce;

Gerek FETÖ gerekse onun üst aklı Glaido yani Amerika Birleşik Devletleri Bay Kemal yerine Bay Ekrem'i tercih ediyordu!

Hırsları, kullanışlılığı ve background olarak Bay Ekrem Müdafaa daha iyi adaydı...

Eğer ABD ve partnerleri Kılıçdaroğlu’nun adaylığını istemedikleri halde Bay Kemal buna direndi ise ;

Bu gerçekten çok değerlidir.

Lakin bu böyle mi acaba?

''Belki de çoklu aday ile seçimlere girmenin bir yolu deneniyordur'' diyenler de var ama bu bana zayıf bir ihtimal gözüküyor...

-Hem ABD hem de İngiliz büyükelçilerinin defalarca Ekrem bey ve Meral hanımla buluşmaları Bay Kemal’i istemediklerinin kuvvetli bir delili idi.

Zaten Amerika kaybedecek adaya güvenip destek vermez.

O zaman aslında olan ne?

Yoksa Bay Kemal kendisini koltuğa oturtanlara direndi mi?

Şu an çok bilinmeyenli bir denklem ile karşı karşıyaymışız gibi gözüküyor!

Yalnız bu denklemden hangi netice çıkarsa çıksın, bu Altılı Masanın ve zillet ittifakının aldığı yarayı ve yıkılıp viran olmasını gizleyemez.

Zaten masadakilere karşı tereddüt içerisinde olan milletimiz tamamen güvenini yitirmiş ve bu masadakilere değil ülkeyi yönetmek için vekalet vermek, orta ölçekli bir dükkânın işletmesini bile vermez.

Yani itibarsız, itimatsız ve yıkılmış bir masa var!

Bu açıdan bakıldığında belki de Sayın Erdoğan en rahat seçimini kazanacak...

Daha önce de defalarca yazmıştım;

Öyle siyasi gelişmeler olacak ki bu Altılı Masa diye ifade edilen zillet ittifakı bırakın Sayın Recep Tayyip Erdoğan’a karşı bırakın seçim kazanmayı son günlerde görüldüğü üzere aday bile çıkaramayacaklar!  

Sakın Sayın Kemal beyi aday olarak görmeyin...

O tıpkı 2014’de Ekmeleddin İhsanoğlu, 2018’de Muharrem İnce gibi, Sayın Erdoğan’ın karşısında kaybetmeye mahkum bir tavşan adaydır!

Kılıçdaroğlu’nun olması dahi aslında aday olmaması demektir...

İki mitingle çiğ çiğ yiyeceği tavşan adaylarını karşısına çıkarmak Sayın Erdoğan için çok kolay bir lezzet sofrası olacaktır Allah’ın izni ile...

Pekâlâ Türkiye’mizi mevcut konjonktürde ve mevcut siyasi liderler arasında Sayın Erdoğan dışında bir alternatif bir seçenek bulunmadığına göre başlıktaki sorumuzu tekrar edelim...

Aslında Ne Oldu?

Bu kadar hengameye gerek var mı idi?

Ankebut suresi 41. Ayet e kulak verirsek;

'' Allah'tan başkalarını dost edinenlerin durumu, kendine bir ev edinen örümceğin durumu gibidir. Evlerin en dayanıksızı ise şüphesiz örümcek evidir. Keşke bilselerdi! ''

 Cumhurbaşkanı Erdoğan, ilk defa katıldığı ŞİÖ’nün 22. Devlet Başkanları Zirvesi’nde;  “-Güvenlikten ekonomiye, enerjiden ulaşıma, tarımdan turizme her alanda iş birliğine hazırız!..” dedi..

 Şanghay İşbirliği Örgütü (ŞİÖ) (Shanghai Cooperation Organisation, SCO) veya en çok bilinen adlarıyla Şanghay Beşlisi ve Şanghay Paktı Çin, Rusya, Kazakistan, Kırgızistan ve Tacikistan’ın 1996 yılında oluşturdukları uluslararası örğüt ŞİÖ..Aslında..ana işbirliği konusu “güvenlik” olan örğüt 2001 yılında Özbekistan’ın da katılımıyla üye sayısını altıya çıkarttı. 9 Haziran 2017’de Astana’da gerçekleştiren zirvede Hindistan ve Pakistan’ın da örgüte katılması ile üye sayısı sekize çıktı. 

Gözlemci statüsünde olan İran’ın 17 Eylül 2021’de Şanghay İşbirliği Örgütüne tam üye olarak kabul edilmesi ile üye sayısı dokuza çıktı.

 ŞİÖ’nün üyelerinin yanı sıra gözlemcileri ve diyalog ortakları da bulunuyor.

Diyalog partnerleri Sri Lanka, Türkiye, Kamboçya, Azerbaycan, Ermenistan, Nepal, Mısır ve Katar.

ABD’nin gözlemci olma talebi ise 2005’te reddedilmişti!..

ŞİÖ üyesi bu dokuz ülke, dünya nüfusunun yüzde 40’ından fazlasını oluşturuyor.

 Buna gözlemciler ve diyalog ortakları da eklendiğinde dünya nüfusunun neredeyse yarısı! temsil ediliyor.

Hükümetler arası bir kurum olan ŞİÖ’nün ilk kuruluşunda Çin ve Rusya’nın Asya’da güvenlik üzerine işbirliği yapma amacı bulunuyordu.

Örgütün güvenlik konusundaki endişelerinden biri, Orta Asya’daki İslamcı örgütler ve uyuşturucu ticaretiydi!..ŞİÖ üyeleri, bunlara karşı birbirileriyle istihbarat paylaşımında bulunuyor, ortak askeri tatbikat düzenliyor, “suçluları” birbirlerine iade ediyor.

Örgüt, Rusya ve Çin’in Orta Asya’ya yönelik politikalarını koordine etmenin bir aracı olma özelliği taşıyor. Fakat bir askeri ittifak değil.

Stockholm Uluslararası Barış Araştırmaları Enstitüsü’nün eski direktörü Bates Gill’e göre örgütün kuruluşunda Rusya ve Çin’in ABD’nin Asya’daki olası müdahalelerine karşı ortak hareket etme isteği de vardı..Uluslararası İnsan Hakları Federasyonu Doğu Avrupa ve Orta Asya Direktörü Sacha Koulaeva ise ŞİÖ’yü “içe kapalı otoriter ülkeler kulübü” olarak tanımlıyor.

Dünya petrol üretim ve kullanım pazarının yarısından fazlasını elinde bulunduran örgüt, ABD’ye karşı etkili bir kutup oluşturmaktadır. Dönemin Rusya Devlet Başkanı Putin, Şanghay İşbirliği Örgütü’nün Ağustos 2007 Bişkek Zirvesi’nde “Tek kutuplu dünya kabul edilemez.” diyerek bir anlamda birliğin misyonunu da belirtmiştir.

AB’nin ekonomi, politika, güvenlik ve insan hakları konusunda bağlayıcı bir müktesebatı, üye ülkelerden parlamenterlerin temsil ediği ve yasama gücü bulunan bir meclisi, mahkemesi, marşı ve tüm üye ülkelerin bayraklarının yanında kullandığı bir bayrağı bulunurken..bunlar ŞİÖ’de mevcut değil.

AB’nin üye ülkeleri arasında insan, sermaye ve ürünlerin serbest dolaşımı bulunurken ŞİÖ’de bunlar da yok..AB, diğer ülkelerle de serbest ticaret anlaşması imzalayabilirken..

ŞİÖ üyeleri kendi aralarında bile serbest ticaret anlaşmasına sahip değil.

ŞİÖ’ye kıyasla, AB’ye daha çok benzeyen, Asya menşeili örgüt olarak Avrasya Ekonomik Birliği (AEB) örgütü 2014 yılında kuruldu.

Rusya, Kazakistan, Ermenistan, Belarus ve Kırgızistan’ın üye olduğu AEB’de insan, sermaye ve ürünlerin serbest dolaşımı bulunuyor.

 2013 yılında.. “Türkiye hem NATO üyesi, hem de ABD’nin en yakın müttefiklerinden..ŞİÖ üyelerinin..bu şartlarda, Türkiye’yi tam üyeliğe kabul etmesi mümkün değil” diyen Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin’in danışmanı olan Sergey Markov, bu yüzden Türkiye’nin ŞİÖ’ye değil AEB’ye üye olabileceğini, o zaman söylemişti.

Cumhurbaşkanı Erdoğan;

 “-Mesela, ‘Şanghay Beşlisi içerisinde Türkiye niye olmasın?’ diyorum.

 “-Temenni ederim ki orada olumlu bir gelişme olması halinde, yani Türkiye’nin Şanghay Beşlisi içerisinde yer alması, bu konuda çok daha rahat hareket etmesini sağlayacaktır diye düşünüyorum.”

Örgüt böylece..yıllar içinde..AB ile yığılan sorunlar ile birlikte..artan şekilde Türkiye’nin gündemine girmiş oldu.

Son olarak bu yıl Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın ilk defa bir ŞİÖ toplantısına davet edilmesi, Türkiye’nin bu örgütle kurduğu en üst düzey ilişki oldu.

1 Kasım 1993”te resmen kurulan AB’nin kendine özgü bir entegrasyon süreci içinde..

Türkiye ile Avrupa Birliği’nin ilişkileri 31 Temmuz 1959’da Türkiye’nin Avrupa Ekonomik Topluluğu’na yaptığı ortaklık başvurusu ile başlar. AET Bakanlar Konseyi’nin başvuruyu kabul etmesi sonrasında 12 Eylül 1963 tarihinde Ankara Anlaşması imzalanmıştır. Ankara Anlaşması sonucunda ortaklık yaratan bir anlaşmadır. Ama, 28 üyeye ulaşmış olan AB’ ye..63 yıl geçmesine rağmen..Türkiye hala üye değildir.

 ŞİÖ’nün ise ekonomiden ziyade siyasetle ilgili ve NATO’ya alternatif olabilecek bir oluşuma, Erdoğan üye olabiliriz! diyerek..Erdoğan’ın bu konudaki mesajı; “ŞİÖ’nün AB’ye alternatif olarak görülmesini değil, Erdoğan’ın Batı dünyasına artık!..bir alternatif!..arayışını ifade ediyor..son Suriye olayları ile Türkiye’nin yaşadığı sorunlara..”güvenlik” ve “ortak savunma” doktrinlerini Türkiye’ye uygulamayan NATO’yu bile, sonucunda bir tartışma haline getiriyor”..
Erdoğan’ın bugün NATO Parlamenterler Meclisi toplantısında ittifak üyelerine sert mesajlar vermesine rağmen, Türkiye’nin Batı’yla entegrasyonu bırakıp ŞİÖ üyeliği yoluna girmesi çok zor..Çünkü, Türkiye’nin ekonomisi Batı’yla entegre. Bunu koparıp da yerine kısa vadede, hele böyle bir konjonktürde bir alternatif bulması pek olası gözükmüyor.

Ayrıca, NATO Batı Bloğu ile Rusya arasında, en son devam eden Ukrayna savaşı ile tırmanan gerginlik mevcut iken böyle mesajlar vermek, Türkiye için büyük güvenlik riskleri taşıyor.

Rusya ve NATO Ukrayna’da silahlarını birbirine çeviriyor iken.. Türkiye eğer Rusya’nın kampına girerse..şimdi olduğu gibi..dönek Batı..artan Türkiye Yunanistan geriliminde birer NATO üyesi olan Fransa ve ABD’nin apaçık silahlarını Türkiye’ye çevirmesi gibi tehlike oluşabiliyor.

Dünya siyaseti bir satranç oyunu ve Başkan Erdoğan, kendi mevcut askeri ve ekonomik güç dengelerimizi göz önünde bulundurarak, yılların tecrübesi bir kurt siyasetçi olarak; bu tip söylem ve eylemleri ile.. ŞİÖ’yü Türkiye için AB’ye  ve NATO’ya karşı..hem siyasi, hem  ekonomik hemde askeri olarak..önemli bir denge unsuru olarak görüyor ve bunu kullanıyor..belki blöf..belki gerçek..

Sonuç olarak..yapabileceğimiz en mantıklı şey..20 yıldır ülkemizde olan ekonomik ve askeri gelişmeleri göz önümüze alıp..her türlü provakasyona karşı...başımızı iki elimizin arasına alarak..Başkan Erdoğan’ın liderliğinde..sabır ile..mümkün olan en uzun süre beklemeli ve gelişmeliyiz..gelişmeliyiz..

Gün ola harman ola!..herşeyin bir vaktü zamanı var..gün gelir, tüm hesapları..biizniALLAH görürüz..

Kadın-erkek, genç-yaşlı, aynı kulvarda, eriştikleri anda yitirecekleri menzile yüzlerini çevirmiş acele acele koşuyorlar...

Kiminin amacı mülk edinmek, kiminin uzun ömürlü olmak, kiminin sadece sevmek- sevilmek, kiminin yalnızca günü yaşamak, hayatın tadını çıkarmak…

Kimi hedefine bedeninin bencil tutkularını koyuyor, kimi bilgi sahibi olup toplumda sivrilerek büyüklenme yolunda koşuyor…

Vicdanları değil, mantıkları yol göstericileri olmuş; hidayetsiz, hikmetsiz şeylere doğru nefisleri peşinde koşuyorlar…

 Çoğu insan içgüdülerine doğru koşuyor. Masallardaki gibi dere tepe düz gidiyor, ancak bir arpa boyu yol alamıyorlar. Aldıkları yol aşağılara doğru…

Nefsin sınır tanımaz, doymak, bitmek tükenmek bilmez tutkuları vardır. Bencil tutkularının ardında koşan bu kişilerin elde ettikleri her şey, daha da tatminsiz olmalarına yol açıyor; çünkü sahip oldukları her şeyin daha iyisi ve daha mükemmeli var. Sürekli bir başka tutkunun peşinde koşuyorlar bu yüzden. Hepsi, ölüp toprağın altına girdiğinde dünyada bırakacağı evi, malı-mülkü, her şeyi için. O her yeni şey de kibir ve büyüklenmelerini artırıyor.

Terbiye edilmemiş nefis hasta bir hayvan gibi; sürekli insandan yiyor ve çalıyor. Yedirilip beslenirse, sağlığına kavuşuyor, beslenmediğinde ise ölüyor…

Çok açık ki, insanların dünya hayatındaki bu koşuşturması boş bir hırstan kaynaklanıyor. Ardında koştukları ‘şeyler’ ise ne hırs yapılacak ne de sahip olunduğu için gurur duyulacak şeyler. Her biri geçici dünya hayatının çekici ve aldatıcı birer süsü.

Menfaate kilitlenen, dünyaya yönelmiş insan samimiyetsizdir de. Samimi olmak için çaba gösterse bile ondan kurtulamaz. Tüm hayatını Allah’a halisane teslim ederse insan samimiyeti kazanabilir.

Samimi insanlar yüzlerini yücelere çevirir, yücelerden inen yolu ve yücelere çıkan dosdoğru yolu görür. Önce gönüllerine doğru koşar, vicdanlarıyla tanışır, akıllarını vicdanlarının emrine verirler. Kendilerine sunulan her nimetle, her emanetle yücelere doğru kanatlanırlar. Kanatları şükür olur, sabır olur; emanetleri onları aşağılara çekmez aksine binekleri olur. Yüzleri ışıl ışıl…

 Vicdanına uyan insan varoluş sebebini derin düşünür; çünkü onun ‘namazı, ibadetleri, dirimi ve ölümü âlemlerin Rabbi olan Allah’ındır.’

Dünya hayatında önündeki iki kulvardan engebeli, tehlikelerle dolu ve kendilerini aşağılara sürükleyecek yolda koşanlar, ‘O Gün’ de ‘boyunlarını çağırana doğru uzatmış olarak koşarlarken’ derler ki; ““Bu, zorlu bir gün.”

Onlar, “Başlarını dikerek koşarlar, gözleri kendilerine dönüp-çevrilmez. Kalpleri (sanki) bomboştur.” (İbrahim Suresi, 43)

Yüzleri Yaratan’a yönelik, vicdanlı insanların koştuğu hedef çok büyüktür, en büyüktür. Kazancı da en büyük olacaktır…

O gün, mümin erkekler ile mümin kadınları, nurları önlerinde ve sağlarında koşarken görürsün. “Bugün sizin müjdeniz, içinde ebedi kalıcılar (olduğunuz), altından ırmaklar akan cennetlerdir.” İşte ‘büyük kurtuluş ve mutluluk’ budur. (Hadid Suresi, 12)

Bir Ramazan sabahı erkenden Sur Kitabevi’ni açmaya gittiğimde anahtarı evde unutmuş olduğumu üzüntüyle fark ettim. Okula gitmekte olan öğrenciler kırtasiye ihtiyaçlarını karşılamak üzere kapının önünde toplanmışlardı benimle beraber ama nafile; içeri giremiyorduk.  Neyse, Kayan Çarşısı’na revan oldum, bir çilingir bulup getirdim. Tam bu sırada sadece isminin Mehmet olduğunu hatırladığım bir dağıtım sorumlusu da çıkageldi. Elimizde bulunan fazla yayınları iade alıp başka bir yere götürecekmiş.

Çilingir elinde yüzlerce anahtar bulunan demet, anahtarları sırasıyla deniyor, ne var ki, kapıyı bir türlü açamıyordu. Müşterim olan öğrencilerle beraber başında dinelmiş, denemelerin mutlu sonucunu bekliyorduk. 

Tam bu sırada isminin Mehmet Bey olduğunu hatırladığım şahıs,  ‘Sen şu anahtar destesini bana versene’ diye seslendi çilingire. 

Çilingir şaşkın bakışlarla uzattı desteyi. Mehmet Bey’in yüksek sesle bir besmele çekerek içlerinden birini rastgele seçip anahtarı çevirmesiyle içeriye girmesi bir oldu. Çilingir dahil hepimiz olanlar karşısında şaşkındık. 

Bu güzel insan o doğru anahtarı hemencecik nasıl bulmuştu? Bir tesadüf müydü bu yoksa bir keramet karşısında mıydık? Besmelenin kerameti… Bugün olmuş, hala çözemediğim bir sırdır.

Bir de İlyas adlı –şimdi Almanya’da yaşayan- sevdiğim bir arkadaşımız vardı kitabevinin müdavimleri arasında. Bir gün beni evine iftara davet etmişti. Elbette davete icabet sünnetti. Kabul ettim. İkimiz de bekârdık nasılsa. Nerede akşam, orada sabah… 

Yalnız İlyas biraz uzak bir semtte oturuyordu, deyim yerindeyse şehrin ta öbür ucunda. Otobüsle, minibüsle filan derken epeyce de yaya yürüyerek ancak top atılmasına ramak kala gecekondu tipindeki evine varabildik İlyas’ın. 

Temmuz veya Ağustos olmalı. Kurt gibi acıkmıştım. Havada bunaltıcı bir sıcak. Aşırı derecede terlemiştik. Sofra billur bir sürahi gibi gözümde tütüyordu.  

Hiç unutmuyorum, sofraya sadece su, ekmek ve alüminyum bir tabakta hafiften ısıtılmış, bir gün önceden kalma etsiz bir patates yemeği getirdi İlyas. Tabağın içerisinde yedi sekiz dilim patates ya var, ya yoktu. Kişi başı üç dört dilim patates, biraz da yemek suyu. Bütün menü bu!

Serde gençlik de var. Günler uzun mu uzun, hava sıcak mı sıcak, o kadar da yol da gelmişsin, sonuçta bir iftara davetlisin ve karşında bu fukara sofrası… Tam bir hayal kırıklığıydı yaşadığım. 

Dost hatırına zehir de olsa yenilir hesabı oturduk sofraya… Tabaktakiler birkaç hamlede bitiverdi. Sofradan aç kalktığımı iyi hatırlıyorum.  Belki o gün bu fukara menüsüne biraz bozulmuş olabilirim ama sonradan düşündüğümde ne büyük bir ibret dersi gizlenmişti o Ramazan akşamının beyin kıvrımlarına. Bir bakıma ‘İftar dediği işte böyle olmalı’ mesajını derinden derine almış olmalıydım. 

Bir de şunu: Orucun iftarda da devam ederse makbul olduğu bildirisini. 

Şimdi ne zaman beş yıldızlı bir otele iftara davet edilsem belki otuz çeşit lüks yiyecek içinde o soğuk ve tatsız patates yemeğindeki buruk lezzeti boşuna ararım. İşte o zaman o akşamki garip iftar sofrasının verdiği manidar mesajı içimden tekrar etmeye koyulurum:

Ramazan ‘yeme ayı’ değil, ‘ye-me-me ayı’dır. Sakın bunu unutma! 

Öyle ya, hafızam nice zengin sofrasının kaydını silmiş ama o fakir sofrasındaki Asr-ı Saadet kokusunu aradan kırk yıldan fazla geçtiği halde bir türlü unutamamıştı. 

Cümlenizin Ramazan-ı Şeriflerini tebrik ederim. 

Akşener’in önceki çıkışını milli olmak şeklinde değerlendirmek çok abartılı olur.

Nihayetinde Bay Kemal’in adaylığına FETÖ’nün karşı olduğunu biliyoruz!

FETÖ’nün Kılıçdaroğlu’nun adaylığına karşı çıkmasının bir çok sebebi olabilir!

Ama en başlıcası şu kanaatimce;

Gerek FETÖ gerekse onun üst aklı Glaido yani Amerika Birleşik Devletleri Bay Kemal yerine Bay Ekrem’i tercih ediyordu!

Hırsları, kullanışlılığı ve background olarak Bay Ekrem Müdafaa daha iyi adaydı...

Eğer ABD ve partnerleri Kılıçdaroğlu’nun adaylığını istemedikleri halde Bay Kemal buna direndi ise ;

Bu gerçekten çok değerlidir.

 Lakin bu böyle mi acaba?
‘’Belki de çoklu aday ile seçimlere girmenin bir yolu deneniyordur’’ diyenler de var ama bu bana zayıf bir ihtimal gözüküyor...

-Hem ABD hem de İngiliz büyükelçilerinin defalarca Ekrem bey ve Meral hanımla buluşmaları Bay Kemal’i istemediklerinin kuvvetli bir delili idi.

Zaten Amerika kaybedecek adaya güvenip destek vermez.

O zaman aslında olan ne?

Yoksa Bay Kemal kendisini koltuğa oturtanlara direndi mi?

Şu an çok bilinmeyenli bir denklem ile karşı karşıyaymışız gibi gözüküyor!

 Yalnız bu denklemden hangi netice çıkarsa çıksın, bu Altılı Masanın ve zillet ittifakının aldığı yarayı ve yıkılıp viran olmasını gizleyemez.

Zaten masadakilere karşı tereddüt içerisinde olan milletimiz tamamen güvenini yitirmiş ve bu masadakilere değil ülkeyi yönetmek için vekalet vermek, orta ölçekli bir dükkânın işletmesini bile vermez.

Yani itibarsız, itimatsız ve yıkılmış bir masa var!

Bu açıdan bakıldığında belki de Sayın Erdoğan en rahat seçimini kazanacak...

Daha önce de defalarca yazmıştım;

Öyle siyasi gelişmeler olacak ki bu Altılı Masa diye ifade edilen zillet ittifakı bırakın Sayın Recep Tayyip Erdoğan’a karşı bırakın seçim kazanmayı son günlerde görüldüğü üzere aday bile çıkaramayacaklar!  

Sakın Sayın Kemal beyi aday olarak görmeyin...

O tıpkı 2014’de Ekmeleddin İhsanoğlu, 2018’de Muharrem İnce gibi, Sayın Erdoğan’ın karşısında kaybetmeye mahkum bir tavşan adaydır!

Kılıçdaroğlu’nun olması dahi aslında aday olmaması demektir...

İki mitingle çiğ çiğ yiyeceği tavşan adaylarını karşısına çıkarmak Sayın Erdoğan için çok kolay bir lezzet sofrası olacaktır Allah’ın izni ile...

Pekâlâ Türkiye’mizi mevcut konjonktürde ve mevcut siyasi liderler arasında Sayın Erdoğan dışında bir alternatif bir seçenek bulunmadığına göre başlıktaki sorumuzu tekrar edelim...

Aslında Ne Oldu?

Bu kadar hengameye gerek var mı idi?

Ankebut suresi 41. Ayet e kulak verirsek;

“Allah’tan başkalarını dost edinenlerin durumu, kendine bir ev edinen örümceğin durumu gibidir. Evlerin en dayanıksızı ise şüphesiz örümcek evidir. Keşke bilselerdi!”

Bir mevzuda dikkatinizi çekeceğim.

Bir kısım sözüm ona muhalif siyasilerin ya da partilerin çok anormal ve agresif çıkışları hatta saçmalık derecesini aşan sapık söylemleri olduğunu okuyor, duyuyor ve görüyoruz…

Önceleri ben de anlam veremiyordum bu sözleri söylediklerinde!

Bir insan veya parti ya da siyaset yorumcusu-yazarı nasıl olurda sözde muhalefet ettiği Erdoğan veya Ak Partiyi yıpratmak adına kendini rezil ve kepaze edebilir?

Bunların hiç mi yakın çevreleri yok?

Hiç mi akıl verecek dostları yok?

Kendilerini nasıl bu duruma düşürüyorlar?

Bir tanesi “Yalan olduğunu bile bile ve bu yalanının birkaç dakika sonra yani Yatsı ezanı okunmadan ortaya çıkacağını bildiği halde, bu yalanı kasten hattı zatında Sayın Erdoğan ve Ak Partinin güçlenmesi için söylüyorlar” dediğine inanamamıştım.

Ama görüyorum ki bu iddia doğru sanki...

Bir başka tanıdık kardeşim ise daha ileri derecede bir cümle kurmuştu ki gözlerim açıldı şaşkınlığımdan;

“Mustafa abi! Onlar muhalif değil bu iktidarın ve mevcut anayasal düzenin görevlendirilmiş kö*ekleri!

İktidarın devam etmesi için ürüyorlar!”

Önce çok garip gelmişti bana.

Yani muhalif adı altında aslında vazifeli canlılar ile karşı karşıyayız. Çünkü bu insan suretinde ki canlılar muhalefet etmiyorlar, adeta aynı hedefe havlıyorlar ve dostumun bahsettiği gibi o hedefi (Ak Parti ve Erdoğan’ı) aslında güçlendiriyorlardı.

Şimdi örneklerini görelim.

Bir siyasetçi (hem de halkta karşılığı olan) 10 Şehri depremde yerle bir olmuş bir ülke de daha on binlerce cenaze enkaz altından kalkmadan, adeta 10 şehirde kan gövdeyi götürmüş ve taş üstünde taş kalmadığı bir esnada oy avcılığı yapar mahiyette kavga ve konuşma yapar mı?

Şayet cenaze evinde kavga ve tartışma yaparsanız velev ki mevzunuzda haklı dahi olsanız adama demezler mi ‘’Yahu cenaze evinde daha merhumun naaşı kalkmadan kavga olur mu? Ayıptır, günahtır’’ demezler mi?

Peki bu siyasi parti yetkilisinin onlarca danışmanı ve yardımcısı varsa tepki alacaklarını bile bile bu cenaze başında kavga yapmalarının normal olduğunu söyleyebilecek tek bir kişi var mı?

Cenaze ve enkazlar kalkar o zaman suçlu, hatalı olduğuna inandığınız kimseler varsa onun yakasına yapışır ve yargıya ya da siyaseten seçmene havale edersiniz!

Bunu yapan koca koca parti başkanları ve siyasetçiler var mı yok mu?

Var maalesef!

O zaman bunu bile bile yaptığını ve Ak Parti ile Erdoğan’ı güçlendirmek için yaptığını söylemek hiç de abartı değildir kanaatimce.
Şimdi başka bir misal vereyim.

Vatana ihanetten defalarca hapis yatmış ve açıkça ‘’Bu devleti yıkmalıyız, devletiniz batsın’’ diye konuşmalar yapmış ve teröre destekten kapanmak üzere olan parti tarafından meclise vekil yapılarak girmiş bir alçağın; deprem bölgesine giderek halkı devlete karşı isyan etmeye teşvik eden konuşmalar yapması, bu sözlerinin de tıpkı cenaze evinde tepki görecek olan siyasetçi gibi bununda tepki göreceğini bile bile yaptığını söylemek çok mu iddialı olur?

Yüzde yüz olarak halkın yüzüne tükürecek konuşmalar yapanlar şayet aptal değillerse (ki hiç öyle gözükmüyorlar) iktidarın kö*eği diyen dostumu teyit etmiş olmuyorlar mı?

Ha bunu gönüllü mü yoksa vazifeli mi yapıyorlar bilemem!

Ama bizim muhalefet sandığımız tüm bu canlılar aslında iktidarı ve Sayın Cumhurbaşkanımızı daha da güçlendiren ve en az 2028 yılına kadar Türkiye’yi yönetmelerini sağlamak için çalıştıklarını söylemek hiçte zor bir şey olmasa gerek.

Üçüncü bir örnek verecek olursak; Nazilerin Türkiye şubesi gibi çalışan ve kamuoyunda istihbarat fosili olarak tanınan faşist bir siyasetçi ise, iktidarı mesul tuttuğu Suriye’den buraya sığınmış mazlum mültecilere her gün yalan iftira ve tezviratta bulunup, birkaç saat ya da dakika sonra ise yalanlarının ortaya çıkmasından sonra ‘’Bana ne bana öyle duyum geldi’’ diyorsa bu ahvalinin halkta tepki uyandıracağını bilmemesi mümkün mü?

Peki o zaman bu faşist siyasetçinin de iktidara çalıştığını söylemek neden abartılı olsun?
Sizde mevcut muhalefet partilerinden duyduğunuz eleştirilerin aslında iktidarı güçlendirmek ve Sayın Erdoğan’ı yaşadığı, sağlıklı olduğu müddetçe yönetimde tutması için yapıldığı hissine kapılmadınız mı?

Düşünsenize bunların en elebaşlarından biri, Elazığ’da 2020 de gerçekleşen daha az tahribatlı ve yüzlerce vatandaşımızın vefatı ile neticelenen depremde, bir Kızılay çadırının önünde poz verip göstere göstere ‘’Bir tane Kızılay çadırı görmedim’’ dediğini hatırlıyor musunuz?

Hem de arkadaşları ile birkaç tane Kızılay çadırı ziyaretinde bulunduktan sonra bu açıklamayı yapıyor!

Şimdi bu zat ya deli ya geri zekalı ya da iktidara kö*eklik yapan bir vazifeli olması gerekmez mi?

Kocaman Kızılay çadırının önünde, burada Kızılay bir tane çadır kurmamış der mi?

Şimdi ben nasıl bu arkadaşıma haksızsın derim?

Ben artık ciddi ciddi bu tip muhaliflerin (ki sayısı hiçte az değil) aslında muhalefet değil iktidarın yancıları olduğuna inanmaya başladım.

Her geçen gün muhalefetin bitişini iktidarın ise daha da güçlendiğini görmek bu yüzden çok daha belirgin hale geliyor...

Öte yandan artçı depremler sürüyor. En son 27 Şubat günü Malatya’da yaşadığımız 5.5 büyüklüğündeki deprem dahil binlerce sarsıntıyı ilaveten yaşıyoruz.  Allah beterinden esirgesin diyorum. Bu günleri de atlatacağız inşallah.

Tabii deprem kadar depremi siyasî ve ideolojik çıkarlarına alet eden güruhla da mücadele etmek gibi akıllara ziyan bir vaziyetle de karşı karşıyayız bu defa. Depremlerden, kandan ve irinden beslenir gibi beslenmeye niyetli bu habis zihniyetin çirkin tezahürlerini sosyal medyada üzüntüyle müşahede ederken ‘Bu nifak çeteleri de nereden çıktı?’ diye şaşkınlıkla soranlar oluyor. Cevaben bazılarınıza ters gelebilecek bir yorum yapacağım izninizle:

Deprem felaketi sonrasında devleti ve kamuoyunu özellikle sosyal medyada uğraştıranlar arasında bir de bu “çeteler” var. Ortak özellikleri, İslam’a ve millete dair ne kadar değer varsa ona düşman olmaları. Biri ‘Diyanet deprem bölgesine yardım ediyor’ mu dedi, topyekün başlarını çıkarıp ‘Diyanet’in ne işi var deprem bölgesinde?’ diye çığırtkanlık yapıyorlar. 

Lakin aslında garip ve şaşılacak olan onlar değil, biziz!

Aslında hepimizin onların kafasında olması için uzun süre ciddi bir hazırlık yapıldı ama tutmadı elhamdülillah.

Demokrat Parti eliyle aldığımız 1946-50 virajı her bakımdan hayatî önem taşımaktadır. O keskin virajı alamasaydık eğer veya daha geç alsaydık şundan eminim ki bugün biz azınlıkta kalmış olacaktık.

O büyük virajı alabildiğimiz içindir ki, bugün mankurtlaşmış nifak çeteleri ve habis zihniyet bu kadar kuduruyor. Kendilerini asil (asıl), bizi asimile edilmesi gereken geçici yabaniler, olarak görüyorlar çünkü. Bizi kiracı, kendilerini ev sahibi gibi görüyorlar başka bir deyişle.

Fakat Cenab-ı Hakkın lütf u inayetiyle bu vahim plan akamete uğradı.

Nitekim Kemalist kalemşorlardan Falih Rıfkı Atay’ın (vefatı 1971) bir yazısında “Bir gün Türkiye’de laik sistem tehlikeye girerse Kıbrıs’taki laikliği model alıp sistemimizi tekrar ona göre kuracağız” diyor, “çünkü orada proje başarıldı ama burada yarım kaldı” diye de hayıflanarak ekliyordu sözlerine.

Görüyorsunuz Kıbrıs’ta laikliğe aykırı diye Kur’an Kurslarını basan mankurtları. İşte bizi de oradaki gibi yapacaklardı. Plan buydu.

1950 yılından beri bu habis zihniyet ‘Nereden çıktı bu Hasolar ve Memolar?’ tepkisini gösteriyor ki, kendi açılarından tamamen haklılar.

Gerçekten de biz nerden çıktık?

Pişmiş aşa su kattık esasında. Affedilmeyen ve affedilmeyecek suçumuz buydu.

Biz fazla donanımlı ve iyi yetişmiş değiliz gerçi ama durduğumuz yer o kadar sağlam ve kritik, o kadar anahtar mahiyetinde ki, bulunduğumuz yerden dolayı bütün plan ve oyunları bozabilecek yetenekteyiz.

Bunun için Okçular Tepesi’ni boş bırakmayacak ve bizden daha layık olanların arkamızdan yetişmesi için gayret edeceğiz.

Cenab-ı Allah’ın bizi memur ettiği büyük vazife budur vesselam.

Dünya kendi ekseni etrafında 23 saat 56 dakikada dönüyor. Dünyadan 100 ayçapı uzakta olan Ay, Dünya’nın çevresinde ve kendi etrafında 27,3 günde dönüyor..bir dairesel dişli çark gibi..kendi etrafında döne, döne..tam tur yaptıgında..dünyanında etrafında dönüşünü tamamlıyor..Bu mükemmellikten dolayı biz daima Ay'ın daima gördüğümüz yüzünü görüyoruz..Ayın gördüğümüz yüzü değişmiyor..Ayın göremediğimiz kısmına Ayın karanlık yüzü deniliyor..

Dünya ve Ay ikilisi ise bizden kendi çapının 115 katı uzakta olan Güneş’in çevresinde 365,25 günde dönüyor. Güneş de, kendi etrafında 27 günde dönüyor..Yani, teleskopla baktığınızda..gördüğünüz Ay ne şekilde ise, Güneşte aynı görünüş açısında oluyor..

Güneş ise kendi gezeğen sistemiyle beraber, kendi ait olduğu yıldız kümesi olan Samanyolu(Kehkeşan) galaksisinde dönüyor.

Güneş gibi 500 'milyar' adete yakın yıldızdan oluşan Samanyolu Galaksisi ise..kendisine en yakın Andromeda Galaksisi ve diğer galaksiler ile beraber..'Süper Küme' denilen bir 'Galaksi Kümesi' olarak.. merkezinin etrafında 220 milyon yılda bir dönüyor ve Samanyolu da içinde bulunduğu yerel küme ile beraber hareket ediyor.

Görüyoruz ki, her şey dönüyor. Peki içinde bulunduğumuz Evren de dönüyor mu? Bu, cevabı kolay bir soru değil ama, son yıllarda uzay teleskoplarından alınan verilerle cevaba az çok yaklaştık.

Aslında gökcisimlerinin nasıl dönmeye başladığı, yani o ilk kıvılcımın nasıl çakıldığı hâlâ tam olarak cevaplanmış bir soru değil. Dönüş ile ilgili teoriler Platon ve Aristo’ya kadar uzanıyor. Platon, gökcisimlerinin mükemmel daireler çizmesi gerektiğini söylerken Aristo evrenin Dünya’nın etrafında döndüğünü düşünüyordu. Kopernik ise Güneş’i merkeze alarak Dünya ve gezegenlerin Güneş’in çevresinde döndüğünü öne sürdü ve yüzlerce yıldır kabul edilen antik kozmolojiyi yıkmış oldu. Sonrasında Newton da evrenin mutlak ve statik olduğunu, dolayısıyla evrenin sonsuz olması gerektiğini ve dönmenin olmadığını söyledi.

Öncelikle Samanyolu galaksisi içinde bulunup da, galaksimizin döndüğünü nasıl anladığımızı açıklamakla işe başlayabiliriz. Teleskoplarla gözlemlerimiz sonucu galaksimiz içindeki yıldızların ve diğer gökcisimlerinin göreli konumlarını ve hızlarını artık rahatlıkla tespit edebiliyoruz. Bu verileri de, bir grafiğe yüklediğimizde görülüyor ki, yıldızlar da..belli bir merkez etrafında dönüyorlar. İşin ilginç yanı, bu verilerle elde ettiğimiz dönme eğrisi hiç de..bizim, Güneş Sistemi’ndeki gezegenlerin dönüşlerine benzemiyor.

Güneş Sistemi’nde gezegenler, Güneş’e ne kadar yakınlarsa o kadar hızlı dönerler, uzaklaştıkça yavaşlarlar.

Ama..Galaksimiz çevresinde dönen yıldızlara baktığımızda ise hepsinin aynı hızda! döndüğünü görüyoruz.

Buradan da bu boşlukları dolduran nesnenin kara madde olduğuna dair büyük bir kanıt elde etmiş oluyoruz. Özellikle büyük cisimlerde kütle çekim o kadar önemli ki, birkaç galaksi birbirlerine yaklaşıp bir kütle merkezi etrafında da dönebiliyorlar.

Tabii bundan çok daha geniş resme bakarsak, evrenin dönüşünden bahsederken bütün evrenin bir nokta, bir bölge ya da bir eksen etrafında dönüp dönmediğini sorabiliriz. Bu bakımdan evrenin bir şey etrafında dönmesi için belki de evrenin merkezini, ya da ona benzer bir kütle merkezini bulmamız gerektiğini düşünebilirsiniz.

Hızlı bir cevapla aslında evrenin bir merkezi olmadığını! belirterek..evrenin dönüp dönmediği konusuna devam edebiliriz.

Uzay teleskoplarından alınan gözlemsel verilerle ulaşılan sonuçlara geçmeden önce evrenin döndüğünü öngören fizikçi Kurt Gödel’in kuramından bahsedelim. Kurt Gödel’in evreni, Einstein’ın Genel Görelilik teorisinin direkt çözümlerinden birinin sonuçları olan bir model.

Homojen ve dönen bir evreni açıklayan bu kuramın matematiksel geçerliliği olsa da, ona bugünkü gözlemlerle uyuşmadığından bir kenara atabileceğimiz, alternatif..eskimiş bir evren modeli diye bakabiliriz.

Örneğin, bu evrende, Hubble’ın keşfettiği gibi evrenin genişlemesi diye bir şey yok ama, ilginç olarak zaman da yok. Dolayısıyla zaman yolculuğu gibi bir şey var, hatta öyle ki kendi anne veya babanızı bile öldürebilir ve hâlâ yaşamaya devam edebilirsiniz. 1949‘da Gödel bu teorisini ortaya attığında Einstein’ın yanıtı, “doğa, Gödel’in uzay-zaman evrenini materyalize (yoklardan, var etmek) etmemek için yöntemler buluyor” olmuştur.

Evreni açıklamak için bugün kullandığımız en son bilimsel verilere dayanan..Standart Kozmoloji Modeli, Friedmann-Lemaître-Robertson-Walker (FLRW) geometrisine dayanır ve mutlak zamanın varlığını (ne yazık ki bu teoreye göre ise, zaman yolcuğu yok) genişleyen ve dönmeyen evreni tanımlar.

Peki genişleyen bir evren, dönüyor olsaydı merkezkaç kuvvetiyle galaksiler evrene dağılıp birbirlerinden uzaklaşmaz mıydı? Bu soruyu şöyle basitleştirelim. Örneğin lunaparkta atlıkarıncada döndüğünüzü düşünün. Elinizde kum taşları olsun. Siz hızla döndükçe elinizdekileri bırakırsanız bu kum taşları uzaklara doğru saçılır, döndükçe saçılmaya devam eder. İşte bu şekilde genişleyen ve dönen evrende, eğer merkezkaç kuvveti ile galaksiler birbirlerinden uzaklaşıyor olsalardı, bir merkez noktanın etrafında uzaklaşmanın olduğu belli olurdu.

En uzaktaki galaksiler çok çok daha hızlı uzaklaşırdı ve hatta bir zaman sonra ışık hızına bile ulaşırlardı. Ancak gözlemler evrenin genişlemesinin, yani galaksilerin birbirinden uzaklaşmalarının bir noktadan değil, her yöne doğru tekdüze (uniform) bir şekilde olduğunu gösteriyor.

FLRW modeline göre evrenimiz izotropik, yani eş yönlüdür. Galaksilerden de çok daha büyük geniş yapıları iplikler (filaments) ve boşluklar (voids) incelediğimizde, hangi yöne bakarsak bakalım hep benzer yapıları görüyoruz. Bu da merkezi bir noktanın, ya da eksenin olmadığını gösteriyor. Son yıllarda evreni tarayan birçok uzay teleskobu da hep bu sonucu verdi.

İlk olarak 2006 yılında COBE (Cosmic Background Radiation Experiment) uzay teleskobu ve son olarak Planck uydusu kozmik arka fon ışımasının haritasını çıkarttığında, kendi enstrümanlarının hassasiyeti çerçevesinde evrende tercih edilen bir yönün olmadığını gösterdi.

Kısaca evrende nereye bakarsak bakalım hep aynı şeyi görüyoruz. Dolayısıyla bu veriler sadece belli yöne doğru bir toplanma, ya da hareketlenme diye bir şeyin olmadığını göstermiş oldu.

Kozmik arka fon ışıması evreni tanımak için çok önemli bir araçtır. Bu ışınım Big Bang’den yaklaşık 400 bin yıl sonra yayınlanmaya başlayıp görebildiğimiz en uzaklardan gelen ışınımdır.

Hatta eski televizyonlardan hatırlarsanız, kanal çekmeyince, ya da tam kanal değiştirirken ekranda bir karıncalanma izlerdik. İşte, bu karıncalanma görüntüsünün belli bir yüzdesi Big Bang zamanından kalan bu ışıma sebebiyle oluşuyordu. Dolayısıyla bütün evreni bol miktarda kaplayan bu ışıma bize aynı zamanda evrenin dönmediği sonucunu da vermiş oldu.

Buraya kadar söylediğimiz her şey görünen evren içerisinde yaptığımız gözlemler neticesinde oluyor. Bir de görünmeyen ve hiçbir bilgi sahibi olmadığımız evren var, ya da yok, işte o daha büyük muamma.

En azından artık biliyoruz ki kozmik ağ içerisinde bulunduğumuz yer, hiçbir şekilde özel bir noktada değilmiş. Kısacası evrenin sıradan bir noktasında, sıradan bir zamanda yaşayan, kendini özel hisseden ama gayet sıradan bir evren tozu! içinde yaşayan canlılarız. Kabul etmesi belki zor bir gerçek!..

Yazarın son notu olarak; bu kadar devasa bir Evrende yaşamamıza rağmen..Kuran'ın... Rahman 33. Ayet: "Ey cinler ve insanlar topluluğu, göklerin ve yerin çevresinden geçip gitmeye gücünüz yetiyorsa geçip gidin.. ama, üstün bir güç olmadan geçemezsiniz.'' emrinde apaçık belirtildiği gibi... Bizler, insan denilen canlı varlık..maalesef... Bu dünyanın dışına çıkamayız ve hiçbir zamanda çıkmadık. Çünkü, atmosferimiz dışında hiçbir canlının yaşayamayacağı yükseklikte bir radyasyon var... 40 bin kilometre çaplı Dünyamızı, 12 bin kilometrelik atmosferimizin de dışında bulunan 36 bin kilometrelik bir 'manyetik koruma alanı' olan 'Van Allen' kuşağı..bu yüksek radyasyondan koruyor..Yani..Ay'a ayak falan basılmadı..hepsi birer Hollywood stüdyo çekimi, Amerikan propoğandası idi..Atmosferin dışına, asla..hiçbir canlı..çıkmadı..çıkamaz!..cansız, radyosyondan etkilenmeyen..makineler çıkabilir..Sonuç olarak; bizim için..atmosfer dışındaki Evren, çok tehlikeli..evimiz Dünya, en güvenli ve buradan ölmeden çıkamıyoruz..

Hayatta hiçbir şey başıboş bırakılmamış. Kâinatın her santimetrekaresinde büyük gücünü tecelli ettiren Rabbimiz, insanı da başıboş bırakmamış, dünyaya belli amaçlarla göndermiş.

Allah insanları yaratma amacını Kur’an’da “O, amel (davranış ve eylem) bakımından hanginizin daha iyi (ve güzel) olacağını denemek için ölümü ve hayatı yarattı. O, üstün ve güçlü olandır, çok bağışlayandır.” (Mülk Suresi, 2) ayetiyle haber veriyor.

Dünya insanların eğitim mekânı. İnsan, Allah’ın koyduğu sınırları gözettiği, buyruklarını yerine getirdiği ve hata yapmaktan sakındığı oranda olgunlaşıyor. Yaşadıklarına sabretmeyi, Kur’an ahlakından taviz vermemeyi, her durumda Allah'a yönelmeyi, Allah'ı gereği gibi takdir etmeyi, O'na karşı sevgi ve haşyet dolu korkuyu öğreniyor, O’nun yarattığı nimetlere şükrü artıyor. Allah'a katıksız bir imanla iman edip halisane teslim oluyor. Bu insan, Allah Katında beğenilen üstün ahlâk özelliklerine sahip takva sahibi bir mümindir artık. Böylece muhteşem barınma yurdu olan cennete girmeye layık duruma geliyor.

Kısacası, imtihanın amacı bizim eğitilmemiz. Allah bizi zaten biliyor, bizi bize tanıtıyor. Kişiliğimizi, nasıl ahlâkta bir insan olduğumuzu gösteriyor. Ataullah İskenderî’nin sözlerindeki gibi, “Allah’ın imtihanı bizi bilmek için değil, bizi bize bildirmek içindir.”

Göz açıp kapama kadar kısacık bir süre imtihan süresi. Bu kadar kısa sürede ne var ki dünyaya bu kadar bağlanacak? Belli ki bir fırsat, imtihan olunacak kadar bir zaman verilmiş burada. Akleden insan gerçekten bağlanamaz.

Elbette sıkıntılar olacak, zorluklar olacak. Aksinde nasıl imtihan olacağız? Neye sabredeceğiz? Neye tevekkül edeceğiz? Zorluklar olmazsa nerede irade kullanacağız? Bu dünyada -imtihan ortamının sırrı gereği- başımıza gelen olaylarla denenip imtihandaki başarımıza göre sonsuz hayatımızda ceza ya da ödüle kavuşacağız. Hayat imtihan üzerine kurulmuş. Ölümle imtihan sona erecek ama hiç birimiz imtihanımızın ne zaman son bulacağını bilemiyoruz. Hayatımızın sırrı "süresi belirlenmiş bir yazı" olan ölümde gizli.  

Bu nedenle uzun yaşama hesapları yapmaktan ziyade, Allah’ın huzurunda yapayalnız vereceği hesabı düşünerek yaşamalı insan. Sonsuz hayat için bir hazırlık yapmamak, bir fırsat olarak verilen zamanı boşa geçirmek ne büyük kayıp…

Bu gerçeğin dünyadaki hiçbir şeyle kıyaslanmayacak kadar önemli olduğu iyi anlaşılmalı. Karşısına çıkabilecek olaylar için önceden hazırlık yapan insanın, çok daha fazla hazırlığı ölüm ve ahiret yaşamı için yapması en akıllıca davranış olur. Yüce Allah, sonsuz ahiret hayatına hazırlık konusunda Kur’an'da uyarıyor bizi;

Ey iman edenler, Allah'tan korkun. Herkes yarın için neyi takdim ettiğine baksın. Allah'tan korkun. Hiç şüphesiz Allah, yaptıklarınızdan haberdardır. Kendileri Allah'ı unutmuş, böylece O da onlara kendi nefislerini unutturmuş olanlar gibi olmayın. İşte onlar, fâsık olanların ta kendileridir. (Haşr Suresi, 18-19)

Ancak, “ömür onlara (hiç bitmeyecekmiş gibi) uzun" (Enbiya Suresi, 44) gelen kimi insanlar dünyadan çok uzun süre ayrılmayacaklarını düşünüyorlar. Ölümü hatırlarına dahi getirmiyor, nankörlük ediyor ve Rabbine itaat etmekten kaçınıyor.

Tüm amacı dünyayı yaşamaya yönelik olunca, insan kendisine iyi bir hayat sağlamak, her anını kendince en iyi şekilde değerlendirmek için çalışıyor. Dünyaya olan bu bağlılığa Kur’an, “Gerçek şu ki bunlar, çarçabuk geçmekte olan (dünyay)ı seviyorlar. Önlerinde bulunan ağır bir günü bırakıyorlar.” (İnsan Suresi, 27) ifadesiyle dikkat çekiyor.

İşte o ‘ağır gün’de, ölümün ve hayatın imtihan için yaratıldığının sırrını kavrayan insanlar, gerçekten gaflette olan inkârcılardan ayrılıyorlar.

Ama taziye evinde kavga eden mirasyedi veletler gibi mal peşinde koşan, siyasi parti temsilcileri gerçekten mide bulandırıcı!

Bu millet ne dirisini ne ölüsünü timsah göz yaşı döken kifayetsiz muhterislere teslim etmez!

İki hafta evveline, yani deprem öncesi son güne göre, ülkemizin ve milletimizin Recep Tayyip Erdoğan’ ın bir beş yıl daha idaresine ve hizmetlerine çok daha fazla ihtiyacı var.

Düşünsenize altılı ucube ve faili meçhul adayının ezkaza seçim kazandığını!

Bir an için düşünelim olacakları…

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın seçime giderken bulunduğu vaadlerin tümünü iptal ederler.

İptal etmeseler dahi bu vaadleri asla yerine getirmezler, getiremezler!

-EYT,

-3600 Ek Gösterge

-Çok ucuz fiyata yapılacak olan TOKİ konut projeleri

-Bunların vb vaadlerin tamamı iptal olacak!

Durun!!!

Daha depremzedeler için Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın, 1 yıl müsaade isteyerek vaad ettiği, afetzede vatandaşlarımızın yıkılan evlerinin yerine yapılacak yeni konutların yapımına gelmedim...

Değil tamamını %10’unu dahi yapamaz bu “Altılı Masa” ve “Faili meçhul” adayları...

Milyonlarca afetzede perişan olur…

Bu yüzden diyorum ki; 5 Şubat 2023 Pazar günü yani depremden bir gün evvel ki pazar günü, bu milletin, Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan’ın hizmetlerine olan ihtiyacı, bugün yani yüzbinlerce evin yıkıldığı bu korkunç ve tarihi depremden sonra çok daha fazlası ile var.

O halde kim niye çekinsin seçimlerin vaktinde yapılmasından...

Zaten bu konuyu gündeme getirenlerin isimlerine baktığımda işin ciddiyetini anladım.

Başta Sayın Bülent Arınç, seçimlerin 1 yıl süre ile ertelenmesini talep ettiğinde, bunu kimlerin aslında istediğini hepimiz anladık…

Öyleyse hiç bunlar konuşturulmadan seçimler vaktinde olmalıdır...

Çünkü hepimiz biliyoruz ki Recep Tayyip Erdoğan önderliğindeki Ak Parti ve Cumhur İttifakı en rahat ve en farklı seçim galibiyetini alacaktır Allah’ın izni ile.

Evet, ülkemizin çok büyük problemleri vardır ama bunları da çözecek olan yine sayın Erdoğan ve partisidir biiznillah...

Benim çocukluğum diyebileceğim 1970’lerde ve 1980’lerde iş yerlerinde, perakendeci dükkanlarında ve bilumum ticarethanelerde duvarlarda asılı bir levha vardı.

Bu her dükkânda olmasa bile çoğunda vardı diyebiliriz...

Levhada yazanları hatırlatayım.

“Veresiye veremem ardın sıra gelemem, gelirsem de bulamam bulursam da alamam”

Hatta bir de resmi vardı hatırlıyorum…

Peşin satan ile veresiye satanın hallerini anlatan.

Ona da yer vereyim ki gençler bilmez o tabelayı.

Akıllarında tam kalsın.

Diyeceksiniz ki nereden icabetti şimdi bu tabelayı gündeme getirdin?

Bu determinist (Birbiri ardınca ve belirleyici) cümle bana Altılı Masa ve onların müstakbel akıbetlerini hatırlattı… Ki ben de sizlere aktardım...

Evet, Altılı Masa diyorum.

En az bir yıldır gündemimizi, üç yıldır da siyaseti meşgul eden bu masa 14 Mayıs 2023 Pazar günü yapılması neredeyse kesinleşen Cumhurbaşkanlığı ve Milletvekilleri seçimlerine kadar da bu meşguliyeti devam ettireceğine kuşkumuz yok.

Zaten çok partili demokrasilerde bu tip ittifakların ve seçim yarışlarının olması kadar tabii bir şey yoktur...

Peki, neden üç yıl ve bir yıl gibi iki farklı süreyi ayrı ayrı zikrettim?

Üç yıl önce ne olmuştu?

Bir yıl önce ne olmuştu?

Altılı Masa sadece bir yıl önce toplanmaya başladığına göre bir yuvarlak masa etrafında üç yıl evvel ne yaşanmıştı?

Öncelikle 3 yıl önce bugünler daha doğrusu 2020 yılının Ocak ayında şu an ki Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Joe Biden aşağıda ki video da izleyeceğiniz gibi Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ı nasıl devireceğini anlatıyor. İzlemek isteyenler için videonun bağlantısını hemen aşağıda belirteyim.

https://www.youtube.com/watch?v=ZhcOpjdPBDM

Bu konuşma 2020 yılının Ocak ayında ve daha Trump’ın başkanlığı esnasında ve kendi adaylığı yeni kesinleştikten sonra New York Times’a yaptığı ziyarette söylediği sözlerdir Jeo Biden’ın...

Yani daha başkan değil ve seçim vaadlerinde bulunduğu bir esnada...

Ne diyor Joe Biden?

“Türkiye’deki seçimlerde Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı devirmek için muhalefeti desteklemeliyiz” diyor!

Başka bir Devlet başkanı farklı bir ülkenin devlet başkanını neden devirmek ister?

Tabii ki farklı devlet başkanlarının da başka ülkeler için temennileri olması pek tabiidir.

Ancak bir siyasetçi açık açık, başka bir ülkenin siyasetçisini hattı zatında devlet başkanını devirmekten ya da devirmek için muhalefeti nasıl destekleyebileceğini ifade etmekten imtina eder.

Çünkü bu iki sakınca teşkil eder ki bu hem kendisini hem de destek verdiği muhalefeti zor durumda bırakır.

Bir süper güç olan Amerika Birleşik Devletleri’nin muhtemel başkanı farklı bir ülke olan Türkiye Cumhuriyeti’nde ki muhalefet partilerini CHP, İP, HDP ve diğer yüzde 1’lik bir kaç partiyi destekleyebileceklerini ifade etmeleri aslında tam bir skandaldır...

Bu Türkiye’de ki muhalefetin bir süper güç olan ABD ile başkan düzeyinde işbirliğinde oldukları manasına gelir!

Bunun takdirini siz okuyanlarıma bırakmakla beraber en ufak bir dış para yardımının dahi vatana ihanet olduğu demokrasimizde başkan düzeyinde yardım almak ne ile değerlendirilebilir işte takdirinize bıraktığım bu!

İkinci sakınca ise farklı bir ülkenin iç işlerine müdahaledir bu.

Peki bu kadar riski nasıl alabiliyor hem Joe Biden hem de Türkiye’de ki muhalefet?

Bunun sebebi de çok açık.

Amerika Birleşik Devletleri, ilk defa Türkiye Cumhuriyeti’nde bir askeri darbe teşebbüsünden mağlubiyetle ayrılmıştı.

1947 yılında dönemin Cumhuriyet Halk Partisi Genel Başkanı ve Türkiye’nin 2. Cumhurbaşkanı İsmet İnönü ile partilerinin genel sekreteri ve Moon Tarikatı Türkiye temsilcisi olan Kasım Gülek’in çaba ve gayretleri ile Amerika Birleşik Devletleri ile tüm askeri, siyasi, kültürel ve eğitim (Fullbrigh) antlaşmaları yapılmış ve çok partili sistemde NATO’ya resmi üyeliğe yine Türkiye 3. Cumhurbaşkanı olan Celal Bayar’ın onay ve desteği ile kabul edilmiştir.

Bu aslında Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş sürecinde tartışılan ve Sivas Kongresinde red edilmiş, Amerikan Mandacılığının da tekrar fiili tatbiki idi!!!

Artık Türkiye’de Gladio hâkim olacaktı ve istedikleri gibi iktidar değiştirip kendi uşaklarını başa getirebileceklerdi.

Bu yılları müteakiben 27 Mayıs 1960, 12 Mart 1971, 12 Eylül 1980 ve 28 Şubat 1997’de Amerika’nın içerdeki işbirlikçileri tarafından dört defa neticelenmiş askeri darbe gerçekleştirilmiştir.

Bunların haricinde de ufak tefek teşebbüsler olsa da onlar darbe içinde darbe ya da saray içi darbesi şeklinde olmuştur.

Bahsi geçen dört darbe teşebbüsü ise hedefine ulaşmış ve mevcut seçimle işbaşında olan demokratik iktidarlar yıkılıp yerlerine Amerika Birleşik Devletlerine uşaklık edecek işbirlikçiler getirilmiştir.

ABD’nin tüm istediklerini selam çakarak yerlerine getirmişlerdir...

Yani aslında “Türkiye NATO’ya girmemiş, NATO Türkiye’ye girmiştir.”

Türkiye’nin sadece askeriyesine değil siyasi, içtimai, kültürel ve eğitimine adeta bodoslama dalmış ve Türkiye’nin müstakil hareket etme kabiliyetlerini felce uğratmıştır...

Savunma sanayine son vermiş ve bırakın uçak, tank helikopter vs. piyade tüfeği bile üretimine izin verilmemiştir...

1947 yılı ve müteakip yıllar artık Türkiye Cumhuriyeti Amerika Birleşik Devletleri’nin adeta 51. eyaleti olmuştur.

15 Temmuz 2016’da ise ilk defa Amerika bir askeri darbeyi gerçekleştiremedi.

Üzerlerinde şerefli Türk Silahlı Kuvvetleri üniformaları bulunan ama özünde Amerikan işbirlikçisi FETÖ-GLADİO mensubu teröristlerin alçak darbe teşebbüsü büyük Türk milletinin basireti, feraseti ve yiğit direnişi ile lideri Recep Tayyip Erdoğan’ın önderliğinde püskürtülmüştü.

Şimdi bu kadar tarihi malumatın yazımızın başlığında ki “Veresiye veremem, ardın sıra gelemem” tekerlemesi ile ne alakası var dediğinizi duyar gibi oldum.

Biraz daha sabır.

Amerika ve NATO artık askeri darbeler neticesinde seçilmiş meşru iktidarlarımızı ya da Erdoğan’ı indiremeyeceğini anlayınca yeni ve daha evvel ülkemizde hiç tevessül etmediği bir metoda başvuracaktı.

O da yukardaki satırlarda bahsettiğim dönemin Başkan adayı ve günümüzün ABD Başkanı olan Joe Biden’ın artık seçimlerde muhalefeti birleştirerek Sayın Erdoğan’ı indirmek yerlerine ise emir ve talimatlarından çıkmayacak bir iktidar ya da başkanı getirmeleri idi...

Ama mevcut Türk siyasi konjonktürü böyle bir başkan veya partiyi tek başına barındırmıyordu.

Ak Parti ye en yakın parti CHP ve son genel seçimde Ak Partinin ancak ki yarısı kadar oy alabilmişti...

Evet, Ak Parti yüzde 42.56, CHP ise yüzde 22.64 oy almıştı.

Başkanlık seçiminde ise yine sayın Erdoğan en yakın rakibi olan Muharrem İnce’den 10 milyon daha fazla oy almıştı.

Dolayısı ile tek başına bir siyasi parti ya da kişilik sayın Erdoğan’ı geçemezdi.

O zaman diğer muhalefet partileri ile beraber bir teşekküle gidilmeli idi.

Ne kadar muhalefet partisi varsa aynı masada toplanmalı ve ABD’nin kara gücüm dediği PKK ve 50 yıldır besleyip büyüttüğü FETÖ’de bu masaya destek vermeli idi.

Gerçekten de Biden malum ziyarette çok açık biçimde Kürtler hususunda Erdoğan’a taviz vermeyeceğini söylüyordu.

Sizin de hemen anladığınız gibi Kürtlerden kastı bizim bin yıldır birlikte yaşadığımız Kürt vatandaşlarımız değildi.

Joe Biden’ın bahsettiği resmen kara gücüm dediği PYD-PKK idi.

Sakın PYD’nin PKK dan farklı bir örgüt olduğu saflığında bulunmasın kimse!

Ahırdaki eşek bile bilir ki iki örgütte KCK’ya bağlıdır ve lider olarak APO’yu tanır.

PYD’nin yüzlerce belki binlerce silahlı terörist unsuru PKK’dan Suriye’nin kuzeyine geçmiştir, 2014 ve sonrasında…

PYD Suriye’deki PKK’dır...

Yani dönemin (2020 Ocak ayının) ABD başkan adayı Joe Biden kendisinin başkan olması halinde CHP- İP- ve diğer yavru partilere ilaveten PKK ve FETÖ’nün de gayri resmi de olsa bir araya gelmesi gerektiğini vadetmişti.

Gerçekten de öyle olmadı mı?

2020 Kasım ayında seçimleri kazanan Biden tüm gücünü adeta Türkiye Cumhuriyeti’nin aleyhine olacak şekilde kullanıyordu.

24 Nisan sözde Ermeni soykırımını resmen tanıyor PYD- PKK’nın varlığına desteğe (Suriye diye ifade ediyor ama biliniyor ki ikisi de aynı şey) devam edeceğini ve muhalefet partilerinin ideolojik farklılıklarını bir kenara bırakarak siyasi yelpazenin en sağından en soluna, en İslam’cısından en liberal veya şovenistine kadar aynı masada bulunmalarını istiyordu.

Yoksa 10 yıldan fazla İstanbul Sözleşmesinin kalkması için bi taraflarını yırtan Saadet Partililerin yine İstanbul sözleşmesinin en ateşli savunucusu İP ve CHP ile bir arada olmasını ve bu sözleşmeye hiç itiraz etmeden masaya tıpış tıpış oturmasını ne ile izah edeceksiniz?

İşte Temel amca ile Meral abla ve Bay Kemal’i bir araya getiren irade Joe Biden iradesidir.

Artık sadede gelebiliriz.

Yani veresiye tekerlemesini nereye oturtacağız?

Şimdi bu Altılı Masadaki aparatlar evet bir araya gelmiş gibi gözükmekte ama aralarında ki kavgayı masa altından birbirlerini nasıl tekmelediklerini de görüyorsunuz değil mi?

Masadan adeta kemik sesleri geliyor!

İyi Parti yetkilileri her gün CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’nun aday olamayacağını ve kazanacak bir şahsı Cumhurbaşkanı adayı göstermeleri gerektiğini söylüyor.

Herkes olur ama Kemal bey olamaz diyorlar…

İki büyük şehrin belediye başkanlarından birinin aday olabileceğini ama Kemal beyin zinhar olamayacağını mütemadiyen tekrar edip duruyorlar.

Kemal bey de bu iki şehrin belediye başkanlarının neden olamayacağını söyleyip duruyor.

Bir türlü anlaşamıyorlar, her gün birbirlerini yiyorlar.

Yani masada olsalar da aslında yoklar...

Şimdi yazımızın başına dönelim...

Veresiye veremem... Yani bu partiler aslında yedi benzemez partidir ve bir araya gelemezler!

E ama geldiler işte. Sen de söylüyorsun aynı masadalar diyorsun...

Ama aslında bir arada olmadıklarını da yazdım.

Velev ki bir araya gelsinler…

Ardın sıra gelemem!

Yani bir araya gelseler de millet ardları sıra gelmez.

Kazanacak oy yüzdesini bu masanın çıkaracağı adaya vermez bu millet!

“E ya verirse” dediğinizi duyar gibi oldum.

İBB ve ABB yani İstanbul ve Ankara belediye başkanlıkları için oy vermediler mi?

Tamam ama Belediye hizmetleriyle Türkiye’yi yönetmek aynı şeyler olmadığını söylememe gerek yok.

Mahalli seçimlerde milletimiz bazen kulak çekmeyi seviyor diyelim.

Gerçi Kadirşinas milletimiz kimin kulağını çekti çok belli değil...

Bir rivayete göre kendinin kulağını çekti!

Neyse, belediye seçimleri, genel seçimlerden çok farklı.

Ardı sıra gitmez dedik.

“Ya giderse” dedi bir ses...

Eyvallah!

Diyelim ki gitti...

“Gelirsem de bulamam...”

Evet, Altılı masaya bir anlık oy verdiğini ve adayını Cumhurbaşkanı seçtiğini düşünelim.

Bu masa bir hükümet kabinesi ku-ra-maz!

HDP’siz yüzde 37’ler de hadi bol keseden verelim 40’lar da olan Altılı Masa, HDP nin desteğini alamadan 50+1 e ulaşamıyor.

Bunu sağır sultan dahi biliyor.

Yıllardır Bay Kemal başta olmak üzere tüm masa mensuplarının mütemadiyen HDP’ye ve Demirtaş’a güzelleme yapmalarının hatta HDP’yi bırakın PKK’yı bile doğru düzgün kınamadıklarını bilmiyor muyuz?

PKK ele başlarının Kandil’den bu Altılı Masaya destek verdiklerini görüp duymuyor muyuz?

Cumhur İttifakı’nın iktidarı sürerse PKK tamamen bitecek diye ağlamıyor mu bu terörist başları?

Niçin bu kadar şahsiyetlerinden ve siyasi ikballerinden taviz veriyorlar ve alenen vatanlarına ihanet ediyorlar bu masa mensupları?

40 yıllık, 30 yıllık, 20 yıllık siyasetçiler PKK ile iş birliği yapıyor izlenimini neden veriyorlar hepimiz biliyoruz.

HDP’nin %10 olan oyu için...

Pekâlâ veresiye verdik (yani altılı masaya oy verdik)

Ardı sıra gittik (iktidara getirdik, başkanı onlardan seçtik)

Gelirsem de bulamam (yani hükümeti de kurdular)

Tamam da HDP bunlara oy verip hiçbir şey istemeyecekler mi?

Yani HDP’ye yani PKK’ya iki üç tane bakanlık vermeden HDP bu desteği neden Altılı Masaya versin.

Ya da PKK’ya yurt içi veya yurt dışındaki operasyonların durdurulmadan HDP neden Altılı Masanın adayına oy verecek?

Peki verdiler ve hükümeti kurdular.

İçinde PKK’lıların bulunduğu bir hükümet ve dolayısı ile PKK’lı bir MGK nasıl olacak ve nasıl işleyecek?

İçinde PKK ve muhtemelen FETÖ’cülerin bulunduğu bir hükümetin bu devleti idare etmesine, 2232 yıllık Kara Kuvvetlerine sahip bir devlet ve millet izin verir mi zannediyoruz?

''Yani gelirsem de bulamam''

Ve tabii ki tekerlemenin sonu;

''Bulursam da alamam''

Evet, diyelim ki kuruldu bu PKK’lı ve FETÖ’lü bir hükümet.

Tüm KHK’lılar yani FETÖ’cüler 252 şehit 2200 Gazi’nin üzerine bir bardak su içip dışarı çıkacaklar yetmedi bir de tekrar devletin içerisine girecekler öyle mi?

Ve o hükümet işleyecek!

Türkiye’yi, TSK’yı, MİT’i, Emniyeti yönetecek öyle mi?

Akla ve mantığa aykırı bu duruma kimsenin “EVET” diyeceğini düşünmüyorum.

Daha masada bir aday belirlemek için birbirlerini yiyenlerin ateş çemberi içerisindeki ülkemizi yönetebileceğini hiçbir aklı başında kişi mümkün göremez.

Sayın Cumhurbaşkanımızın 15 Temmuz 2016 gecesi söylediği gibi “Bu ülke ucuza satılacak çekilecek bir ülke değildir”

Ve yine bu ülke Washington’dan, Pensilvanya’dan, Londra’dan, Tel Aviv’den yönetilecek bir ülke de değildir.

Evet, Altılı masanın seçimi kazanamayacağını ve sayın Erdoğan’ın en rahat kazanacağı seçimin 14 Mayıs’ta olacağına inanmakla birlikte; Velev ki seçimi altılı masanın kazandığını, hükümeti hiç kavga etmeden kurabildiğini(!), bu PKK’lı FETÖ’lü üyeleri olan ya da PKK veya FETÖ ye aleni destek veren bir hükümetin de tıkır tıkır işlediğini farz edelim.

Bu hükümetin Büyük Türk Milletinin istiklal ve istikbaline ipotek koyacak icraatlarına ne kadim Türk Devleti ne de büyük Türk Milleti izin verir…

Bu top direkten döner arkadaşlar.

Tabii ki bu en olmaz ihtimal için söylediklerimiz.

14 Mayıs’ta benim şahsen Şayın Erdoğan’ın en rahat seçim galibiyetini alarak 2028’e kadar büyük Türk Milletinden vekalet alacağına inancım tamdır...

Takdir tabii ki milletimizindir...

Bu yöntem “insan zayi etmemeye odaklanmış” medeniyetlerde başarıyla uygulanmış. Ama tahsilli meslektaşlarından ise hep kıskançlık görmüştür. Bunlardan biri, Jandarma neferliğinden paşalığa ve nihayet müşirliğe kadar yükselen Yedi Sekiz Hasan Paşa’dır. Çorumludur. Babasının yanında geçim derdinden tahsil görmemiş olduğundan imzasını Arapça yedi ve sekiz anlamına gelen \/\ şeklinde attığından adı “yedi sekiz”e çıkmıştı. Tahsili yoktur ama son derece dürüsttür. Dahası; altı okka yürek taşıyan bir babayiğittir.

On altı yaşındayken babasıyla birlikte gittiği Hac dönüşünden kısa bir müddet sonra askere alınır. Kurası Jandarma eri olarak İstanbul’a çıkar. Sultan Abdülaziz Han kendisini çok sever. Kimsesi olmadığı için kendisine bir anne gibi şefkat gösterip kollayacak bir hanımla evlendirir. Bu hanım sarayda görevli Hazinedar Usta Hacı Hanım’dır. 55 yaşındadır. Hasan’ı uyuya kalsa, yaşlı hanımı onu bir çocuk gibi nazlayarak yatağına yatırırdı. Bu yaşlı kadından Şefika adında kızları olmuştu.

Ancak Çorumlu Mustafa oğlu Hasan’ı tarihe mal eden olaylar, onunla II. Abdülhamid Han arasında geçen tatlı çekişmeyle başlar. Geleceğin padişahı Şehzade Abdülhamid ki, kimse o günlerde onun padişah olacağını aklına bile getirmemektedir. Zira ikinci veliahttır. Genellikle Hacı Osman Bayırı’ndaki Kudrettepe Köşkü’nde oturmaktadır. Bir gün Balmumcu Çiftliğine at üzerinde giderken yolunun üzerine muhafız neferlerden biri çıkar;
– Yassah hemşerim!..
Veliaht Abdülhamid sert bir tavırla; “Tanımadın mı beni? Ben, ikinci veliahtım” diye çıkışınca, aldığı cevap ilginçtir;
– Veliaht, meliaht dinlemem. Ben, padişahın adamıyım bir tek onu tanırım!..

Sultan Abdülhamid tahta geçtiğinde,padişahına bu derece bağlı adamı unutmayarak aratıp buldurur. Önce subay sınıfına geçirir. Savaş alanlarındaki başarıları sebebiyle rütbesi artar. Kısa zamanda kendisini çok seven Abdülhamid Han, yaşlı bir kadınla yaşamasını uygun bulmaz; “Hasan, seni bir daha başgöz edeceğim. Hacı Hanım da böyle arzu” ediyor der. Ve onu İncirköylü Hasan Paşa’nın köşkündeki Kafkas Çerkezlerinden Gülnaz adında bir kızla evlendirir. Bu sırada 80 yaşında olan birinci eşi Hacı Hanım yeni evlilere aşırı sevgi bağlayıp, onlara anne gibi davranıyordu. Bu muhterem hatunla birlikte karşılıklı muhabbetle aynı çatı altında ömür sürerler.

Sonra bizzat padişahın isteği ile Ferik (korgeneral) rütbesiyle önemli bir mevki olan Beşiktaş Muhafızlığına getirilir. Beşiktaş, padişahın oturduğu Yıldız Sarayı ile Dolmabahçe, Çırağan ve Feriyye saraylarını da içine alan hareketli bir yerdi. Bu sebeple, Beşiktaş Zaptiye Karakolu Kumandanlığı öyle her babayiğidin harcı değildi. Bu görevi ifa edecek olanın her şeyden önce padişahına mideden değil yürekten bağlı olması gerekirdi. İşte Hasan Paşa da bağlılığı cesareti ve cüssesi ile bu makam için biçilmiş kaftandır.

Onun bu özelliklerinin yanı sıra akıllı bir kişi olduğunu da zaman gösterecektir. Mesela Çırağan baskınını tek başına müdahale ile önlemesi, Sultan V. Murad Han’ın cenazesi başındaki tavrı, onun cesaret kadar akıl sahibi biri olduğunu da göstermektedir.

Çırağan’da yaşananlar Hasan Paşa’yı Müşir (mareşal) payesine ulaştıracaktır. Ali Suavi, İngilizlerden aldığı destekle Rumeli muhacirlerini etrafında toplar. Bunlar, 93 harbinde yurtlarından olmuş, zor günler geçirmiş cahil insanlardır. Bir gün Çırağan Sarayı’nı basıp II. Abdülhamid Han’ı tahttan indirmek isterler. Yerine geçirecekleri ise V. Murad Han ‘dır. V. Murad’ın, kendi iktidarında Abdülaziz Han’ın şehit edilmesinde yaşanan olaylara yüreği dayanmadığı için psikolojisi bozulmuştur. Ali Suavi tarafından bir oldu bittiye getirilerek Çırağan’a denizden çıkarma yaparlar.

Hasan Paşa o sıralarda henüz Beşiktaş Muhafızı değildir. Bu görevden zaman zaman ayrılıp, savaşlara iştirak etmiş, sonuncusunda başından aldığı şarapnel yarasıyla İstanbul’a dönmüştür. Olay anında Beşiktaş muvakkithanesinin karşısındaki berberde tıraş olmaktadır. Çırağan’dan gelen silah seslerini duyunca tıraşını yarıda bırakarak saray girişine koşar. Ne yapacağını şaşırmış halde kapıyı tutan görevli Zeybek Mehmed’e neler oluyor diye sorduğunda şu cevabı alır; “İçeri gir de neler olduğunu görürsün.” Üzerinde silahı olmadığından, az ilerde gözüne ilişen zaptiye erine peşinden gelmesini söyleyerek, ani bir kararla kapıcının elindeki sopayı kapmasıyla içeri dalması bir olur. Bu arada karakola haber verilmesini tembihler. İçeri girdiğinde Çırağan Sarayı’nın harem kısmından gelen kadın çığlıkları, “Sultan Murad çok yaşa” naralarına karışıyordu. Giriştikleri tehlikenin sonucunu düşünmeyen zavallı kalabalık Murad Han’ı ortalarına almış bağrışıyorlardı.

Beraberindeki zaptiye neferi ile bir köşeye sinip beklemekte olan Hasan Paşa içlerinde Sultan Murad’ın bulunduğu grubu bir an gözler. Sultan’ın bakışları, oraya zorla getirilmişçesine isteksiz ve ürkektir. Grup tam önlerinden geçerken birdenbire doğrulur ve elindeki sopayı kaldırarak Murad Han’ı kolundan çekiştiren ve en çok bağıran seyrek sakallı adamın kafasına indirir. Öylesine vurmuştur ki zavallı gık diyemeden yüzüstü yıkılır. Bu şahıs baskın işini tertipleyen meşhur Ali Suavi‘dir. Oraya zorla getirilen Murad Han sırtını bir duvara dayayıp, sinirlerini iyice bozacak olan çatışmayı ürkek bakışlarla seyreder.

Mangal yürekli Hasan Paşa iri cüssesiyle ve  -lütfen dikkat buyurun- elinde sopa ile kalabalığa dalar. Kalabalık pat diye karşılarına çıkan bu eli sopalı karşısında önce şaşırırlar. Ancak bir baterist gibi hareket eden Hasan Paşa’nın bileği bir kaç kafayı daha kırınca akılları başlarına gelerek hep birlikte Paşa’nın üzerine yürürler. Vaziyet iyice karışınca yanındaki zaptiye neferine ateş etmesi için emir verdiyse de zavallı afallamıştır. O zaman işin başa düştüğünü anlar askerin elindeki 16 mermi atan çok atışlı Vinçester tüfeğini kaptığı gibi ard arda saldırganların üzerine yaylım ateşine başlar. Böylece kalabalığın ilerlemesini durdurur. Tam bu sırada yetişen askerler duruma el koyar. Başarısız olduklarını anlayan baskıncılardan biri aradan sıyrılıp Sultan Murad’ın üzerine tüfeğini doğrulttuğu sırada; Ruşen adında fedakar bir kalfa ileri atlayarak büyük bir cesaretle adamın elinden tüfeği alır ve muhtemel bir faciayı önler.

Gerçekleşseydi Türkiye’yi batağa sokacak olan bu olay hakkında Hasan Paşa’dan bilgi alan Sultan Abdülhamid Han, bu önemli hizmetini gayet basit bir işmiş gibi anlatmasından çok hoşlanır. Hasan Paşa artık müşir rütbesi ile Beşiktaş karakol komutanı olmuştur. Hasan Paşa, Ali Suavi’yi kendine getiren sopasına Mehdi adını verip Beşiktaş karakolunun duvarına asar. Karşısına getirilen bir suçluyu konuşturmak için sopanın kabiliyetlerini anlatırdı. Bölgesinde sağladığı asayişten gayet emindi. Bu sebeple herhangi bir olayda etraftan en küçük yardıma bile tenezzül etmediği gibi, aranmakta olan suçlunun peşine düşen başka memura dahi tahammül edemez, bu defa onu yakalatırdı.

“Be adam, aradığın Beşiktaş’ta ise bana haber vermek yok mu? Yıkın keratayı falakaya” diye cezalandırırdı. Onun bu tavrı, makamını hazımsızlıktan değildi. O dönemde saray civarında II. Abdülhamid Han’a karşı içeriden oluşacak sinsi bir hareketten korumak içindi.

Korktuğunda da haklı çıktı. Sultanın etrafındaki imha çemberini gittikçe daraltmak isteyenler, bu samimi vatanseverin önlerindeki en büyük tehlike olduğunu biliyorlardı. Hasan Paşa bir gün görev başındayken hastalanır. Gelen doktor lavman yapılmasında ısrar eder. Hasan Paşa neden rahatsızlandığını çok iyi bildiğinden ayak diretirse de zorla yapılır. Hemen sonra fenalaşarak, baş ucunda bekleyen eşine “Gülnaz, beni zehirlediler. Hasan’ın gidiyor artık” dedikten on beş dakika sonra hayata gözlerini yumduğunda 80 yaşındadır.(1905)
Çok sevdiği ve güvendiği bir insanın ölüm sebebini kimse anlayamaz. Ancak Sultan Abdülhamid Han anlamıştır. Hasan Paşa muhteşem bir cenaze töreniyle Beşiktaş’taki karakolun yanında, Barbaros türbesinin cadde tarafının önüne defnedilir. Kabrin üzerine etrafı açık bir kubbe yapılır.

Yıllar sonra Barbaros türbesinin etrafı açıldığı zaman kabri Yahya Efendi mezarlığına nakledilir.Eşi Hatice Gülnaz Hanım da 13 Ağustos 1938 tarihinde Yeşilköy’de Kalitarya(Şenlikbağları) daki köşkte vefat eder.Hasan Paşa’nın kendine has uygulamaları vardı. Bilhassa sarhoş olup naralananlara hiç göz yummaz, yatırıp bizzat döverdi. Sonra ayağa kaldırıp; “Haydi Allah ıslah etsin” deyip karakoldan kovardı. Paşabahçe deposuna gaz bidonu götürmekte olan bir taka, lodos sebebiyle Çırağan Sarayı önünde batar. Güçlükle ölümden kurtulup sahile çıkan gemiciler, sevkedildikleri Beşiktaş karakolunda bu defa da Hasan Paşa’nın falaka tehditiyle karşılaştılar. Sebebi de, verdikleri ifadede yüklerinin “bomba” olduğunu beyan etmeleriydi. Halbuki o zamanlar bidonlara argoda bomba deniliyordu. Zapta aynen böyle geçtiği için Paşa falakaya hazırlanırken durum anlaşılır. Hasan Paşa her zamanki fırçalı duasını yapar; “Bunu daha önce neden söylemediniz? Ne diyeyim, Allah topunuzu ıslah etsin!..”

Hasan Paşa’nın ne kadar mert bir insan olduğunu eski padişah V. Murad Han‘ın naaşı tabuta konulurken yaşanan bir olay göstermektedir. Padişahın da bulunduğu cenaze yıkama sırasında yaverlerden biri yeni padişaha yaranmak gayesiyle, Sultan Murad’ın gerçekten öldüğünü anlamak üzere saçlarını parmaklarına dolayarak, şiddetle çektiğini gören Hasan Paşa gürler; “Çek elini utanmaz!.. Allah’tan kork, şu ölüden ibret al… Yarın sen de bu tahtanın üzerine yatacaksın.” Bu yersiz davranış yetmiyormuş gibi, Hidayet Camii’nin musalla taşına konulan tabutu, yine paşalardan birinin açtırıp ölü halinin bir zabıtla tespitini teklif etmesi üzerine aynı hiddetle; “Bu padişah cenazesi, çocuk oyuncağı değil!.. Tabutu açmaya cesaret edenin kafasını kırarım!..” diye çıkışır. Hiç kimse bir ikinci Ali Suavi olarak tarihe geçmek istemediğinden üstelemez. Böylece Abdülhamid Han’a gösterilecek riyakarlığı önlemiş olur. Onun bu tutumunu Abdülhamid Han ödüllendirecektir. Dikkat buyurun cenaze, istemeyerek de olsa Abdülhamid Han’a karşı yapılan baskında bulunan birisine aitti.

Katıldığı savaşlardan birinde başından aldığı yaranın tesiriyle ara sıra müthiş ağrılar çekmektedir. Bunun üzerine Sultan Abdülhamid’in emriyle yapılan başarılı ameliyatta açılan kafatasının içinden fesine ait püskül parçalarının çıktığı görüldü.Çorum’dan aldırdığı kardeşi Ömer’i okutarak paşa olmasını sağlayan Hasan Paşa’nın Hatice Gülnaz Hanımdan Emin, Said ve Refik adlarında üç çocuğu dünyaya gelir. Oğullarının ikisi de Sultan Abdülhamid’e padişahlığının sonlarında yaverlik etmişlerdir. Tek gayesi sultanına bağlılık ve hizmetten ibaret olan bu zatın okur yazar olmaması, kendisini kıskanan okumuşların kıskanmalarına sebep olmuştur. Yaşadığı bazı olayları hoş olmayan alaycı bir üslupla naklederek güya Abdülhamid Han dönemi yerilmektedir. Oysa tenkit diye anlattıkları şu olay da bile Hasan Paşa’nın şahane karakterini görebiliyoruz. O da bilime ve ilim sahiplerine olan saygısıdır.

Bir gün, karakolda bulunduğu sırada, levazım memuru içeri girer. Kışlık odunların getirildiğini haber verecektir. Fakat odun kelimesini komutanına karşı söylemekten haya eder ve “Paşam hatab geldi” der. Hasan Paşa da odun anlamına gelen bu Arapça kelimeyi, Hattat Efendi’nin geldiğini sanarak derhal toparlanıp hürmetkar bir tavır alır; “Söyle içeri buyursun!..” cevabını verir.

Çorum’daki büyük saat kulesi, “Hemşehrilerim vakitlerini öğrensinler” diye, Hasan Paşa tarafından yaptırılmıştır. Aynı yerde bir de, gençler okusun diye, bir  kütüphane kurmuştur.

Bu, vatansever, millet evladına… ALLAH (c.c.) rahmeti ile muamele edip, makamını ali eylesin!

Allah her şeyi oldukça detaylı yaratıyor. Yakından baktığımız bir çiçekte, bir kelebeğin kanadında hatta minik bir böcekte O’nun yaratmasındaki inceliği görebiliriz. O halde, O’nun gücünü, sanatını gereğince takdir edebilmek için mükemmel detaylar ve incelikler yaratan Rabbimize karşı daha bizim de daha ince düşünmemiz gerekmiyor mu?

Her güzellikte Sâni olan Allah’ın ilmini ve sanatını görmeli, tüm bunların bir sebeple yaratıldığının bilincinde, Allah’ı yücelterek O’na yakınlaşmaya yol aramalı. O’nun rızasının en çoğunu en ufak detayda dahi gözetmeli. İman delillerini görebilen, yaratılmış her şeyi Rabbine yönelmek için bir yol sayan insanın, Kur’an’ın da tarif ettiği gibi önemli özellikleri olmalı. Düşünmeli, tefekkür etmeli, sevgisini ve korkusunu artırmalı…

Onlar, ayakta iken, otururken, yan yatarken Allah’ı zikrederler ve göklerin ve yerin yaratılışı konusunda düşünürler. (Ve derler ki:) “Rabbimiz, Sen bunu boşuna yaratmadın. Sen pek yücesin, bizi ateşin azabından koru.”(Al-i İmran Suresi, 191)

Dünya hayatında sahip olmak için çaba gösterdiğimiz ve zamanla eskimeyen, bozulmayan ya da çürümeyen hiçbir şey yok. Bu ‘şeyler’e ömrümüz boyunca bakım yaptığımız, görünümüyle övündüğümüz, herhangi bir özelliği nedeniyle gurur duyduğumuz kendi bedenimiz de dâhil.

Birçok insan sunulan güzelliklerin gerçekte Allah’a ait ve O’nun tecellileri olduğunun şuurunda değil. Kim kendi çabasıyla güzel saçlara, güzel bir buruna, güzel gözlere sahip olabilir ki? Güzellikleri Allah yaratıyor ve dilediği kuluna dilediği kadar bahşediyor.

Bu gerçeğin bilincinde olmayınca insan, nefsanî tutkuları yüzünden her güzelliğe kendisi sahip olmak istiyor. Bir başkasındaki daha güzel şey sıkıntı oluyor, onu strese sokuyor, kıskançlık ve haset duygularını körüklüyor.

Güzellikleri gereği gibi takdir edemiyor, sahip oldukları için şükretmiyor, hep daha iyisini daha güzelini istiyor. İmtihanın sırrını bilmediğinden azap içinde yaşıyor. Ne kadar nimet içinde ve nerede yaşarsa yaşasın mutlu olamıyor. Haz alamamak bir yana, her güzellik ruhunu yakıp kavuruyor, işkence oluyor.

Dünya mükemmel yaratılmış bir imtihan mekânı ve dünya hayatında her insan farklı şekillerde sınanıyor. Kimi varlıkla, kimi yoklukla imtihan oluyor. Yaratılmış her şey gibi, güzelliklerin de gerçek sahibi olan Allah’tan kendilerine güzellik geçmiş kullar ise verilenlere şükredici oluyor.

Dünya üzerinde zamanın yıpratıcı özelliği ile yok olmayacak tek bir güzellik yok. İnsan yaşlanıyor, çiçek soluyor, en güzel ev zamanla yıpranıyor. Bu, Allah’ın hikmetli yaratması.

Allah dileseydi sonsuza kadar bozulmayacak güzelliklerle dünyayı doldurabilirdi. Ancak eksiklik ve acizlikleri yaratıyor ki insanlar O’nu tanısınlar, gücünü anlasınlar, kusursuz güzellik ve nimetlerin yurdu olan cennete özlem duysunlar. İnsandaki güzelliği arzu etme duygusu da zaten bir ‘kusursuzluk’ arayışı değil mi?

Bunca aczine rağmen insanın dünyaya bu kadar bağlanması çok hayret verici. Bu büyüklük hissi, bu enaniyet, büyük mucize gerçekten. Her gün defalarca aczini ve zavallılığını gören insanın bunu yapamaması gerekir. Nefsi bu denli azgın olan insanı Allah, “İnsan çok zalim, çok cahil” ifadesiyle tarif ediyor.

Âcizlikler insanı Allah’tan uzaklaştırmak değil, Allah’a yaklaştırmak için var; insanı en kısa yoldan Rabbine bağlar. Said Nursî’nin ifadeleriyle insan, sınırsız fakirliğiyle Allah’ın rahmetini ve rahmetinin derecelerini idrak eder ve zaafıyla O’nun kuvvetini anlar. Kendi noksan sıfatlarıyla Hâlık’ının mükemmel sıfatlarına ayna olur. Gece karanlığının elektrik lâmbalarını göstermeye mükemmel bir âyine olduğu gibi, insan da böyle noksan sıfatlarıyla Allah’a ait mükemmelliklere ayna tutar. İnsan sınırsız acziyle, Rabbinin sınırsız gücünü kavrar.

İnsanın görevi aczinin kanatlarıyla Allah’a kulluğun yüce makamlarına uçmak iken, hırsla dünyevî güzelliklerin ardında koşuyor, boşa bir çaba harcıyor. Bilinçsizce, seraba ulaşmak için uğraşıyor, yoruluyor. Geçici güzellikler için bu kadar çaba içinde olmanın bir anlamı var mı?

İnsanın kendini müstağni görmesi büyük tehlike. Aczinin bilincinde kendinde bağımsız güç görmeyip, her ‘şey’i Allah’a bağladığı sürece o tehlikeden uzaklaşır insan. Şeytanî tutkulara sahip olan nefsinin kölesi olamaz. Zor görünür nefsi ezmek ama insan için nimettir, rahatlıktır. İnsanı belâdan, sıkıntıdan, rahatsızlıktan ve hasedin azabından kurtarır…

Ey Rabbim! Aczimin bilincinde bile değilken, Barî isminle beni hiçten yarattın. Muhyî isminle can bağışladın, rûhunla dirilttin.  Rezzak isminle rızık verdin, nimetler bahşettin. Samed isminle ızdıraplarımı giderdin. Kirlendikçe, Müzekkî isminle temizledin. Müyessir isminle gücümün üstünde güç yüklemedin. Mucib’sin; her istediğimi verdin. Müheymin’sin; gözettin korudun. Kâfi’sin Sen; varlığı mevcûdatın bütün ihtiyaçlarına yetensin. Sensin Ganiy Rabbim; “Sen aczini bil!” dedin!

Allah rahmet eylesin. Eski Türkiye’de rejim eleştirileri çok ağır cezalara çarptırılırdı.

Öncelikle 1980 askeri cuntasının vesayetinde olan yargımız, Türk Ceza Kanunu’nun da ki 141-142 ve 163. Maddelerini, acımadan işletir fikir ve kanaat sahiplerini kodese kolayca tıkarlardı.

1991 yılında bu maddeler 8. Cumhurbaşkanımız Turgut Özal’ın bastırması ile kaldırılmış ve bir nebze özgürlük sağlanmıştır. Yani Türkiye Komünizm, Sosyalizm veya Şeri hükümlerle yönetilsin demek ağır suçtu ve bunu söyleyeni yıllarca hapis yatırmaya yeterli idi.

Dünya görüşlerini, sadece fikir olarak belirtmeleri dahi kelepçelenip hapse atılmaları için kâfi idi...

Hapishaneler yüzlerce sanatçı, fikir ve siyaset adamı, yazar, şair edebiyat ve romancı ile dolu idi. İşte merhum Yaşar Kaplan’da bunlardan biri idi.

Sadece 12 Eylül askeri yönetimi ve onun gölgesindeki demokrasi oyununu ifşa edip eleştirdiği için 6 yıl 3 ay hapis cezası yemişti. Onun gibi onlarca İslami kesim mensupları da sadece yazıp çizip veya konuştukları için 163. maddenin hışmına uğramış ve hapislerde çile doldurmuştu.

Sorgu sual ve işkenceleri ise hiç söylemeyelim…

1980’li, 1990’lı yıllarda bırakın FETÖ veya PKK gibi devlete silah çekmiş örgütlere methiyeler düzmeyi, en basit en temel insan haklarını savunmak bile suç idi.

Oysa silahı, cebir veya şiddeti özendirmeyen, desteklemeyen sadece devlete ideoloji teklif edip siyasi çözüm isteyen yani sadece fikir beyan ettikleri için ceza alıyorlardı bu insanlar!

Öyle halkı sokağa döküp camı çerçeveyi kırıp, ambulansları yakıp polislere taş veya molotof kokteyli atmaktan bahsetmiyorum. Sadece Türkiye sosyalizm, komünizm veya İslami esaslarla yönetilsin dedikleri için hapislerde çürüyordu insanlar.

Oysa Türkiye Cumhuriyeti’nde cebir veya şiddet dayatmadan herkes fikir beyan edebilir alternatif sistemler önerebilir.

Hakaret etmeden, iftira atmadan, yakmadan yıkmadan, zor kullanmadan ifade edilen tüm fikirler muhteremdir.

Fikirlerini ifade edenleri ceza hapis ve işkence ile korkutmak yerine bu fikirlerden istifade edilebilir mi diye bunlar düşünülmelidir.

Bu insanların ellerinde kalemden başka bir güç yoktu. Fikir işçilerinin cezalandırılması, sadece o insanların hürriyetini kısıtlar fikirlerini asla yok edemez.

Ama tekrar edelim ki; asla şiddeti veya cebri özendirmeden, tavsiye etmeden ve bunlarla aralarına mesafe koymak hatta yetmez kınamak kaydı ile her türlü fikrin ifade edilmesi pek tabiidir.

İnsan hakları da demokrasi de tüm insani düzenlerde bunu normal karşılar.

Bu vesile ile sadece fikir ve eserleri sebebi ile yıllarca hapis yatmış, çile çekmiş olan Yaşar Kaplan’ı rahmet ve hürmet ile anıyorum... Allah mekanını cennet etsin.

Yeni nesil bilemeyebilir, lakin İslami siyasi mücadele bugünlere nice zorluklarla ve dava insanlarının çileleri ile gelmiştir.

Birçok isim şu an medyada görünmedikleri için gençlerimizce tanınmıyor bilenlerce de unutuluyor. Oysa onların emek ve mücadeleleri hatırlanmalıdır.

Sonunda 1669’da çok ağır kan dökerek fethedildi!

Girit’i fetheden Köprülü Fazıl Ahmet Paşa çok mühim ve muvaffak bir sadrazam idi. Türk Devlet tarihinin en genç Sadrazamı olarak 26 yaşında Sadarete (Başbakanlığa) getirilmiş bir yetenekte devlet adamı idi.

Köprülü Fazıl Ahmet Paşa, 24 yaşındayken 1658’de Erzurum valisi, 1659 yılında da Şam’a vali tayin edilmiştir.

Şam’da vali iken Dürziler ‘in isyanlarından dolayı, ordusuyla bir takım seferler düzenlemiştir.

Sayda, Beyrut, Safed bölgesindeki eşkıyaları temizleyerek bölgeyi bir beylerbeyliği statüsüne getirip merkeze bağlayan Fazıl Paşa, kazandığı başarılarla Padişah IV. Mehmet ve Sadrazam Köprülü Mehmet Paşa’nın takdirlerini kazanmıştır.

1660 yılında babası Sadrazam Köprülü Mehmet Paşa’nın ağır hastalanması üzerine padişah IV. Mehmet tarafından Edirne’ye çağırılarak Sadaret görevine 26 yaşında iken getirildi.

Köprülü Fazıl Ahmet Paşa, sadarete getirildiğinde 1645 yılından beri yaklaşık 15-16 senedir Girit kuşatmamız sürüyordu. Onun sadaretinde (Başbakanlığında) halen fethedilmemişti.

1666 yılı yani sadarette ki beşinci yılında Edirne’de padişah’a bir söz verdi.
Girit’i ordunun başına bizzat geçerek fethedeceğine ve bunu başarmadan sadarete dönmeyeceğine, fetih müjdesini kendisine ileten mektubu yazmadan ise hiç mektup yollamayacağına dair Padişah 4.Mehmed’e yemin vermiştir.

Köprülü Fazıl Ahmet Paşa 3 yıl sadaretten ayrı Girit’te bulunmuş, makam ve mansıp düşkünü olmadığını göstermiştir.

Sadaretten ayrı bu 3 yıl Osmanlı tarihinde bir sadrazamın aralıksız en uzun süre seferde geçirdiği zamandır.

Adalardan ve Yunanistan kıyılarından toplanan birliklerle ve Mısır’daki Osmanlı donanmasıyla desteklenen kuşatma 25 Mayıs 1666’da Köprülü Fazıl Ahmet Paşa komutasında tekrar başlar.

Girit’teki 70 bin kişilik Osmanlı kuşatmasına karşılık adadaki Venediklilere Papalık, Floransa ve Malta’dan destek gelir. Kale komutanlığını Venedik başkomutanı Morosoni üstlenir.

Yapılan görüşmelerde Kandiye kalesinin Osmanlıya teslimi gerçekleşmedikçe barış yapmayacağını bildiren Köprülü Fazıl Ahmet Paşa, lağım ve tünel faaliyetlerine ağırlık verdi.
Lağım savaşları şehrin iki katı büyüklüğünde yer altında sayısız tünelde cereyan etmiş, Köprülü Fazıl Ahmet Paşa da gazilerine destek vermek için yer altında açtırdığı iki küçük hücrede aylarca kalmıştır.

1668’de zor duruma düşen kale komutanı Morosini Venedik’e haber vermeden Paşa’ya barış teklifinde bulunmuş, paşa da bu görüşme talebini “Kendisi gibi kale alıp vermeye yetkili biri tarafından görüşebileceğini” bildirerek ret etmiştir.

Kandiye önlerinde yeni toplar döktürerek kuşatmaya devam eden Köprülü Fazıl Ahmet Paşa’ya, Venedik’ten yılda 20 bin altın vergi verme şartıyla kuşatmayı kaldırması teklif edilmiş ama Köprülü Fazıl Ahmet Paşa sadece Kandiye’nin teslimi şartıyla barış yapacaklarını yenilemiştir.

Kuşatmanın uzaması üzerine Padişah IV. Mehmet, sadrazamına bir mektup göndererek “Kuşatmanın uzaması halinde gelecek seneye kendilerini askeri ve ekonomik olarak desteklemek de zorlanacağını” bildirmiş bu mektup üzerine Köprülü Fazıl Ahmet Paşa çok büyük bir üzüntü yaşamış olsa da padişaha “Fetih gerçekleşmeden kendisinin Girit’ten geri dönmeyeceğini” bildirmiştir.

Köprülü Fazıl Ahmet Paşa ayrıca İstanbul’dan kendisine destek vermek için gelen annesi Ayşe Hanım’dan mektuplar göndererek İstanbul’daki Şeyhülislam Yahya Efendi ve Vani Mehmet Efendi’den başarısı için dua istemiştir.

1668 yılında padişahla görüşen Venedik elçileri yıllık 24 bin altın vergi ve Adriyatik kıyılarındaki bazı kaleleri vermeyi vaat etmiş isteği sadrazamına ileten Padişah’a Köprülü Fazıl Ahmet Paşa’dan yine ret cevabı gelmiştir.

Kışı siperlerde geçirerek kararlılığını gösteren Köprülü Fazıl Ahmet Paşa, 5 Eylül 1669’da Kandiye başta olmak üzere Girit’i tamamen teslim almayı başarmıştır.

İmzalanan 18 maddelik anlaşmaya göre; Venediklilere haraç ödeme şartı getirilmiş, kale içerisindeki gayrimüslimlere adayı mallarıyla birlikte terk etme ve yaşama hakkı verilmiştir. Bu fetihle birlikte “Girit Fatihi” unvanını alan Köprülü Fazıl Ahmet Paşa, Türk tarihinin Akdeniz’deki en büyük fetihlerinden birini gerçekleştirerek İstanbul’a dönmüştür.

İşte, 1645 yılında başlayan Girit adasının fetih teşebbüsü tam 24 yıl sonra büyük devlet adamı, Türk tarihinin en muvaffak sadrazamlarından Köprülü Fazıl Ahmet Paşa’nın dirayeti ve 60 bin askerimizin şehadeti ile neticelenmiştir…

***

Şimdi gelelim Girit fethini neden bu kadar detaylı anlattığıma…

Çünkü on binlerce şehit vererek büyük fedakarlıklarla fethedilen Girit adamızı nasıl kaybettik biliyor musunuz?

Tıpkı Balkan Savaşında rezil bir askeri yönetim çıkarıp koca Balkanları (ki buna Selanik’de dahil) kaybettiğimiz gibi…

Balkan Savaşı’nda Osmanlı Devleti yenik düşünce Girit Adası, 30 Mayıs 1913’teki Londra ve 10 Ağustos 1913’teki Bükreş Antlaşmalarıyla kesin olarak Osmanlı Devleti’nden ayrılıp Yunanistan’a bağlanmıştı.

İşin enteresan yanı savaşı biz yukarda Balkanlarda yapmıştık… Yani, Girit te bir savaş olmamıştı!

Ama nedense masada Girit Adasını’ da vermiştik.

Tıpkı Selanik şehrimizi tek kurşun atmadan olduğu gibi… 

Şimdi, Yunanistan bu Girit adasını Türkiye’ye karşı adeta bir cephanelik üssü haline getirmiş ve ABD’ye ayrıca yeni üsler vererek silahların namlularını Türkiye’ye doğrultmuştur.

Şunu belirtmekte fayda var.

Biz tıpkı diğer 12 Adaları hatta Kıbrıs’ı olduğu gibi, Girit’i de Venedikliler ve Şövalyelerden savaşarak almıştık.

Yunanlılardan değil. Zaten adalar ve Kıbrıs hiçbir zaman Yunanlıların olmamıştır.

2.Dünya savaşından sonra buralara Rum göçleri başlamış ve adalar Rumlaştırılmaya başlanmıştır.

Yüzyıllarca İstanbul’un en önemli mezarlığı olan, 20. yüzyılın ortasında ise Türkiye’nin en önemli meydanına dönüşen Taksim’in ve İstanbul’un küçük bir hikayesini anlatalım..

İlk çağın sonlarından itibaren bir yerleşim merkezi olarak varlığını sürdüren ‘Galata’ semti o devirde ‘Sykai’, yani İncirlik adı ile anılan bir bölgeydi. 325 yılında İmparator Konstantin, Konstantinapolis’i inşa ettirirken bu bölge de surlarla çevrilerek tahkim edildi.

Kiliseleri, formu, hamamları, tiyatrosu ve limanı olan semtte bu tarihlerde 431 adet büyük ikametgah bulunuyordu. Bölge İmparator Theodosius (408-450) tarafından şehrin on üçüncü bölgesi olarak kabul edilerek teşkilatlandırıldı.

Konstantinapolis surları içerisinde yaşayan halk buradan bahsederken ‘Karşıdaki İncirlik’ anlamında “Peran en Sykais’ deyimini kullanırlardı ki kısaca ‘Pera’ olarak telaffuz edilen bu isim günümüze değin ulaşabilmiştir.

528 yılında, İmparator Jüstinyen başkentin birçok bölgesi gibi bu semti de yeniden imar ettirerek teşkilatlandırdı. Bu nedenle semt ‘Iustinianai’ veya ‘Justinianopolis’ isimleriyle anılmaya başlandı. Fakat önemli limanı ile büyük bir ticaret merkezi olan semtin halk arasındaki en yaygın ismi İtalyanca’da liman yakınındaki inişli-çıkışlı arazilere verilen ‘Calata’ kelimesinin telaffuzu olan ‘Galata’ adıydı.

Bugün İstanbul’un, hatta Türkiye’nin en önemli merkezi olan İstiklal Caddesi ve Taksim’de ise.. 17. yüzyıla değin, birkaç bağ evinin dışında pek bir şey yoktu.

Bu alan Galata surlarının dışında olduğu için Galata içerisinde yaşayan halklar bugünkü Tepebaşı, İstiklal Caddesi ve Taksim bölgesini mezarlıklar olarak kullanmaya başladılar. Fakat bölgenin şehrin en büyük mezarlığı haline dönüşmesi Osmanlıların saltanat yıllarında gerçekleşti.

Kanuni Sultan Süleyman’ın saltanat yıllarına denk gelen 1560 yılında, İstanbul’da büyük kolera salgını başlayınca padişah, ‘sur içi’ İstanbul’una ve yine sur içindeki Galata’ya defin yapılmasını yasakladı. O tarihten sonra şehirde ölenlerin naaşları, hastalığın yayılmasının önlenmesi için Galata sur dışına çıkarılarak Taksim ve civarına defnedildi.

Böylece, bugünkü Gezi Parkı’nı da içine alan Sıraselviler’den bir koldan Harbiye’ye ve Kasımpaşa’ya, diğer koldan Dolmabahçe’ye kadar uzanan büyük bir alan her milletin ayrı bölümlerinin olduğu büyük bir mezarlık haline getirildi.

Kolera nedeniyle büyük bir mezarlığa dönüştürülen alanın, Galata ve Tepebaşı civarındaki mezarlıklarla da bağlantısı kesildi. Bu nedenle Avrupalılar Galata ve Tepebaşı’ndaki mezarlığı “Petit Champ des Morts” yani “Küçük Mezarlık”, Taksim ve civarını ise “Champ des Morts” yani “Büyük Mezarlık” olarak isimlendiriyordu.

Mezarlığın içerisinde hemen her milletin ayrı alanları vardı;

Parmakkapı Sokağından, Taksim’e ve oradan da Talimhane Meydanına doğru uzanan bölge Rumların..

Bugün Gezi Parkı’nın olduğu alandan Harbiye’ye doğru uzanan alan Ermenilerin..

Taksim’den Cihangir’e doğru olan ve solda kalan kısım Latinlerin..

Ayaspaşa’dan Dolmabahçe’ye bugün büyük tartışmalara neden olan Gezi Parkı’nın da bir bölümü neredeyse Osmanlı’nın son yıllarına değin Ermeni Mezarlığı olarak kullanılıyordu..

Ermenice bazı kaynakların kaydettiğine göre bu alan, Kanuni Sultan Süleyman’ı Budin Seferi sırasında zehirlenmekten kurtaran Vanlı ermeni aşçısı Manuk Karaseferyan vasıtasıyla Ermeni cemaatine verilmişti.

1774-1789 yılları arasında saltanat süren ve ordunun modernleştirilmesi için büyük atılımlarda bulunan Sultan I. Abdülhamid, Topçu Birlikleri için Taksim ile bu Ermeni mezarlığını birbirinden ayıran ‘ahşap’ bir kışla inşa ettirdi.

1794’de bu ahşap kışla yanarak yok olunca, III. Selim, saray mimarı Kirkor Balyan’a, aynı bölgede betonarme ve modern bir kışla inşa ettirtmiş ve inşaat ancak 1806’da bitebilmiştir.. ki, bu yapı, bugün tekrar inşa edilmesi tartışılan kışlanın ilk halidir.

Topçu birliklerinin kullandığı kışla olması dolayısıyla “Topçular Kışlası” yahut “Taksim Kışlası” olarak bilinen bu yapı belirgin bir mimari özelliğe sahip değildi. Çünkü tarih boyunca, birçok bölümü yıkılmış, yeniden onarılmış, yeni bölümler eklenmiş ‘eklektik’ bir binaydı.

Osmanlı ordusunda kullanılmak üzere ilk balonla uçuş denemeleri 1907’de bu kışlada yapıldı. Ayrıca Manş Denizi’ni uçakla geçen Fransız pilot Blériot da İstanbul’a geldiğinde balonla uçuş denemelerini burada yapmış, hatta Sultan II. Abdülhamid’in oğullarından Şehzade Nureddin Efendi de buradan balonla havalanmıştı.

1850’li yılların başında kışlanın etrafındaki mezarlıklarda çeşitli hareketlilikler yaşandı. Öncelikle 1853’te Sultan Abdülmecid’in fermanıyla, kışlanın arka tarafında yer alan ve Harbiye’ye kadar uzanan geniş Ermeni Mezarlığı duvarlarla çevrildi.

1853’te ise ‘Fransa ve Sardunya Krallığı’ yani bugünkü İtalya, Taksim ve çevresinden araziler satın alarak Kırım Savaşı’nda ölen askerlerini buraya defnetti ve onların anısına birçok anıt diktirdi.

Taksim’deki bu büyük mezarlık, kolera sayesinde kurulduğu gibi, yine kolera yüzünden terk edildi. 1865’te İstanbul’da büyük bir kolera salgını başladı. Sadece halk arasında değil, padişah sarayında dahi koleradan vefat eden birçok kimse oldu. Bu nedenle artık ikametgâhın yoğunlaştığı Taksim bölgesine de defin yapılması yasaklandı.

Onun yerine Ermeni ve Rum cemaatlerine, ikametin olmadığı Şişli’de mezarlıklar tahsis edildi ki bugün hala bu mezarlıklar aktif olarak kullanılmaktadır.
Kolera nihayete erdikten sonra 1870 yılında Sultan Abdülaziz’in emriyle yapılan Taksim ve çevresinin düzenlenmesi çalışmalarında Ermeni Mezarlığı’nın bir kısmı istimlak edildi.

1913’te yapılan yeni yol çalışmalarında ve çevre düzenlemesinde Ermeni mezarlığının bir kısmının daha istimlak edilmesine karar verildi.

Ermeni Patrikhanesi’ne 15.000 altın ödenerek mezarlığın büyük kısmı istimlak edildi.

Patrikhane buradan aldığı paranın 12.000 altını ile harap halde bulunan Kumkapı’daki patriklik binasını yeniden inşa ettirdi.

Mezarlığın büyük bölümünün istimlak edilmesinin ardından bugün Divan Oteli’nden Harbiye’deki Radyo Binası’na kadar uzanan kısmı kaldı ve bu mezarlık da o tarihten sonra ‘Surp Agop’ adıyla daha çok ‘Katolik Ermeniler’ tarafından kullanılmaya başlandı.

Taksim’deki Topçular Kışlası ise İstanbul’un işgali ile beraber Türk ordusu tarafından boşaltılarak Fransız Kuvvetleri’ne tahsis edildi. 8 Ocak 1919 günü büyük bir fatih edasıyla beyaz atının üzerinde İstiklal Caddesi’nden geçen Fransız Generali Franchet d’Espérey, sonrasında Topçular Kışlası’na yerleşti ve üç seneden fazla bir süre, bu yapı Fransızlar tarafından kullanıldı.

1921’de Topçular Kışlası amacının dışında bir şekilde kullanılmaya başlanarak bir spor merkezine dönüştürüldü. Kışlanın avlusunda futbol maçlarından, yağlı güreşlere kadar birçok müsabaka düzenlendi. Kışlada uzun yıllar boks maçları yapıldı, spor günleri düzenlendi, bu durum on sekiz yıl kadar sürdü.

Ermeni mezarlığı ise 1939’da tamamıyla belediye tarafından istimlak edildi. 1940 yılında İstanbul Valisi ve Belediye Başkanı Lütfi Kırdar’ın onayı ve şehir plancısı Henri Prost’un tavsiyesi üzerine gerek kışla, gerekse mezarlık yıkılarak bugün tartışmalara neden olan Gezi Parkı ve Taksim’den Harbiye’ye doğru uzanan yeni ikamet alanları inşa edildi.

Böylece yüzyıllarca şehrin en önemli mezarlığı olan Taksim ve çevresi, Türkiye’nin en önemli şehir meydanı haline geldi.

Biz arkamıza baktığımızda-ki yaşımız kaç olursa olsun- “seneler ne de hızlı geçti” diyoruz. Gerçekten de hızlı geçiyor. Ancak gelecek de kuşkusuz hızlı geçecek. Geçici dünyevi zevkler için sonsuz hayatı feda etmek ise ne büyük hata.

Gençlik döneminde yaşlanacağını çok fazla hatırına getirmemiş olan ama bugün kendisinden çok uzak gördüğü yaşlılığı yaşayan ve kendisinden uzak görmekle ne denli yanıldığını düşünen bir yaşlı adam düşünün. Bu yaşına kadar neler yaşadığını anlatması istense, anıları muhtemelen birkaç saatte bitecek olan... İşte o uzun yılların tamamı yalnızca bu kadar.

Kendisine sorduğu “Göz açıp kapayıncaya kadar geçip giden bu yaşamın amacı nedir?” “Bu kadar yılı ne için yaşadım?” ve “Bundan sonra neler olacak?..” gibi sorular ve verdiği cevaplar iman etmeyenlerle, iman eden ve Allah’ın sınırlarını koruyarak yaşamış olan insanlar arasındaki farkı gösterir bize.

Allah’tan uzak yaşamış olan kişi, “Bunca yıl yaşadım ama hiçbir şey anlayamadım. Ailem ve çocuklarım için, para kazanmak, mal mülk edinmek amacıyla yıllarca çalıştım. Ancak artık bir ayağım çukurda, ölüp gideceğim. Sonra… Muhtemelen her şey bitecek…” der genellikle.

Ne büyük yanılgı... “Keşke o ölüm her şeyi kesip bitirseydi” ayetiyle de bildirildiği gibi ölüm hiçbir şeyi bitirmeyecek aksine her şeyin başlangıcı olacaktır.

Kâinattaki üstün akla ve ilme işaret eden planı, düzeni, dengeyi ve muhteşem tasarım ve sistemlerin tesadüfî bir süreçle ortaya çıkmadıklarına göre, mutlaka bir amaca sahip olduğu gerçeğini görebilen insanın aynı soruya cevabı ise şöyle olacaktır: “Beni üstün kudret sahibi Allah yarattı Kendisine kulluk ve ibadet etmem için dünyaya gönderdi. Dünya hayatı O’nun kullarını denemek için yarattığı kusursuz bir imtihan ortamıdır. İşte ben de hayatım boyunca denendim. Şimdi yaşlılık geldi ve yaşamım boyunca hiç unutmadığım ve hazırlık yaptığım ölümü artık daha yakın hissediyorum. Her işimde Allah’ın hoşnutluğunu gözettiğim için de O’nun izniyle sonsuz kurtuluşu ve cenneti umut ediyorum…”

Bunun şuurunda olmayanlar hayatlarının ‘tesadüflerle ve kendiliğinden’ meydana geldiğini zannettikleri gibi, ölümün de ‘kendi kendine’ oluştuğuna düşünürler. Hayat gibi ölümü de yaratan âlemlerin Rabbi olan Allah’tır. Ölüm, rastlantılarla ya da kaza ile meydana gelen bir olay değil, Allah’ın özel olarak yarattığı, kaderde zamanı, yeri ve şekli belirlenmiş bir olaydır.

Ölmek için yüzlerce sebep var ve aslında yaşıyor olmak mucize. Hayatın gerçek anlamını hatırlatan ve yoğun düşünülmesi gereken önemli bir olay ölüm. Ölümün hayattaki tek kesin gerçek olduğunu hep hatırda tutmak, ancak açık bir dikkat ve şuurla mümkün olabilir. Ölümü sıkça düşünmek insanı derinleştirir.

İnsanın, bir kısırdöngü içinde yaşaması ve dünyevi arzuların peşinde koşturmanın kendisine hiçbir yarar sağlamayacağını kavramaması çok akılsızca. Yaratılış sebebi üzerinde düşünmeyen insan ne amaçla yaşar? Ölümden sonra hayatı ne olacak? Toprak olacağını düşünüyorsa, insana verilmiş sonsuzluk duygusunun karşılığı ne olacak? Kâbus gibi âdeta…

İnsanın, unutuyoruz ve Allah ölümü sıkça hatırlatıyor. Ölüm de dünyevî her ‘şey’in manâsızlığını…

Nerede olursanız olun ölüm sizi bulur, titizlikle korunan muhteşem kulelerde olsanız bile. Onlara bir iyilik isabet ettiğinde, “Bu, Allah katındandır!” derler. Ama kendilerine bir kötülük dokunduğunda, “Bu senin yüzündendir” derler. De ki: “Hepsi, Allah katındandır.” Şu topluluğa ne oluyor ki, neredeyse hiçbir sözü anlamıyorlar! (Nisa Suresi, 78)

Öyle bir masa ki!

Hem siyasi olarak iddia sahibi olduğunu ve adaylarının Türkiye’nin 13. Cumhurbaşkanı olacağını ifade ediyorlar, hem de bu kadar zafer sahibi olacağını iddia ettikleri adayın seçim arifesine geldiğimiz şu aylarda ismini kendileri dahi bilmiyorlar!

Bu gayet traji-komik bir durumdur.

10. Kez toplanmışlar ve daha adaylarını bırakın Türkiye’nin en temel meselelerini dahi görüşmeye başlamadıklarını sık sık itiraf ediyorlar!

Şayet bunları bir araya getiren irade bir isim dayatamaz ise bu beceriksiz masanın aday çıkarabilmesi dahi mümkün olamayacaktır!

Çünkü aralarında bir senfoni yok, aksine kakofoni var.

Her kafadan bir ses çıkıyor.

İster tek ( ki zor gözüküyor ) ister çoklu aday olsun bu masaya ve mensuplarına, bu beceriksizliklerden sonra büyük ve necip milletimiz değil devleti, bir ticari şirketi dahi emanet etmez!

Çünkü bu dağınık ve şaşkınlıkla batırırlar!

Yani amiyane tabirle “Altılı masadan bir cacık olmaz!”

Peki ne demektir asimetrik saldırı? Kelime itibarı ile simetrik olmayan yani belirli bir düzen ya da beklenen şekilde gerçekleşmeyen amorf (şekilsiz) hareketler, teşekküller, oluşumlar asimetrik olarak değerlendirilir...

Misal trafikte tüm arabaların ve yolun beklendiği gibi vasıtalarla kullanılması simetrik ise vasıtaların beklenmedik yani ters yönden gelmesini ise asimetrik olarak değerlendirilir...

Peki bunun günümüz siyaset veya içtimai (sosyal) hayatta karşılığı nedir?
İşte tam da bundan bahsedeceğiz. Bilhassa Recep Tayyip Erdoğan’ın, Türkiye üzerine mührünün vurulmadığı yıllarda yani bilhassa 2003 ve evvelinde ülkemizde İslam’a ve Müslümanlara direk yani simetrik saldırılar yapılır ve bunda gizlenecek, saklanacak hiçbir sebep görmezlerdi. Buna sadece vesayet sahipleri yan, asker, sivil bürokrat ve yargı erkleri değil sözde milleti temsil eden siyaset mensupları da dahil olurdu.

Misal Anayasa mahkemesinin 1990’lı yıllarda başkanlığını yapan Yekta Güngör Özden ya da Ankara Cumhuriyet Başsavcılığını yapan Vural Savaş gibi yargı mensupları açıktan açığa Müslümanlara hakaret etmeyi bir görev bilinci içinde yaparlardı. Sanki o vazifelere gelme ve maaş alma sebepleri Müslümanları ve inançları olan İslam’ı rencide, tahkir ve tezyifte bulunmaktı. Müslüman halkımız için vampir, örümcek kafalı, kan emici, takunyalı, yobaz, laik olmayan insan bile sayılmaz (sanki kişiler laik olabilirmiş gibi) derlerdi...

Aslında İslam’ı ve Müslümanları hakir ve aşağı görmek sadece 1990’lı, 1980’li yıllarda vardır dersek bu yıllara adaletsizlik etmiş oluruz! Çünkü yakın tarihimiz bilhassa 1950 evveli de hep böyle söylev ve uygulamalarla doludur...

Biz sadece Sayın Erdoğan dönemi ile bire bir rahatça kıyas yapabilmek için onun devri iktidarının arifesinde yaşananları hatırlamaya çalışıyoruz...

Hatırlayın bir önceki iktidarı! 1999-2002 arasında yaşananları… Çok kolay farkı hissedebileceksiniz.

Bırakın başörtülü hizmet veren memur, amir, hakim, vali vs konumunda olmayı, hizmet alan konumunda ki sıradan sivil vatandaş ya da köylü dahi bir kamu kuruluşuna giremez anayasal hakkı olan vatandaşlık hizmetlerinden faydalanamazdı. Bir şehit yakını kadın ya da asker annesi askeri kışladan içeri başörtüsü ile giremezdi.
Şehit anneleri ancak ki erkek evlat büyütmek ve askere yollamakla mükelleftiler. Oğullarının yemin töreninde veya terfi alırken gururla kışlada bulunup seyretmesi yasaktı. Zira AYM başkanı Yekta Güngör Özden’in dediği gibi “Laik olmayan insan dahi sayılmazdı” ve bu başörtülü kadınlar laik değildi.

 Akla şu gelebilir?
‘’Sayın Erdoğan’dan evvel de bir kaç inançlı başbakan hatta cumhurbaşkanı gelmişti. İlk defa namaz kılan ya da eşi başörtülü olan Recep Tayyip Erdoğan mı ki her şeyi ona bağlıyorsunuz?’’

Gerçekten de Turgut Özal gibi 5 vakit namazında, Süleyman Demirel  gibi Cuma namazlarını kılan, ağzından Allah lafzını düşürmeyen hattı zatında hem eşi başörtülü hem de 5 vakit namazında olan ve siyasi İslam’ı da temsil ettiği iddia edilen merhum Necmeddin Erbakan hocamız da bu ülke de Başbakanlık vazifesinde bulunmuştu. Hoş Erbakan hocamıza fazla tahammül edememişti bu vesayet sahipleri ve 12 ay dolmadan, kendisini iktidardan post modern bir darbe ile devrilmiş bulmuştu. Ama nihayetinde devletin başında hep muhafazakâr mütedeyyin siyasiler olabiliyordu. Hatta necip milletimiz, 1950’den beri yapılan hür ve müstakil tüm seçimlerde (o zaman intihap kullanılırdı seçim kelimesi yerine ) önüne gelen tercihler içerisinde hep daha dine saygılı ( dindar olmasa bile “Menderes” gibi ) varsa da dindar olanını tercih etmişti. Ancak seçimlerde istediği kişiyi devletin başına getirdiğini zannetse de bu halkımıza ya hiç ya da gereği gibi yansımazdı.

Yine mütedeyyin veya muhafazakârlar ikinci sınıf insan olarak görülürlerdi kamusal alanda. Bunu en güzel son sultanuş şuara üstad Necip Fazıl Kısakürek şu sözlerle ifade etmiştir;

 “Öz yurdunda garipsin, öz yurdunda parya…”

 Pekâlâ Recep Tayyip Erdoğan ne yapmıştır, kendinden önce ki bu sağ ya da İslam’a saygılı olan liderlerden farklı olarak?

Bir defa ilk iktidara geldiğinde şu sözlerle icraata girişmiştir sayın Erdoğan; “Bundan sonra hiç bir şey eskisi gibi ol-ma-ya-cak!”

Evet, olmadı da zaten.İlk iş olarak Milli Güvenlik Kurulunda hissettirmişti kendisini Sayın Erdoğan… Burada sevgili  Abdülkadir Selvi’nin Hürriyet’teki köşesinde bire bir aktardığı ve kamu oyunda herkesin malumu olan, dönemin Jandarma komutanı Org. Şener Eruygur’a, Erdoğan’ın koyduğu postayı hatırlayalım; Abdülkadir Selvi, yazısında Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ın “Başbakanlığı” döneminde MGK Toplantısı sırasında “Karının başörtüsünü çıkar” diyen dönemin Jandarma Genel Komutanı Şener Eruygur’a elini masaya vurup, “Kes ulan” diye bağırdığını yazdı.
Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın bazı durumlarda bazı komutanlara yönelik sert çıkışlar yaptığını anlatan Selvi, bunlardan bazı örnekler verdi.